શૂર્પણખા, પોતાના ભાઈની બાજુમાં, દુઃખથી બેભાન થઈ ગઈ હતી; તેણે પોતાના પેટ પર હાથ મારે અને અતિશય શોકથી રડવા લાગી. તે સમયે અરણ્યકાંડના વૈભવસભર વાલ્મીકિ રામાયણની બાવીસમી સર્ગ શરૂ થાય છે. શૂર્પણખાની ઉકાળથી ખરા રાક્ષસોએ વચ્ચે, પોતાનાથી પણ વધુ કઠોર શબ્દોમાં બોલ્યા: "મારા ગુસ્સાનો ઉગ્રાવેશ, તારા અપમાનથી ઉદ્ભવ્યો છે, જે કોઈના દ્વારા રોકી શકાતો નથી, જંગલના ઉગ્ર મીઠા પાણીની જેમ. હું રામને શક્તિશાળી માનતો નથી—એ તો મરણના કિનારે ઊભેલો મનુષ્ય છે; આજે એ પોતાના દોષથી જીવન ગુમાવશે. તું આંસુ રોક, અને તારી ઉકાળ છોડી દે; હું રામ અને તેના ભાઈને યમના ગૃહમાં મોકલી દઈશ. આજે, તું મારા કટારાથી ઘાયલ થયેલા રામના ગરમ લોહી પીએશ, જ્યારે એ પૃથ્વી પર નિર્વલ અને કમજોર પડેલો હશે, ઓ રાક્ષસિ!" ખરાના આ શબ્દો સાંભળી, શૂર્પણખા ખુશ થઈ ગઈ અને મૂર્ખાઈથી ફરીથી પોતાના ભાઈની પ્રશંસા કરી. અગાઉ કઠોર શબ્દો બોલ્યા પછી, હવે તેની પ્રશંસા સાંભળી, ખરા દૂષણાને, પોતાના મુખ્ય સેનાપતિને બોલ્યા: "મારી ઇચ્છા પ્રમાણે ચૌદ હજાર રાક્ષસો, યુદ્ધમાં ઉગ્ર અને નિરંતર, તૈયાર છે. એ કાળા વાદળ જેવા છે, વિશ્વમાં ભય ફેલાવે છે, અને બધા સજ્જ છે; એ બધાને ભેગા કરી, સૌમ્ય દૂષણ. ઝડપથી મારી રથ, ધનુષ, વિવિધ બાણ, તલવાર અને તીક્ષ્ણ ભાલ લાવી. હું રામ, જે યુદ્ધમાં નિપુણ છે અને પૌલસ્ત્ય મહાત્માઓ સાથે, એના વિનાશ માટે આગળ વધવું ઇચ્છું છું." ખરા આમ કહેતા, દૂષણાએ ચમકતા સૂર્ય જેવા મહાન રથની વ્યવસ્થા કરી, જે દાગવાળા ઘોડાઓ સાથે જોડાયેલો હતો. એ રથ, મેરુ પર્વતના શિખર જેવો, શુદ્ધ સોના થી સજ્જ, સોનાની ચકડીઓથી ભરેલો, અને બિલાડીની આંખ જેવા રત્નોથી બનેલા જૂએ, માછલી, ફૂલ, વૃક્ષ, પર્વત, સોનાના ચાંદ અને સૂર્ય, શુભ પક્ષીઓ અને તારાઓની છબીઓથી આવરાયેલો હતો. એમાં ધ્વજ અને તલવાર, ઉત્તમ ઘંટીઓ, અને સદા ઉત્તમ ઘોડાઓ જોડાયેલા હતા. ગુસ્સામાં ખરા એ રથ પર ચડ્યો. ખરાએ, એ મહાન સેના, રથ, કવચ, શસ્ત્રો અને ધ્વજોથી સજ્જ, જોઈને, દૂષણને કહ્યું: "સેનાને તૈયાર રાખ." પછી એ રાક્ષસોની ભયજનક સેના, કવચ, શસ્ત્રો અને ધ્વજ સાથે, જનસ્થાનમાંથી ઉગ્ર ગર્જના સાથે ઝડપથી નીકળી. એના હાથમાં ગદા, ભાલ, ત્રિશૂલ, તીક્ષ્ણ કટારા, તલવાર અને ચકડીઓ ચમકતી હતી; લાંસ, ભયંકર લોખંડના સળિયા, વિશાળ ધનુષ, ગદા, તલવાર, મસલ અને વજ્ર જેવા શસ્ત્રો, જે જોવા પણ ભયંકર હતા. ચૌદ હજાર ભયાનક રાક્ષસો, ખરાની ઇચ્છા પ્રમાણે, જનસ્થાનમાંથી નીકળી પડ્યા. એ રાક્ષસો ઉગ્ર ગતિથી આગળ ધપ્યા, અને ખરાનો રથ થોડો પાછળથી અનુસરી રહ્યો હતો. ખરાનો રથ, શત્રુઓના વિનાશક, ચારે દિશા અને મધ્ય દિશામાં પોતાની ધ્વનિથી ગૂંજતો, ઝડપથી આગળ વધ્યો. ખરાનો ગુસ્સો વધુ ઉગ્ર થયો, તેની અવાજ કઠોર બની, એ શત્રુના વિનાશ માટે, મરણદેવ જેવા, પોતાના રથચાલકને ફરીથી ઉગ્ર અવાજે બોલ્યો, જેમ કે મોટું વાદળ પથ્થર ફેંકે છે. અત્યારે, અરણ્યકાંડની ત્રેપ્પણમી સર્ગ શરૂ થાય છે. રાક્ષસોની એ ભયાનક, અશુભ સેના નીકળી, ત્યારે અતિ ભયંકર, ઉગ્ર લોહીનો વરસાદ, ગધેડાની જેમ લાલ રંગનો, એના પર વરસ્યો. ખરાના રથ સાથે જોડાયેલા ઘોડા, રાજમાર્ગ પર, ફૂલોથી ભરેલા પ્રદેશમાં, અચાનક પડી ગયા. સૂર્યની આસપાસ, અંધકારમય લાલ રંગનો ચક્ર, જલતા પાંખીઓ જેવો, દેખાયો. પછી, સોનાની ધ્વજ પાસે, એક વિશાળ, ભયંકર ગૃધ્ધ, એના પર બેસી ગયો. જનસ્થાન પાસે, માંસાહારી પશુઓ અને પક્ષીઓ, ખરાની ધ્વનિ કરતા, ભયંકર અવાજો કરતા, નજીક આવ્યા. જલતી દિશામાં, ભયજનક અને ભયંકર, શુભ છતાં ભયાનક, રાતના વાસી પ્રાણીઓના ઉગ્ર અવાજો સંભળાયા. વિશાળ વાદળો, ફાટેલા હાથી જેવાં, લોહી અને પાણીના પ્રવાહ લઈને, આકાશને આવરી લીધું, જાણે આકાશ જ નથી. ભયાનક, ઉગ્ર અંધકાર ફેલાયો, રોમાં રોમાં રોમાંચ છવાઈ ગયો; દિશા અને મધ્ય દિશા સ્પષ્ટ દેખાતી નહોતી. સંધ્યા, દિવસના સમય વિના, તાજા લોહીની જેમ રંગી, પ્રકાશિત થઈ; પછી, ભયજનક પશુઓ અને પક્ષીઓ, ખરાની દિશા તરફ ચીસો પાડી. પાંખી, શિયાળ અને ગૃધ્ધ, હંમેશા યુદ્ધમાં અશુભ સંકેત આપતા, ભયજનક અવાજો કરતા, અને દુશ્મનના વિનાશના અશુભ લક્ષણો દેખાતા. બાલા તરફ, મોઢામાં જ્વાળા છોડતા, એક કબંધ, લોખંડના સળિયા જેવો, સૂર્ય પાસે દેખાયો. મહાન રાક્ષસ સ્વર્ભાનુએ, ખોટા સમય પર, સૂર્યને પકડી લીધો; પવન ઉગ્ર રીતે ફૂંકાયો, અને સૂર્યની તેજસ્વિતા ઓછી થઈ. તારાઓ, પાંખીની જેમ તેજસ્વી, રાત્રિ વિના દેખાયા; કમળ, માછલી અને પક્ષીઓ છુપાઈ ગયા, સુકાઈ અને ઓલિયા થઈ ગયા. એ સમયે, વૃક્ષો ફૂલ અને ફળ વિના થઈ ગયા; લાલ વાદળ જેવો ધૂળ, પવન વિના, ઉડાડાયો. આ રીતે, ખરાની સેના, અશુભ અને ભયાનક સંકેતો વચ્ચે, રામ સામે યુદ્ધ માટે આગળ વધી.