રાવણ અને વરુણપુત્રો વચ્ચે આકાશમાં જંગનો ઘમાસાન ધમાસો જાગ્યો. બંને પક્ષો દેવ અને દાનવો વચ્ચેની યુદ્ધ જેવી ભયાનક ટક્કર માટે સમાન સ્તરે આવી પહોંચ્યા. વરુણપુત્રોએ આગ જેવી ઝળહળતી બાણોથી રાવણને પાછળ હટાડી દીધો અને વિજયની ગર્જના કરી. પણ મહોદર, જે રાવણનો પરાક્રમી સહયોગી હતો, રાજાના અપમાનથી કાંઇક વધુ જલાયો. મૃત્યુનો ડર ભૂલી, યુદ્ધની તલપથી ભરેલો મહોદર ધ્યાનપૂર્વક યુદ્ધભૂમિ તરફ જોતો રહ્યો. મહોદરે પોતાની ગદાથી વરુણપુત્રોના વાવાઝોડા જેવા રથોને તોડી પાડી દીધા. અનેક રથ, ઘોડા અને રથચાલકોના સંહાર પછી, જ્યારે રથવિહિન વરુણપુત્રો ઉભા રહ્યા, ત્યારે મહોદરે ભયાનક ગર્જના કરી. તેના પરાક્રમથી ઘણી રથો, ઘોડા અને રથચાલકો ધરતી પર ઢળી પડ્યા. એ છતાં, મહાત્મા વરુણના પુત્રોએ પોતાના રથો છોડી, આકાશમાં સ્થિર ઊભા રહ્યા. તેઓ પોતાની શક્તિમાં અડગ રહ્યા, ડગમગ્યા નહીં. તેમણે ધનુષ્ય તૈયાર કરીને રાવણના વિશાળ વક્ષસ્થળમાં બાણો ઘૂસી માર્યા અને ગુસ્સાથી યુદ્ધમાં રાવણ પર તૂટ્યા. તેમના ધનુષ્યમાંથી પડતા વીજળી જેવા ભયાનક બાણોથી, તેઓ રાવણને ચીરી નાખવા લાગ્યા, જાણે મેઘો પર્વતને ફાડી નાખે. ત્યારે દશમુખી રાવણ, જાણે પ્રલયકાળની અગ્નિ, ભયાનક બાણવર્ષાથી વરુણપુત્રોના પ્રાણસ્થાન પર આઘાત કર્યો. અચાનક થયેલા આ પ્રહારોને કારણે વરુણપુત્રોની પદાતિ સેનાએ દબાઈ જવાની શરૂઆત કરી. યુદ્ધભૂમિમાં અનેક ગદા અને બાણના ટુકડા દેખાવા લાગ્યા. રાવણ, તેમની ઉપર ઊભો રહી, ભયાનક ભાલા, શૂળ, ગદા અને અનેક વિધ્વંસક શસ્ત્રો વરસાવતો રહ્યો. તેના આઘાતથી વરુણપુત્રોની પદાતિ સૈનિકો, જાણે કાદવમાં ફસાયેલા વૃદ્ધ હાથીઓ, ધરતી પર ઢળી પડ્યા. પોતાના પરાક્રમી પુત્રોને પછડાતા અને દુઃખી થતાં જોઈને, રાવણ વીજળીભર્યા મેઘ જેવો આનંદથી ગર્જના કરી ઉઠ્યો. પછી એ રાક્ષસે ભયાનક ગર્જના કરીને વિવિધ શસ્ત્રોથી વરુણપુત્રોના સંહાર શરૂ કર્યો, જાણે મેઘ વરસાદ વરસાવે. યુદ્ધમાં પરાજિત થયેલા બધા વરુણપુત્રો ધરતી પર ઢળી પડ્યા અને તેમના સ્વજનો તેમને ઝડપથી ઘરે લઈ ગયા. ત્યારબાદ રાક્ષસે કહ્યું, “આ વાત વરુણ સુધી પહોંચાડો.” પણ રાવણને તેના મંત્રી પ્રહસ્તે કહ્યું, “મહાન વરુણ રાજા, જળોના સ્વામી, બ્રહ્માના લોકમાં જઈ ચૂક્યા છે. જે ગંધર્વને તમે યુદ્ધ માટે બોલાવશો, એ પણ હવે નથી. રાજા તો અહીં નથી, કેમ વ્યર્થ થાકો છો? અને પરાક્રમી પુત્રો પણ પરાજિત થઈ ગયા છે.” આ સાંભળીને રાક્ષસાધિપતિ રાવણે પોતાનું નામ જાહેર કર્યું અને આનંદભેર ગર્જના કરતા વરુણના લોકમાંથી નીકળી પડ્યો. જે માર્ગે આવ્યો હતો એ જ માર્ગે પાછો ફરતો, રાવણ આકાશમાંથી લંકા તરફ રવાના થયો. વિકૃત ચિત્તવાળો રાવણ, લોટતો, પોતાના માર્ગમાં રાજાઓ, ઋષિઓ, દેવો અને ગંધર્વોની પુત્રીઓને બળાત્કારે પકડી લેતો ગયો. જ્યાં પણ આ રાક્ષસે સુંદર યુવતી કે સ્ત્રી જોઈ, ત્યાં તેણે તેના સગાં-સંબંધીને મારી નાખ્યા અને તેને પોતાના વિમાની રથમાં કેદ કરી. અમે, નાગકન્યાઓ, રાક્ષસીઓ, અસુરીઓ, મનુષ્યો, યક્ષીઓ અને દાનવીઓ—બધીને એણે પોતાના રથમાં બેઠાડી. આ બધી નિર્દોષ સ્ત્રીઓ દુઃખ અને ભયથી, જાણે અગ્નિમાંથી પાણી નીકળે તેમ, અશ્રુ વહાવતી રહી. એ વિમાની મહેલ, એ બધી સ્ત્રીઓના ભય અને શોકથી વહેલા અશ્રુથી, જાણે દરિયો નદીઓથી ભરાય, તેમ ભરાઈ ગયો. નાગકન્યાઓ, ગંધર્વો અને મહર્ષિની પુત્રીઓ, દૈત્ય અને દાનવીઓ—all રડતી રહી. આ બધી સ્ત્રીઓ લંબેલા વાળ, સુંદર અંગો, પૂર્ણચંદ્ર જેવા ચહેરા, સુગઠિત સ્તન અને વજ્રપીઠ જેવી પાતળી કમરવાળી હતી. તેમની નિતંબો જાણે રથના નાભિ જેવી, સૌમ્ય અને તેજસ્વી, દેવકન્યાઓ જેવી મનોહર હતી. દુઃખ, શોક અને ભયથી વ્યાકુળ, આ સુંદર કટિવાળી સ્ત્રીઓના ઉદગારોથી ચારે બાજુ હવા પણ દ્રવિભૂત થઈ ગઈ. પુષ્પક વિમાન, હવે જાણે યજ્ઞવેદી જેવું શાંત દેખાતું, એમાં બધી સ્ત્રીઓ રાવણના અધિકારમાં આવી, દુઃખથી પીડાતી રહી. કોઈક સ્ત્રીએ ડરીને, નીચે ઝુકેલા, વાંકાં દ્રષ્ટિથી, કાળી કાયાની, સિંહની વશમાં આવેલા હરણ જેવી વિચાર્યું—'શું એ મને ખાઈ જશે?' બીજી કોઈ દુઃખથી વ્યાકુળ થઈ વિચારે—'કદાચ એ મારી હત્યા કરશે.' માતા, પિતા, પતિ અને ભાઈઓને યાદ કરીને, બધી સ્ત્રીઓ એકસાથે રડવા લાગી. 'મારો પુત્ર મારા વિના કેમ રહેશે? મારી માતા, મારા ભાઈ—બધા દુઃખના દરિયામાં તણાઈ જશે.' 'હાય, પતિથી વિયોગમાં હું શું કરું? હે મૃત્યુ, મને લઇ જા—હું દુઃખ સહન કરી શકતી નથી.' 'કોઈ પૂર્વ જન્મમાં મેં કઈ દુષ્ટ કૃત્ય કર્યું હશે?' આ રીતે, દુઃખના દરિયામાં પડેલી બધી સ્ત્રીઓ રડતી રહી—'આપણે હવે આપણા દુઃખનો અંત ક્યાંય દેખાતો નથી.' 'હાય, માનવજાતિ પર શરમ આવે! અમારો પતિ નબળો હતો, પણ શક્તિશાળી રાવણે તેને પણ હરાવ્યો—એટલે અમારો કરતાં વધારે દુર્ભાગી બીજું કોઈ નથી.' 'જેમ સૂર્યોદયે તારાઓ નષ્ટ થાય, તેમ આપણે પણ વિનાશ પામ્યા; ખરેખર, આ મહાબલી રાક્ષસ વિનાશના સાધનમાં અદ્વિતીય છે.' 'હાય, દુષ્ટ વર્તન અપનાવનાર આ રાવણને લાજ પણ નથી આવતી; ખરેખર, એના દુષ્ટ મનનું પરાક્રમ એવું જ છે.' આ રીતે, રાવણના અત્યાચારથી પીડાતી, અનેક લોકોથી અપહૃત થયેલી સ્ત્રીઓનું દુઃખ અને શોકથી ભરેલું વિમાની મહેલ, રડતી અને વ્યથા વ્યક્ત કરતી કન્યાઓથી ગુંજી ઉઠ્યું.