પવિત્ર અને સુગંધિત જંગલના કિનારે આરગવધ, તામાલ, પ્રિયાલ, અને વકુલ જેવા વૃક્ષો પોતાની સુંદરતાથી ઝગમગતાં હતાં. ત્યાં પ્રેમમાં મગ્ન થયેલા કિનરાઓ પોતાના ઉલ્લાસભર્યા સ્વરથી મીઠી ગાયન કરતા હતા, જે વનના વાતાવરણને વધુ આનંદમય બનાવી રહ્યા હતા. એ જંગલમાં, વૃક્ષોની છાયામાં, વિદ્યાધરાઓ અને તેમના સંગીતા સ્ત્રીઓ, આંખોમાં મદિરાની લાલિમા સાથે, રમતાં અને આનંદ માણતાં હતાં. લક્ષ્મીપતિના મહેલમાં, અપ્સરાઓના સમૂહ દ્વારા ગવાતા ગીતોમાં ઘંટની મીઠી ધ્વનિ ગુંજતી હતી. પવનથી ઝાડ પર ફૂલોની વર્ષા થઈ રહી હતી, જે માઉન્ટનને મધ અને વસંતના સુગંધથી ભીંજવી રહી હતી. એ સુમધુર પવન, મધ, ફૂલો અને પરાગ સાથે મિશ્રિત સુગંધ લઈને વહેતો હતો, જે રાવણની ઈચ્છાને વધુ ઉગ્ર બનાવી રહ્યો હતો. જંગલના સંગીત, ફૂલોની ભરમાર, ઠંડા પવન, પર્વતના ગુણ, રાત્રીના આગમન અને ચંદ્રના ઉદય—all factors—એ બધું રાવણના મનમાં કામના જ્વાળાને જાગૃત કરી રહી હતી. મહાબલી રાવણ વારંવાર ઊંડી શ્વાસ લેતો, ચાંદની તરફ તાકી રહ્યો હતો. એ સમયે, સર્વશ્રેષ્ઠ અપ્સરા રંભા, દૈવી આભૂષણ અને સ્વર્ગીય ફૂલો થી સજ્જ, દેખાઈ. તેના અંગો પર દૈવી ચંદન લગાવેલું, વાળમાં મંદાર ફૂલો, અને ચહેરા પર પૂર્ણિમાના ચંદ્ર જેવી તેજસ્વીતા હતી. તેની આંખો મોહક, ભરી-ભરી કટિ, મણકાવાળી કમરપટ્ટી, અને પ્રેમના શ્રેષ્ઠ ઉપહારો સાથે, તે તમામ ઋતુઓના તાજા ફૂલોના વિશિષ્ટ આભૂષણ પહેરીને, સુંદરતા અને લજ્જા સાથે, વાદળી વસ્ત્રમાં, વરસાદી વાદળ જેવી દેખાઈ. રંભાનું ચહેરું ચંદ્ર જેવું, ભમ્મર જેવા ભ્રૂ, યુવાન હાથીના દંડ જેવા જાંઘ, અને કોમળ ડાળ જેવી બાહુ, એ રીતે તે સેના વચ્ચે ચાલતી, રાવણ તેની તરફ તાકી રહ્યો હતો. ઈચ્છાની તીક્ષ્ણ તીરો થી પીડિત, રાવણ ઊભો થયો; તેનો લજ્જાશીલ હાથ પકડી, સ્મિત સાથે પુછ્યું: “ક્યાં જઈ રહી છે, કોમળ કટિવાળી? ક્યાં સફળતા મેળવવા જઈ રહી છે? કોણ છે જે તારી સંગતનો લાભ લેશે?” “આજે કોણ તારા કમળ અને જલકુંમ્બી સુગંધિત મુખનો અમૃત સ્વાદ માણશે? તારા બે ભરી-ભરી, શુભ સ્તન—સોનાના કળશ જેવા, નજીક-નજીક—કોણના વક્ષ પર સ્પર્શ કરશે? કોણ તારી વિશાળ, સોનાની સળીઓથી સજ્જ કમર, સ્વર્ગ જેવી, પર ચડશે? આજે મારા કરતા શ્રેષ્ઠ પુરુષ કોણ છે—ઇન્દ્ર, વિષ્ણુ કે અશ્વિની? તું મને અવગણીને બીજાને જવું યોગ્ય નથી.” “સુંદર પથ્થર પર આરામ કર, વિશાળ કટિવાળી. ત્રણેય લોકમાં મારા સિવાય બીજો કોઈ પ્રભુ નથી. દશાનન તારા સમક્ષ હાથ જોડીને વિનંતી કરે છે: મને પતિ સ્વરૂપે સ્વીકાર, હું ત્રણેય લોકનો અધિષ્ઠાતા છું.” એ રીતે રાવણ બોલ્યો. રંભા, કાંપતી, હાથ જોડીને, નમ્રતાપૂર્વક જવાબ આપી: “મહેરબાની કરો, તમે જે રીતે બોલ્યા તે યોગ્ય નથી; તમે મારા માટે શ્રેષ્ઠ છો. જો કશું અયોગ્ય થાય, તો તમે જ મને બીજાઓથી રક્ષવા જોઈએ; નિયમ અનુસાર, હું તમારી પુત્રવધૂ છું, અને આ હું સાચું કહી રહી છું.” પછી દશગ્રિવે રંભાને કહ્યું, તે તેના પગ તરફ મોઢું કરીને, તેના દર્શનથી રોમાંચિત થઈ: “જો તું મારા પુત્રની પત્ની છે, તો ખરેખર તું મારી પુત્રવધૂ છે.” રંભાએ જવાબ આપ્યો: “હા, એ જ છે.” “નિયમ અનુસાર, હું તમારા ભાઈ વૈશ્વરવણના પુત્ર, ત્રણેય લોકમાં પ્રસિદ્ધ નલકુબેરની પત્ની છું. ધર્મથી બ્રાહ્મણ, શૌર્યથી ક્ષત્રિય, ક્રોધથી અગ્નિ, અને ક્ષમાથી ધરા સમાન—એ રીતે, હું વિશ્વના રક્ષકના પુત્ર માટે પ્રતિજ્ઞાબદ્ધ છું; મારા બધા આભૂષણો તેના માટે જ છે.” “મારા માટે બીજું કોઈ એવુ ભાવ રાખતું નથી, જેવું તે રાખે છે. એ સત્યથી, રાજા, શત્રુઓને વિજય આપનાર, તમારે મને મુક્ત કરવી જોઈએ.” “તે, ધર્મનિષ્ઠ, મારી રાહ જોઈ રહ્યો છે; તમારે તમારા પુત્ર માટે અવરોધ ઊભો કરવો નહીં—મને જવા દો.” “સદાચારના માર્ગે ચાલો, રાક્ષસોમાં શ્રેષ્ઠ; હું તમારે માટે સન્માનનીય છું, અને તમે મારા રક્ષક છો.” આ રીતે રંભાએ કહ્યું, ત્યારે દશગ્રિવે નમ્રતાપૂર્વક જવાબ આપ્યો: “પુત્રવધૂ, જે તું એકપતિવ્રતા વિશે કહ્યું—એ દેવોમાં દૈવી વ્યવસ્થા છે, શાશ્વત નિયમ છે.” “અપ્સરાઓમાં કોઈ પતિ નથી, અને એકપતિવ્રતા પણ નથી.” એ કહી, રાક્ષસે રંભાને પથ્થર પર બેસાડીને, કામના થી પીડિત, તેને ભોગવવા પ્રયત્ન કર્યો. રંભા મુક્ત થઈ, તેના ફૂલો અને આભૂષણો છૂટા પડ્યા, અને તે મહાન હાથીની રમતમાં ઉછળતી નદી જેવી થઈ ગઈ. તેના વાળ વિખૂટા, હાથ કાંપતા, અને તે પવનમાં હલતી ફૂલવાળી વેલ જેવી, નવવધૂ જેવી દેખાઈ. કાંપતી, શરમાતી, ભયભીત, હાથ જોડીને, રંભા નલકુબેર સમક્ષ પહોંચી અને તેના પગે પડી.