શૂર્પણખાએ અગાઉ કરેલા અપમાનજનક શબ્દો પછી, હવે ફરીથી પોતાની પ્રશંસા સાંભળતાં ખરા પોતાનાં સેનાપતિ દુષણને સંબોધે છે. ખરા કહે છે, “મારી આજ્ઞા હેઠળ ચૌદ હજાર ભયંકર અને અદમ્ય રાક્ષસો છે, જે યુદ્ધમાં અત્યંત પ્રખર છે. એ બધા મેઘ જેવી કાળી કાયાવાળા છે, જગતમાં ભય ફેલાવે છે અને યુદ્ધ માટે પૂરેપૂરા તૈયાર છે. હે સૌમ્ય દુષણ, તું એ બધા રાક્ષસોને એકત્રિત કર.” પછી ખરા આજ્ઞા આપે છે: “હે દુષણ, તું તરત જ મારી રથ લાવ, સાથે તીરો, વિવિધ પ્રકારનાં ધનુષ્ય, તલવાર અને તિક્ષ્ણ ભાલા પણ લાવ. હું પોતે આગળ જઈને યુદ્ધકુશળ અને અણગમો એવા રામ તથા મહાત્મા પૌલસ્ત્યોના વિનાશ માટે આગળ વધવા ઈચ્છું છું.” ખરા આમ બોલતો હતો ત્યારે દુષણે તેના માટે સૂર્ય જેવી તેજસ્વી, દૂધી ઘોડાઓથી જોડાયેલી વિશાળ રથ લાવી. એ રથ મેરુ પર્વતના શિખર જેવું દેખાતું, શુદ્ધ સોનાથી શોભાયમાન, સોનાની ચક્રોથી ભરપૂર અને બિલૌર રત્નના યોકથી અલંકૃત હતું. તેમાં માછલી, ફૂલ, વૃક્ષો, પર્વતો, સોનાના ચાંદ-સૂર્ય, શુભ પક્ષીઓનાં ઝુંડ અને તારાઓની છબીઓથી ઢંકાયેલું હતું. તે ધ્વજાઓ અને તલવારોથી સજ્જ, ઉત્તમ ઘંટીઓથી અલંકૃત અને હંમેશાં ઉત્તમ ઘોડાઓથી જોડાયેલું હતું. ખરા એ રથ પર ક્રોધથી ચઢી બેઠો. પછી ખરાએ પોતાની વિશાળ સેનાને, જેમાં રથો, બળવાન યોદ્ધાઓ, શસ્ત્રો અને ધ્વજાઓ હતાં, જોઈને દુષણને કહ્યું: “ચાલો!” ત્યારે એ ભયંકર રાક્ષસોની સેના, ભયાનક કવચ, શસ્ત્રો અને ધ્વજોથી સજ્જ, જનસ્થાનમાંથી ગર્જન કરતી અને ઝડપથી આગળ વધી. તેઓ હાથમાં ગદા, ભાલા, ત્રિશૂલ, તિક્ષ્ણ કુહાડા, તલવાર અને ચક્ર લઈને ઝગમગતા હતાં. લાંસા, ભયાનક લોખંડનાં દંડ, વિશાળ ધનુષ્ય, ગદા, તલવાર, મુષળ અને વજ્ર જેવા ભયાનક શસ્ત્રોથી સજ્જ, ચૌદ હજાર રાક્ષસો ખરાની આજ્ઞા હેઠળ જનસ્થાનમાંથી નીકળી પડ્યા. જ્યારે એ ભયાનક રાક્ષસો દોડી રહ્યા હતા, ત્યારે ખરાનો રથ થોડી પાછળથી ચાલ્યો. ખરાનો રથ, દુશ્મનોના વિનાશક, તીવ્ર ગતિથી ચાલતાં તેની ધ્વનિએ બધાં દિશા અને અંતરિક્ષ ભરી દીધાં. ખરા, જેનો ક્રોધ અત્યંત વધ્યો હતો અને અવાજ પણ કઠોર થઈ ગયો હતો, દુશ્મનના વિનાશ માટે મૃત્યુદેવ જેવા દોડી રહ્યો હતો; તે પોતાના સારથી પર ફરીથી ગર્જના કરતાં ચીસ પાડતો હતો, જાણે મેઘ ગડગડાટ સાથે પથ્થરો વરસાવે. આ વાળ્મીકિ રામાયણના આરણ્યકાંડનું ત્રીસમું અધ્યાય છે, જે હવે વર્ણવાય છે. જ્યારે એ ભયાનક અને અશુભ સેના આગળ વધી રહી હતી, ત્યારે એમણે પર ભયાનક અને અશાંતિભર્યો લોહીનો વરસાદ, ગધેડાની જેમ રંગીન, વરસી પડ્યો. ખરા જે રથ પર બેઠો હતો, એના ઝડપી ઘોડા રસ્તા પર, ફૂલોથી ઢંકાયેલા પ્રદેશમાં, અચાનક પડી ગયા. ત્યારે સૂર્યને આસપાસ અંધકારમય, લોહી રંગનું જ્યોતવાળું ચક્ર દેખાયું. પછી જ્યારે સોનાનો ધ્વજ ઊંચો ઊભો હતો, ત્યારે એક વિશાળ, ભયાનક ગૃધ્ર આવીને તેના પર બેસી ગયું. જનસ્થાન નજીક માંસાહારી પશુઓ અને પક્ષીઓ, ખરા જેવી અવાજો કરતા, ભયાનક અવાજો સાથે આગળ આવ્યા. દક્ષિણ દિશામાં ભયાનક અને ભયપ્રદ, છતાં શુભ એવા, રાત્રિમાં ફરતા પ્રાણીઓના ભયાનક અવાજો સંભળાયા. વિશાળ વાદળો, જાણે વિભાજિત હાથી જેવા, લોહી અને પાણીની ધારા સાથે આકાશને ઢાંકી દીધું, જાણે આકાશ જ નથી. ભયાનક અંધકાર છવાઈ ગયો, જેમાં જોઈને વાળ ઊભા થઈ જાય; દિશા કે અંતરિક્ષ સ્પષ્ટ દેખાતા નહોતાં. સંધ્યા, દિવસનો સમય વિના, તાજા લોહી જેવી લાલ ઝાંખીથી ઝગમગતી હતી; ત્યારે ભયાનક પશુઓ અને પક્ષીઓ ખરા તરફ મોં ફેરવી રડવા લાગ્યા. બગલા, કૂતરા અને ગૃધ્રો અશુભ અવાજો કરતા, જે યુદ્ધમાં દુર્ભાગ્યના સંકેત હતા. બલા સામે, અગ્નિ જેવું મોં ધરાવતું એક કબંધ, લોખંડના દંડ જેવું, સૂર્ય નજીક દેખાયું. મહાદાનવ સ્વર્ભાનુએ અધૂરા ચંદ્રમાં સૂર્યને પકડી લીધો; પવન જોરથી ફૂંકાયો અને સૂર્યનું તેજ ઓસર્યું. તારા, જાણે જળિયાં પંખી જેવી ઝગમગતી, રાત્રિ વિના દેખાઈ; કમળો, જેમાં માછલી અને પક્ષી છુપાઈ ગયા, સુકાઈ ગયા. એ સમયે વૃક્ષો ફૂલ-ફળ વિના થઈ ગયા; પવન વિના જ લાલ ધૂળ ઉડી. ત્યાં શ્યામા પક્ષીઓ ‘ચીચી’ અને ‘કૂચી’ અવાજ કરતાં રડવા લાગ્યા; અને ભયાનક ધૂમકেতુઓ ગર્જના સાથે પટકાયા. પૃથ્વી, પર્વતો, જંગલો અને વન સાથે ધ્રુજવા લાગી, જ્યારે ખરા, પોતાની રથ પરથી જ્ઞાનવાન હોવા છતાં, ગર્જના કરી રહ્યો હતો. તેના ડાબા હાથમાં ફફડાટ આવ્યો, અવાજ અડધો થઈ ગયો, અને આંખોમાંથી અશ્રુ વહેવા લાગ્યા. કપાળમાં દુઃખાવું થયું છતાં, ખરા ભયજનક અશુભ સંકેતો જોઈને પણ, મૂંઝાઈને પાછો ફર્યો નહીં. પછી ખરા હસતાં બધા રાક્ષસોને કહ્યું: “આ બધા ભયાનક અને મહાન અશુભ સંકેતો ઊભા થયા છે.” “પણ હું એ વિશે ચિંતિત નથી; મારી શક્તિએ હું શક્તિશાળી અને નબળા બંનેને સમાન માનું છું. હું તીક્ષ્ણ તીરો વડે આકાશમાંથી તારાઓ પણ નીચે લાવી શકું. હવે હું ક્રોધથી રાઘવ અને તેના ભાઈ લક્ષ્મણ પર મૃત્યુ લાદી દઈશ, જેમ નિયમ પ્રમાણે થાય છે. તેમને મારી નાખ્યા વિના હું પાછો ફરવાનો નથી; રામ અને લક્ષ્મણનો વિનાશ જ મારું ધ્યેય છે.” આ રીતે ખરા અને તેની ભયાનક રાક્ષસ સેના દુશ્મન રામ અને લક્ષ્મણ સામે યુદ્ધ માટે અશુભ સંકેતો વચ્ચે આગળ વધ્યા.