એક સમયે, એક મહાન સાધક વિશ્વામિત્ર, જે પોતાના વચનોમાં અડિગ હતા, ભગવાન રામને પોતાની સેવા માટે આમંત્રિત કરી રહ્યા હતા. તેમણે કહ્યું, "હું તમારી કૃપા પામવા ઈચ્છું છું અને તમારા ઉદ્દેશમાં સહયોગ આપવા તૈયાર છું. તમે, જે વચનબદ્ધ છો, તમારું આલેખન કરવા માટે સંકોચશો નહીં." વિશ્વામિત્રને ખબર હતી કે તેમને ભગવાન રામની જરૂર છે, કારણ કે તેઓ જ આ કાર્યને પૂર્ણ કરી શકશે. જ્યારે વિશ્વામિત્રની આ humildતા અને વિનયભરી વાતો સાંભળી, ત્યારે તે મહાન ઋષિ આનંદમાં ભરાઈ ગયા. તેમણે જણાવ્યું કે, "આ અવિશ્વસનીય સત્ય છે કે તમે મારા રક્ષક છો અને આ મહાન સદગતિ તમારા આગમનથી જ પ્રાપ્ત થઈ છે." વિશ્વામિત્રને જણાવ્યું કે, "મારે એક વચન પૂર્ણ કરવું છે, પરંતુ બે દૈત, મારીચ અને સુબાહુ, મારા માર્ગમાં અવરોધ બનાવે છે. જ્યારે હું મારા વચનને પૂર્ણ કરવા માટે પ્રયત્ન કરું છું, ત્યારે આ દૈતો મારા યજ્ઞના આલ્તાર પર માંસ અને રક્ત વરસાવે છે, જેના કારણે મારો યજ્ઞ બગડે છે." વિશ્વામિત્રે રાજા રામના પિતાને વિનંતી કરી, "મારે તમારો પુત્ર રામ જોઈએ, જે સત્ય અને ધર્મમાં શ્રેષ્ઠ છે. તે આ દૈતોને નાશ કરી શકશે." તેમણે જણાવ્યું કે, "રામની શક્તિથી આ દૈતોનો નાશ થશે, અને હું તેને અનેક આશીર્વાદ આપીશ." વિશ્વામિત્રે રાજાને આદર્શતા અને સન્માનની વાત કરી, "જો તમે ઇચ્છો છો કે તમારી પ્રજામાં સદગુણ અને પ્રસિદ્ધિ રહે, તો તમારે રામને મને આપવો જોઈએ." રાજા, જે હૃદયમાં દુઃખ અને શંકા અનુભવી રહ્યા હતા, તેમણે કહ્યું, "મારો રામ હજુ સોળ વર્ષનો નથી; તે રાક્ષસો સામે લડવા માટે યોગ્ય નથી." તેમણે કહ્યું કે, "હું મારા સૈનિકો સાથે જાઓ છું, તેઓ લડાઈમાં મજબૂત છે, અને હું પોતે રાક્ષસો સામે લડવા તૈયાર છું. રામને ન લઈ જશો, કારણ કે હું તેને વિખૂટા રહેવા આપવાનું સહન કરી શકતો નથી." રાજા રામને છોડવા માટે તૈયાર નહોતા, પરંતુ વિશ્વામિત્રના વચનો અને તેમની જરૂરિયાતે તેમને વિચારમાં મૂકી દીધું. તેમણે જણાવ્યું, "જો તમે રામને લઈ જવા માંગતા હો, તો મને પણ મારી સૈનિકોની સાથે તેને લઈ જવા દો." આ રીતે, રાજા અને વિશ્વામિત્ર વચ્ચે સંવાદ ચાલતો રહ્યો, જ્યાં એક તરફ રાજાની માતૃત્વભાવના હતી, અને બીજી તરફ વિશ્વામિત્રની મહાનતા અને ધર્મની જરૂરિયાત.