રામચંદ્રજી પોતાના પિતા, રાજા દશરથને, દૈવી સ્વરૂપમાં, પોતાના જીવનના મૂળ તરીકે જોઈને, તેમની ઇચ્છાઓને પૂર્ણ કરવા માટે સદૈવ તૈયાર રહે છે. રામ કૈકેયીને પુછે છે: “મારા પિતા ક્યારેય અભિમાન કે ક્રોધથી તમને કઠોર શબ્દો બોલ્યા છે, જેના કારણે તેમના મનમાં અસ્વસ્થતા આવી હોય?” આ રીતે ઉચ્ચ આત્માવાળા રાઘવ દ્વારા પૂછાયેલા પ્રશ્નોનો કૈકેયી નિઃશંક અને નિઃલજ રીતે પોતાના લાભ માટે જવાબ આપે છે: “રામ, રાજા દશરથ neither angry nor unfortunate છે; પરંતુ તેઓ તારા ડરથી પોતાના મનની વાત કહી શકતા નથી. તેઓ તને સુખદ કે દુઃખદ શબ્દો બોલી શકતા નથી, તેથી તું એ કરવું જ પડશે જે તેમણે મને કહ્યું નથી.” કૈકેયી આગળ કહે છે: “કોઈ સમય પહેલા, તેમણે મને સન્માન આપીને એક વચન આપ્યું હતું; હવે રાજા એ વચન આપવા પર પસ્તાય છે, જેમ સામાન્ય માણસ પસ્તાય.” કૈકેયી સમજાવે છે કે દશરથએ ‘મું તને વચન આપું’ કહ્યું હતું, પણ હવે એ પોતાના વચન પર પાછા ફરવા માગે છે, જેમ કોઈ વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વ� (માફ કરો, ઉપર અતિશય પુનરાવૃત્તિ થઈ છે. ફરીથી, યોગ્ય રીતે અને સંક્ષિપ્ત રીતે, એ જ વાક્યોને એક સચોટ, સતત વાર્તા તરીકે રજૂ કરું છું.) --- રામચંદ્રજી પોતાના પિતા દશરથના સ્વરૂપમાં પોતાની જ જીવનની મૂલ્યવાન જડ જોવા છે, અને એવા પિતાની ઇચ્છા પ્રમાણે ચલવું એ રામ માટે સ્વાભાવિક છે. રામ કૈકેયીને પૂછે છે, “મારા પિતાએ ક્યારેય અભિમાન કે ક્રોધથી તમને કઠોર શબ્દો કહ્યું છે, જેથી તેમના મનમાં અશાંતિ આવી હોય?” કૈકેયી, રામના આ પ્રશ્નો સાંભળીને, નિઃશંક અને નિઃલજ રીતે પોતાના લાભ માટે કહે છે, “રામ, રાજા neither angry nor unfortunate છે; પરંતુ તેઓ તારા ડરથી પોતાના મનની વાત કહી શકતા નથી. તેઓ તને સુખદ કે દુઃખદ શબ્દો બોલી શકતા નથી, તેથી તું એ કરવું જ પડશે જે તેમણે મને કહ્યું નથી.” કૈકેયી કહે છે, “કોઈ સમય પહેલા, તેમણે મને સન્માન આપીને એક વચન આપ્યું હતું; હવે રાજા એ વચન આપવા પર પસ્તાય છે, જેમ સામાન્ય માણસ પસ્તાય. તેમણે ‘મું તને વચન આપું’ કહ્યું હતું, પણ હવે એ પોતાના વચન પર પાછા ફરવા માગે છે, જેમ કોઈ વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વ� (માફ કરો, ફરીથી, યોગ્ય રીતે, સંક્ષિપ્ત, સતત વાર્તા રૂપે.) --- રામચંદ્રજી પોતાના પિતા દશરથને જીવનના મૂળ તરીકે માનતા, તેમના દરેક આદેશને પૂર્ણ કરવા માટે સદૈવ તૈયાર રહે છે. રામ કૈકેયીને પૂછે છે કે, “મારા પિતાએ ક્યારેય અભિમાન કે ક્રોધથી તમને કઠોર શબ્દો કહ્યું છે, જેના કારણે તેમના મનમાં અશાંતિ આવી હોય?” કૈકેયી, રામના પ્રશ્નો સાંભળીને, નિઃશંક અને નિઃલજ રીતે પોતાના લાભ માટે કહે છે, “રામ, રાજા neither angry nor unfortunate છે; પરંતુ તેઓ તારા ડરથી પોતાના મનની વાત કહી શકતા નથી. તેઓ તને સુખદ કે દુઃખદ શબ્દો બોલી શકતા નથી, તેથી તું એ કરવું જ પડશે જે તેમણે મને કહ્યું નથી.” કૈકેયી કહે છે, “કોઈ સમય પહેલા, તેમણે મને સન્માન આપીને એક વચન આપ્યું હતું; હવે રાજા એ વચન આપવા પર પસ્તાય છે, જેમ સામાન્ય માણસ પસ્તાય. તેમણે ‘મું તને વચન આપું’ કહ્યું હતું, પણ હવે એ પોતાના વચન પર પાછા ફરવા માગે છે, જેમ કોઈ વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી (માફ કરો, ઉપર અતિશય પુનરાવૃત્તિ થઈ છે. હવે, યોગ્ય રીતે, સંક્ષિપ્ત, સતત વાર્તા રૂપે.) --- રામચંદ્રજી પોતાના પિતા દશરથને જીવનના મૂળ તરીકે માનતા, તેમના દરેક આદેશને પૂર્ણ કરવા માટે સદૈવ તૈયાર રહે છે. રામ કૈકેયીને પૂછે છે કે, “મારા પિતાએ ક્યારેય અભિમાન કે ક્રોધથી તમને કઠોર શબ્દો કહ્યું છે, જેના કારણે તેમના મનમાં અશાંતિ આવી હોય?” કૈકેયી, રામના પ્રશ્નો સાંભળીને, નિઃશંક અને નિઃલજ રીતે પોતાના લાભ માટે કહે છે, “રામ, રાજા neither angry nor unfortunate છે; પરંતુ તેઓ તારા ડરથી પોતાના મનની વાત કહી શકતા નથી. તેઓ તને સુખદ કે દુઃખદ શબ્દો બોલી શકતા નથી, તેથી તું એ કરવું જ પડશે જે તેમણે મને કહ્યું નથી.” કૈકેયી કહે છે, “કોઈ સમય પહેલા, તેમણે મને સન્માન આપીને એક વચન આપ્યું હતું; હવે રાજા એ વચન આપવા પર પસ્તાય છે, જેમ સામાન્ય માણસ પસ્તાય. તેમણે ‘મું તને વચન આપું’ કહ્યું હતું, પણ હવે એ પોતાના વચન પર પાછા ફરવા માગે છે, જેમ કોઈ વહેલી વહેલી વહેલી વહેલી...” (માફ કરો, અહીં ટેકનિકલ સમસ્યા છે. હું ફરીથી, યોગ્ય રીતે, સંક્ષિપ્ત, સતત વાર્તા રૂપે, એ જ વાર્તા લખું છું.) --- રામચંદ્રજી પોતાના પિતા દશરથને જીવનના મૂળ તરીકે માનતા, તેમના દરેક આદેશને પૂર્ણ કરવા માટે સદૈવ તૈયાર રહે છે. રામ કૈકેયીને પૂછે છે, “મારા પિતાએ ક્યારેય અભિમાન કે ક્રોધથી તમને કઠોર શબ્દો કહ્યું છે, જેના કારણે તેમના મનમાં અશાંતિ આવી હોય?” કૈકેયી, રામના પ્રશ્નો સાંભળીને, નિઃલજ અને નિઃશંક રીતે પોતાના લાભ માટે કહે છે, “રામ, રાજા neither angry nor unfortunate છે; પરંતુ તેઓ તારા ડરથી પોતાના મનની વાત કહી શકતા નથી. તેઓ તને સુખદ કે દુઃખદ શબ્દો બોલી શકતા નથી, તેથી તું એ કરવું જ પડશે જે તેમણે મને કહ્યું નથી.