જાંબવનના મનમાં આશા જાગી, “હનુમાન, જે પવન સમાન શક્તિશાળી છે અને અગ્નિ જેવી ઉર્જા ધરાવે છે, જો હજુ જીવિત છે તો જીવવાનો આશરો છે.” એ સમયે પવનપુત્ર હનુમાન, નમ્રતાપૂર્વક વૃદ્ધ જાંબવન પાસે આવ્યો અને તેમના પગ પકડી અભિવાદન કર્યું. હનુમાનના શબ્દો સાંભળતાં જાંબવનના મનમાં ઉલ્લાસ છવાઈ ગયો, એમ લાગ્યું કે તેઓ ફરીથી જન્મ્યા છે. પછી તેજસ્વી જાંબવન હનુમાનને કહ્યું, “આવો, વાનરોમાં શ્રેષ્ઠ, હવે વાનરોને બચાવવાનો સમય આવ્યો છે. તું જ તેમનો સાચો મિત્ર છે, કોઈ બીજું પૂરતું શક્તિશાળી નથી. તારી પરાક્રમની ઘડી આવી છે, હું બીજું કોઈ જોઈ શકતો નથી.” જાંબવન હનુમાનને પ્રેરણા આપી, “તમે વીર ભાલુઓ અને વાનરોની સેના માટે ઉત્સાહ જગાવો અને રામ તથા લક્ષ્મણને પણ, જેમને ઘાયલ કરવામાં આવ્યા છે, આરોગ્ય આપો.” પછી જાંબવન કહ્યું, “હનુમાન, તું વિશાળ સાગર પાર કરી, પર્વતોમાં સર્વોચ્ચ, હિમવત, પર્વતોના રાજા સુધી જાવું પડશે.” “તે ત્યાં, શત્રુદમન, તું એક મહાન પર્વત દેખીશ, સુવર્ણથી ઝળહળતો, પર્વતોમાં વાઘ સમાન, કૈલાસનું શિખર. એ બે શિખરો વચ્ચે, હનુમાન, તું એક પ્રજ્વલિત ઔષધિ પર્વત જોઈશ, જે અદ્વિતીય તેજથી ઝળહળે છે અને તમામ ઔષધિઓથી ભરપૂર છે.” “તેના શિખરે, વાનરોમાં વાઘ, તું ચાર તેજસ્વી ઔષધિઓ જોઈશ, જે દશ દિશાઓને પ્રકાશિત કરે છે: મૃતસંજિવનિ, વિશલ્યકરણી, સુવર્ણકરણી અને શક્તિશાળી સંધાની ઔષધી. હનુમાન, તું એ બધાં ઝડપથી લઈ પાછો આવો, વાનરોના પ્રાણ ફરી સંલગ્ન કરી તેમને જીવિત કર.” જાંબવનના શબ્દો સાંભળીને, પવનપુત્ર હનુમાનમાં શક્તિ અને ઉર્જા ઉછળી, જાણે પવનથી ઉછળતો મહાસાગર. પર્વતના શિખરે ઊભા હનુમાન, મહાપર્વતને દબાવી, પોતે બીજું પર્વત સમાન દેખાતા. વાનરનાં પગથી પર્વત દબાઈ ગયો, પોતે ટકી શક્યો નહીં, હનુમાનના ભારથી વિસ્ફોટિત થયો. પર્વતના વૃક્ષો જમીન પર પડ્યા, હનુમાનના દબાવથી આગ લાગેલી, શિખરો પણ તૂટી ગયા. પર્વતના વૃક્ષો અને પથ્થરો તૂટી પડતાં, પર્વત ડોલી રહ્યો હતો, વાનરો એ પર ઊભા રહી શક્યા નહીં. લંકાની ભવ્ય દરવાજા ડોલી ઉઠ્યા, મકાનો અને મિનારો તૂટી ગયા, રાત્રીમાં ડરી અને ગૂંચવણથી ભરેલી લંકા જાણે નૃત્ય કરી રહી હોય એમ લાગી. પવનપુત્ર હનુમાન, પર્વત પર દબાણ કરી, પૃથ્વી અને સાગર સાથે ઝાંખી ઉઠ્યાં. પછી હનુમાન મલય પર્વત પર ચઢ્યા, જે મેરુ અને મંદર સમાન છે, અનેક નદીઓથી ભરપૂર. વિવિધ વૃક્ષો અને વેલીઓથી ઢંકાયેલ, કમળ અને શાલૂથી ખીલે, દેવતા અને ગંધર્વોનું સ્થળ, સाठ યોજન ઊંચું. વિદ્યાધર, ઋષિ, અપ્સરા, અનેક પ્રાણી, અનેક ગુફાઓથી શોભિત એ પર્વત પર, પવનપુત્ર હનુમાન વાદળ સમાન, પોતાનું રૂપ વિશાળ કરી, યક્ષ, ગંધર્વ, કિનર—allને ગૂંચવી દીધા. પર્વતને દબાવતાં, હનુમાન પોતાના ભયાનક મોઢું ફાટ્યું, સમુદ્રાગ્નિ સમાન, અને ગર્જના કરી, રાત્રીમાં ફરતા રાક્ષસો ડરી ગયા. હનુમાનની ગર્જના સાંભળીને, લંકાના વાઘ સમાન રાક્ષસો હલન-ચલન કરી શક્યા નહીં. સાગરને નમન કરીને, દુશ્મનોના દહકારા, હનુમાન રાઘવના હિત માટે સર્વોચ્ચ કાર્ય કરવા તૈયાર થયા. પોતાનો પૂંછડો સાપ સમાન ઊંચો કર્યો, પીઠ વાળીને, કાન અંદર ખેંચી, મોઢું ફાટ્યું, અને જોરદાર ઝડપથી આકાશમાં ઝંપલાવ્યું. ઝડપથી, હનુમાન વૃક્ષોના તણખા, પર્વતો, પથ્થરો અને સામાન્ય વાનરોને પકડી, પોતાના હાથ-પગની શક્તિથી, એ બધાં પાણીમાં પડી ગયા. હનુમાને પોતાના બે હાથ સાપની લપેટ સમાન લંબાવ્યા, સાપના દુશ્મન જેવી શક્તિથી, પવનપુત્ર સૌથી શ્રેષ્ઠ પર્વત તરફ દોડી, જાણે દિશાઓ સાથે લઈ જાય. હનુમાને સાગર, લહેરોની માળા, તેના પાણીમાં તણાતા પ્રાણીઓ, બધાં જોઈ, જલ્દી આગળ વધ્યા, જાણે વિષ્ણુના ચક્ર સમાન. તેમણે પર્વતો, પક્ષીઓના ઝુંડ, તળાવો, નદીઓ, ભવ્ય શહેરો, અનજના પર્વત—all જોયા અને પિતાની સમાન શક્તિથી આગળ વધ્યા. સૂર્યના માર્ગે, હનુમાન, થાક ન આવતો, ઝડપી, પિતાની સમાન પરાક્રમ ધરાવતો, ઝડપથી દોડી. વિશાળ ઝડપથી, વાનરોમાં વાઘ, હનુમાન પવનની જેમ દોડ્યા, તેમના ગર્જનાથી દિશાઓ ગુંજી ઉઠી. જાંબવનના શબ્દો યાદ કરીને, હનુમાન, ભયાનક પરાક્રમ ધરાવતો મહાવાનર, અચાનક હિમાલયને જોઈ લીધો. તેમણે એ સર્વોચ્ચ પર્વત સુધી પહોંચ્યા, અનેક ઝરણા, ગુફાઓ, ધોધોથી શોભિત, શિખરો સફેદ વાદળ સમાન, વિવિધ વૃક્ષોથી શોભિત. એ મહાન પર્વત, સુવર્ણ શિખરો ધરાવતો, પવિત્ર આશ્રમો, દેવતા અને ઋષિઓના સમૂહથી ભરપૂર, હનુમાન પાસે આવ્યા. તેમણે બ્રહ્માનું નિવાસ, રજત મહેલ, ઇન્દ્રનું ઘર, રુદ્રનું બાણ છોડેલું સ્થાન, ઘોડા-માથું શિખર, તેજસ્વી બ્રહ્માનું માથું, વૈવસ્વતના સેવકો—all જોયા. પછી તેમણે અગ્નિનું નિવાસ, કુબેરનું મહેલ, સૂર્યનું તેજ, સૂર્ય બંધાયેલું સ્થાન, બ્રહ્માનું ઘર, શિવનું ધનુષ, પૃથ્વીનું નાભિ—all જોયા. કૈલાસનું શિખર, હિમાલયની બરફીલા પથ્થરો, વાઘ સમાન સુવર્ણ પર્વત, તમામ ઔષધિઓથી ઝળહળતો, ઔષધિ પર્વતોનો રાજા—all દેખાયા. એ પર્વત પર અગ્નિ સમાન ઝળહળાટ જોઈ, પવનપુત્ર હનુમાન આશ્ચર્યચકિત થયા; ઔષધિ પર્વત પર ઝંપલાવી, તેમણે ઔષધિઓ શોધવાનું શરૂ કર્યું.