જંગલના કિનારે, એક અદભુત અને ભયાનક દૃશ્ય સર્જાયું — સૂર્યની આસપાસ અંધારું, લોહી જેવા લાલ રંગનું ચક્ર દેખાયું, જાણે કોઈ અગ્નિથી જલતું ચક્ર સૂર્યને ઘેરી રહ્યું હોય. પછી, સુવર્ણ ધ્વજ પાસે, એક વિશાળ અને ભયજનક ગૃધ્ર આવીને બેઠો. જનસ્થાન નજીક, માંસાહારી પશુઓ અને પક્ષીઓ, ખરા નામના રાક્ષસની જેમ કરૂણ અને ભયાનક અવાજો કરતા ભેગા થયા. અગ્નિદિશામાં, ભયાનક અને ભયજનક પ્રાણીઓ, શુભ છતાં ભયમય, રાત્રિના જીવાઓની ભયાનક ટહુકા કરતા હતા. આકાશમાં વિશાળ વાદળો, ફાટેલા હાથી જેવા દેખાતા, લોહી અને પાણીની ધારા સાથે, છવાઈ ગયા — જાણે આકાશ જ અદૃશ્ય થઈ ગયું હોય. એક ભયાનક અંધકાર ફેલાયો, જેને જોઈને લોકોના વાળ ઊભા થઈ ગયા; દિશાઓ અને દિશામધ્ય પણ સ્પષ્ટ દેખાતા નહોતા. સંધ્યા, સમય વગર, તાજા લોહી જેવો રંગ ધરાવતી, ચમકી; અને ભયજનક પશુઓ અને પક્ષીઓ ખરા તરફ મોઢું કરીને ટહુકા કરતા. પંખીઓ, શિયાળ અને ગૃધ્ર, હંમેશા યુદ્ધમાં અશુભ સંકેત દર્શાવતા, ભયજનક અવાજો કરતા. બાલા તરફ મોઢું કરીને, અગ્નિ જેવા મોઢા ધરાવતો, એક કબંધ — લોખંડના ગદા જેવો — સૂર્ય પાસે દેખાયો. મહાદાનવ સ્વર્ભાનુએ સૂર્યને ખોટા સમય પર પકડી લીધો; પવન જોરથી ફૂંકાયો અને સૂર્યની તેજસ્વિતા ઓછી થઈ ગઈ. તારાઓ, ફાયરફ્લાય જેવો તેજ ધરાવતા, રાત વગર દેખાયા; કમળ, જેમાં માછલી અને પક્ષી છુપાઈ ગયા, સૂકાઈ અને મરજી ગયા. એ સમયે વૃક્ષો ફૂલો અને ફળોથી વિહોણા થઈ ગયા; લાલ ધૂળ, વાદળ જેવો, પવન વગર જ ઊડી રહી હતી. ત્યાં, સ્ટારલિંગ્સ ‘ચીચી’ અને ‘કૂચી’ અવાજો કરતા; અને ભયાનક ઉલ્કાઓ પડતાં, ગર્જના કરતા. પૃથ્વી, તેના પહાડો, જંગલ અને વન સાથે, ધ્રૂજવા લાગી; કારણ કે ખરા, જ્ઞાનવાન, પોતાના રથમાંથી દહાડા મારતો હતો. તેનું ડાબું હાથ કંપતું, અવાજ અસ્થિર, અને આંખોમાં આંસુ ભરાઈ ગયા, જ્યારે તેણે ચારે બાજુ જોયું. કાંપતી ભાલ પર દુ:ખ ઊભું થયું, છતાં ભમણથી પાછો ફર્યો નહીં; એ મોટા, વાળ ઊભા કરનાર અશુભ સંકેતો જોઈ. પછી ખરા હસતા, બધા રાક્ષસોને કહ્યું: “આ બધા મોટા અને ભયજનક અશુભ સંકેતો ઉદ્ભવ્યા છે. હું એથી ડરતો નથી; મારા બળથી, મજબૂત અને નબળા બંનેને એકસમાન માનું છું. હું તીક્ષ্ণ તીરો વડે આકાશમાંથી તારાઓ પણ લાવી શકું.” “હવે હું ક્રોધથી, મૃત્યુના નિયમ અનુસાર, એ રાઘવ — પોતાની શક્તિ પર ગર્વ કરનાર — અને તેના ભાઈ લક્ષ્મણ પર લાવીશ. તીક્ષ্ণ તીરો વડે એમને માર્યા વિના હું પાછો ફરી શકતો નથી; એમની પતન જ મારો ધ્યેય છે.” “આ બધું તમારી સામે સ્પષ્ટ છે; હું ખોટું બોલતો નથી. જો હું ક્રોધિત થઈ જાઉં, તો નશામાં મસ્ત એરાવત પર સવાર દેવરાજને પણ મારી શકું. યુદ્ધમાં વીજવધારક ધરાવનારા દેવને પણ મારી શકું — તો એ બે માનવોનું શું? ખરા ના દહાડા સાંભળીને, રાક્ષસોની વિશાળ સેના, મૃત્યુના ફાંસામાં બંધાયેલી હોવા છતાં, અદભુત આનંદ અનુભવી; અને મહાન આત્માઓ યુદ્ધ જોવા ઉત્સુક થઈ ભેગા થયા.” ઋષિ, દેવ, ગંધર્વ, સિદ્ધ અને ચારણો ભેગા થઈ, ને એક સદ્ગુણવાળા વિશે ચર્ચા કરતા: “ગાય અને બ્રાહ્મણો, તથા જગતમાં માન્ય લોકોને સુખ રહે; રાઘવ યુદ્ધમાં પૌલસ્ત્ય — રાત્રિમાં ફરતા રાક્ષસો — પર વિજય મેળવે. જેમ વિષ્ણુએ ચક્ર ધારણ કરીને સર્વ શ્રેષ્ઠ આસુરોનો નાશ કર્યો, એમ જ થવું જોઈએ.” આવા અનેક આશીર્વાદ અને શુભકામનાઓ સાથે, શ્રેષ્ઠ ઋષિઓ બોલ્યા. દેવતાઓ, જિજ્ઞાસાથી ભરેલા, પોતાના વિમાનોમાં બેઠા, રાક્ષસોની સેના — જેમની જીવશક્તિ ખતમ થઈ રહી હતી — ને જોઈ રહ્યા. પછી ખરા, બાજ જેવી ઝડપથી, પોતાની સેના forefrontમાં, રથ પર આગળ વધ્યો; પૃથુગ્રીવ, યજ્ઞશત્રુ, વિહંગમ, દુર્જય, કરવીરાક્ષ, પરુષ, કાલકર્મુક, હેમમાલી, મહામાલી, સર્પાસ્ય અને રુધિરાશન — આ બાર બહાદુરો ખરા ને ઘેરી આગળ વધ્યા; મહાકપાલ, સ્થૂલાક્ષ, પ્રમાથ અને ત્રિશિર — આ ચાર દુષણના પાછળ રહ્યા. આ ભયાનક અને ઝડપી, યુદ્ધ માટે ઉત્સુક, રાક્ષસવીરોની સેના, અચાનક બંને રાજકુમારો — રામ અને લક્ષ્મણ — સામે આવી, જાણે સૂર્ય અને ચંદ્રને ફૂલોની વાળી ગ્રહો ઘેરી લે. ખરા, શક્તિમાં મહાન, આશ્રમ તરફ જતાં, રામ અને લક્ષ્મણ એ જ અશુભ સંકેતો જોઈ રહ્યા હતા. એ ભયાનક અને ભયજનક સંકેતો જોઈ, રામ, લોકોની કલ્યાણ માટે ચિંતિત થઈ, લક્ષ્મણને કહ્યું: “જુઓ, હે મહાબાહુ, આ મોટા અને વિનાશક અશુભ સંકેતો, બધા રાક્ષસોના વિનાશ માટે ઉદ્ભવ્યા છે. લોહી જેવી ધારા, કઠોર અવાજ સાથે, વહે છે; આકાશમાં વાદળો પછડાટ ખાતા, ગાંડા લોહી જેવો રંગ ધરાવે છે.” “મારા બધા તીરો, ધૂમ્રવાળાં અને સુવર્ણ પીઠવાળાં, યુદ્ધ માટે ઉત્સુક થઈ, હલચલ કરે છે, હે વિવેકી. જંગલના પક્ષીઓ અજાણી રીતે ટહુકા કરે છે; આપણા માટે સલામતી નથી, અને જીવ બચશે કે નહીં એમાં પણ સંશય છે.” “એક મહાન યુદ્ધ ચોક્કસ થશે — એમાં કોઈ સંશય નથી; મારી બાહુ વારંવાર કંપે છે, એ મને સૂચવે છે. પણ, હે વીર, જ્યારે આપણે આગળ વધશું, તો અમારી વિજય અને શત્રુની પરાજય નિશ્ચિત છે; કેમ કે તારો ચહેરો તેજસ્વી અને નિરભય ચમકે છે.” આ રીતે, રામ અને લક્ષ્મણ, ભયજનક સંકેતો વચ્ચે, approaching યુદ્ધ માટે તૈયાર થયા; અને ખરા, પોતાની સેના સાથે, યુદ્ધ માટે આગળ વધ્યો — આકાશમાં, પૃથ્વી પર, અને તમામ લોકોએ એ ભયાનક ક્ષણની રાહ જોઈ.