કુંભકર્ણની એક બાહુ રામના પ્રહારમાં કપાઈને જમીન પર પડેલી, તો એ પર્વતની જેમ ધડામથી પડી અને તેના આંચળમાં આવતા વૃક્ષો, પથ્થરો, વાનરો અને રાક્ષસો બધાને ઉખાડી નાખ્યા. એ સમયે, તેના એક હાથ કપાઈ ગયો હોવા છતાં, કુંભકર્ણ અચાનક ગર્જના કરતા રામ તરફ દોડ્યો. રામે બે તીખા અર્ધચંદ્રાકૃતિ બાણો હાથમાં લીધા અને યુદ્ધમાં કુંભકર્ણના પગ કપાઈ ગયા. કુંભકર્ણના બંને પગ પડતા, તેમનું પડકાર સમગ્ર દિશાઓ, પર્વતના ગુફાઓ, મહાસાગર, લંકા અને વાનર-રાક્ષસોની સેના સુધી સંભળાયું. હવે તેના હાથ અને પગ કપાઈ ગયા હતા, અને તેનું મોઢું મૃત્યુના દ્વારની જેમ ખુલ્લું હતું. એ ગર્જના સાથે રામ તરફ દોડી રહ્યો હતો, જાણે આકાશમાં રાહુ ચાંદ પર તૂટી પડ્યો હોય. રામે તીખા અને સોનાથી સજ્જ બાણો કુંભકર્ણના મોઢામાં ભર્યા, જેથી તેનું મોઢું સંપૂર્ણપણે બાણોથી ભરાઈ ગયું. હવે કુંભકર્ણ બોલી શકતો નહોતો, દુઃખથી કરકરતો અને પછી અચેત થઈ ગયો. ત્યારબાદ રામે એક તેજસ્વી, સૂર્યકિરણ જેવી, બ્રહ્મા, મૃત્યુ અને સમયના દંડ જેવી, ઇન્દ્ર-અસ્ત્ર જેવી, પવનની ઝડપથી ચાલતી તીખી બાણ હાથમાં લીધી. આ સોનાની ડાંડીવાળો, વીજળીની જેમ ઝળહળતો, સૂર્ય અને અગ્નિની જેમ પ્રભાસભર, રામે રાત્રિ-વિહરતા રાક્ષસ પર ફેંકી દીધો. રાઘવના હાથમાંથી છૂટેલો એ બાણ દસ દિશાઓને પ્રકાશિત કરી, ધૂમરહિત અગ્નિની જેમ, ભયાનક વીજળીના પ્રભાવથી આગળ વધ્યો. આ બાણે રાક્ષસોના સ્વામી, પર્વતશિખર જેવી વિશાળ, સુંદર દાંત અને કાંપતા કુંડળોથી સજ્જ કુંભકર્ણનું માથું કપાઈને અલગ કરી દીધું, જેમ પુરંદરએ કદી વૃત્રને પરાજય આપ્યો હતો. એ માથું, કુંડળોથી શોભાયમાન, વિશાળ અને ચાંદની જેમ ઝળહળતું, રાત્રિના મધ્યમાં સૂર્યના ઉદય પછી ચાંદની જેમ દેખાતું હતું. રામના બાણથી આ પર્વત-સમાન માથું પડ્યું, આશ્રમો અને દ્વાર તૂટી ગયા, ઉંચી દીવાલો ધરાશાય થઈ. એ વિશાળ માથું હિમવતની જેમ ઝળહળતું, સમુદ્રમાં પડ્યું, અને તેમાં મગર, મહામાછલી અને સાપો દબાઈ ગયા, અને માથું ધરામાં પણ પ્રવેશી ગયું. કુંભકર્ણ, જે બ્રાહ્મણો અને દેવોના દુશ્મન હતા, યુદ્ધમાં મૃત્યુ પામ્યા ત્યારે પૃથ્વી અને તેના પર્વત કંપી ઉઠ્યા, અને દેવો આનંદથી ગુંજતા સ્તુતિ કરતા.