એક દિવસ, એક બ્રાહ્મણ, જેણે પોતાના આત્મનિર્ભરતા અને તપસ્યાથી મહાન બ્રહ્મર્ષિનું સ્થાન પ્રાપ્ત કર્યું હતું, એક રાજા પાસે આવ્યો. રાજાએ આ બ્રાહ્મણને જોઈને કહ્યું, "હું તને પૂજન કરવા લાયક માનું છું, હે બ્રાહ્મણ. તારી કૃપાથી આજે મારા જન્મનું સત્ય અને જીવનનું પુરાણ પૂર્ણ થયું છે." રાજા એ ઉમેર્યું કે, "હવે જ્યારે હું બ્રાહ્મણોના સ્વામીનો દર્શન કર્યો છું, ત્યારે મારી રાત શ્રેષ્ઠ બની ગઈ છે. તું એક શાહી ઋષિ હતો, અને તારી તપસ્યાએ તને આ અજોડ મહિમા આપી છે." બ્રાહ્મણના આગમનથી રાજા એક પુણ્યક્ષેત્રમાં પ્રવેશી ગયો હતો. તેણે બ્રાહ્મણને પૂછ્યું, "તૂં અહીં કઈ આશા સાથે આવ્યો છે?" બ્રાહ્મણએ જવાબ આપ્યો, "હું તારી કૃપા ઈચ્છું છું અને તારા ઉદ્દેશમાં સહયોગ આપવા માંગું છું. તું, વ્રતમાં સ્થિર રહેનાર, તારી વિનંતી જણાવવામાં સંકોચ ન કર." બ્રાહ્મણએ કહ્યું, "હું તો બધાના કાર્યમાં એક સાધક છું, પરંતુ તું મારો દૈવી રક્ષક છે. તારી આ હાજરીથી મને આ મહાન સુખ પ્રાપ્ત થયું છે." રાજાએ આ શબ્દો સાંભળીને આનંદ અનુભવો કર્યો, કારણ કે તે બ્રાહ્મણના ગુણો અને પ્રસિદ્ધિથી જાણીતો હતો. આ પછી, વિશ્વામિત્ર નામના એક મહાન ઋષિએ, જેમણે રાજાઓમાં સિંહના સમાન માનવતા ધરાવવી, કહ્યું, "હે રાજા, તું જ આ કાર્ય માટે યોગ્ય છે. તું વશિષ્ઠનો વંશજ છે, અને તારી પ્રતિજ્ઞા નિભાવવી જરૂરી છે." તેમણે કહ્યું કે, "હું એક વ્રત રાખ્યો છું, પરંતુ બે દૈત્ય, મારિચ અને સુબાહુ, મારા કાર્યમાં અવરોધ મૂકે છે. તેઓ જ્યારે પણ હું મારા વ્રતને પૂર્ણ કરવા જઈશ, ત્યારે મને પરેશાન કરે છે." વિશ્વામિત્રએ રાજાને જણાવ્યું કે, "મારે તારા પુત્ર રામની જરૂર છે, જે એક મહાન યુવાન છે, અને તે જ આ દૈત્યોને નાશ કરી શકશે. તું તેને મને આપ." રાજાએ કહ્યું, "હું રામને કેમ આપી શકું? તે તો હજુ સોળ વર્ષનો નથી, અને હું તેને રાક્ષસો સામે લડવા માટે તૈયાર નથી." વિશ્વામિત્રએ જણાવ્યું, "તારા પુત્ર રામ, કમળાક્ષ, આ કાર્યમાં મારી સાથે આવશે. હું તેની શક્તિમાં વિશ્વાસ રાખું છું." રાજા, જે રામને ખૂબ જ પ્રેમ કરતો હતો, આ વાતો સાંભળીને દુઃખી થયો અને તેના મનમાં ભય અને ચિંતા ઉદભવવા લાગી. જ્યારે રાજાએ ફરીથી વિચાર કર્યો, ત્યારે તેણે કહ્યું, "હે શ્રેષ્ઠ ઋષિ, હું તને મારા પુત્રને આપી શકતો નથી. પરંતુ જો તું તેને સાથે લઈ જવા માંગે છે, તો તેને ચાર ગણી સેનાની સાથે જ લઈ જ." વિશ્વામિત્ર અને રાજા વચ્ચે આ સંવાદ એક મહાન યાત્રાના આરંભને દર્શાવતો હતો, જ્યાં રામની શક્તિ અને ધર્મનો વિજય થવાનો હતો.