રાવણ કુંભકર્ણને પ્રેમ અને શક્તિમાં કોઈ સમાન નથી, એવું કહીને બોલ્યો: “શત્રુનો વિનાશ કરવા માટે અને વિજય મેળવવા માટે, કુંભકર્ણ, તું જા.” રાવણે ઉમેર્યું, “મારે તને જાગૃત કર્યું તે શત્રુના વિનાશ માટે જ છે; રાક્ષસો માટે આ મહાન ક્ષણ આવી છે, હે વિજયી!” પછી રાવણે કહ્યું, “તું તારો ભાલો લઇને, જાણે યમરાજ પાશ લઈને જાય તેમ, વાનરો અને સૂર્ય સમાન તેજસ્વી બંને રાજકુમારોને ભક્ષી લે.” રાવણ એ પણ કહ્યું કે, “જ્યારે વાનરોએ તારો ભયાનક સ્વરૂપ જોશે, ત્યારે તેઓ ભયથી ભાગી જશે, અને રામ તથા લક્ષ્મણના હૃદયમાં પણ ભારે ભય ઉદ્ભવશે.” આ રીતે રાવણે કહ્યું ત્યારબાદ, મહાન અને તેજસ્વી રાક્ષસોના મુખ્ય કુંભકર્ણે એમ અનુભવ્યું જાણે તે ફરી જન્મ્યો હોય. રાજા રાવણને કુંભકર્ણની શક્તિ અને પરાક્રમની પૂરી જાણ હતી; તેને આનંદ થયો, જાણે નિર્મલ ચંદ્રમાને આનંદ અનુભવ્યો હોય. કુંભકર્ણ, રાજાના વચનો સાંભળી, ખુશીથી અને શક્તિથી ભરપૂર, યુદ્ધ માટે તૈયાર થઈ બહાર નીકળ્યો. તેણે એક તીખો ભાલો હાથમાં લીધો—કાળાં લોખંડથી બનેલો, ગરમ સોનાથી શોભિત, દુશ્મનોનો વિનાશ કરનાર. તેનો ભાલો ઇન્દ્રના વજ્ર જેવો દેખાતો, વજ્ર જેટલો ભારે અને દેવ, દાનવ, ગંધર્વ, યક્ષ અને સાપનો વિનાશક હતો. કુંભકર્ણે એ વિશાળ ભાલો હાથમાં લીધો, જેમાં મોટી લાલ માળ શોભતી હતી, તેનું અગ્ર ભાગ આગ જેવી જ્વલંત હતું અને દુશ્મનોના લોહીથી રંગાયેલું હતું. તેજસ્વી કુંભકર્ણે રાવણને કહ્યું, “હું એકલો જ જઈશ, મારી સેના અહીં જ રહે.” તેણે ઉમેર્યું, “આજે, ભૂખ્યો અને ક્રોધિત, હું એ વાનરોને ભક્ષી જમાવિ દઈશ.” કુંભકર્ણના આ વચનો સાંભળીને રાવણે કહ્યું, “તારે સેનાના ઘેરાવમાં જવું જોઈએ, કારણ કે વાનરો મહાન આત્માવાળા, પરાક્રમી અને દૃઢ છે. જો તું એકલો અને બેફિકર જશે, તો તેઓ તને દાંતથી પણ મારી શકે છે. તેથી, તું અપરાજેય એવી તારી સેનાની સાથે જા અને સમગ્ર દુશ્મન સેનાને તારી આખી શક્તિથી દબાવી નાખ.” પછી રાવણ પોતે બેઠા સ્થાનેથી ઊભો રહ્યો અને કુંભકર્ણને મોતીની અડબડીવાળી સુંદર માળા પહેરાવી. તેણે તેજસ્વી બાહૂબંધ, આંગળીમાં ઉંગળીના મોતી, અને ચંદ્ર જેવું તેજસ્વી હાર કુંભકર્ણના ગળામાં પહેરાવ્યા. રાવણે દેવવિહિત સુગંધિત માળાઓથી તેનો શૃંગાર કર્યો અને તેના કાનમાં સુંદર કાનના દાંડા પહેરાવ્યા. સોનાના બાંગડીઓ, કંકણ અને ગહણોથી શોભિત, વિશાળ કાનવાળો કુંભકર્ણ યજ્ઞમાં હવનકુંડ જેવી તેજસ્વી દેખાતો. તેની કમરે વિશાળ રંગબેરંગી કમરપટ્ટો બંધાયો, જાણે મંદરાચલ પર્વત અમૃત મથન વખતે વાસુકી સર્પથી બંધાયો હોય એમ. જ્યારે તેની સોનાની, ભારે, ચમકતી અને વીજળી જેવી કવચ પહેરાવવામાં આવી, ત્યારે તે જાણે સંધ્યા વેળાએ વાદળોથી ઘેરાયેલો પર્વતરાજા લાગે તેમ તેજસ્વી લાગતો. આ રીતે સમગ્ર શરીરે ગહણોથી શોભિત અને ભાલો હાથમાં લઈને, કુંભકર્ણ નારાયણના ત્રણ પગલાં ભરવાની ઉત્સુકતા સાથે તેજસ્વી લાગતો હતો. તેણે પોતાના ભાઈને ભેટી, તેની પરિભ્રમણા કરી, માથું નમાવ્યું અને પછી પ્રસ્થાન કર્યું. રાવણે શુભાશિર્ષો આપી, શંખ અને ઢોલના નાદ સાથે, ઉત્તમ શસ્ત્રો ધરાવતી સેના સાથે કુંભકર્ણને વિદાય આપી. મહાન આત્માવાળા શ્રેષ્ઠ રથચાલકો, યુદ્ધવીરો, હાથી, ઘોડા અને રથો વીજળી ભરેલા વાદળની ગર્જના કરતા તેમ પાછળ ચાલ્યા. કુંભકર્ણ સાથે સાપ, ઊંટ, ગધેડાં, સિંહ, હાથી, જંગલના પ્રાણીઓ અને પક્ષીઓ પણ ચાલ્યા—આ બધું ભયંકર અને શક્તિશાળી કુંભકર્ણના સાથે હતું. ફૂલોની વર્ષા થતી હતી, છત્રી ધારણ કરવામાં આવી, ભાલો હાથમાં હતો, લોહીની સુગંધથી ઉન્મત્ત અને ક્રોધિત કુંભકર્ણ દેવ-દૈત્યના દુશ્મન તરીકે આગળ વધ્યો. શક્તિશાળી પગપાળા સૈનિકો, ભયાનક આંખોવાળા રાક્ષસો, હાથમાં શસ્ત્રો લઈને, મોટો ધ્વનિ કરતા પાછળ ચાલ્યા. લાલ આંખો, વિશાળ ખભા, કાળી કાજળની ડીપીઓ જેવા દેખાતા, તેઓ ભાલા, તલવાર અને તીખા કુહાડા ઉંચકતા. તેઓ પાસે ગોપાંગ, લોખંડના ગદા, મૂસળ, મોટા તાડના તણા જેવા શસ્ત્રો હતા—દુશ્મન માટે સહન કરવું મુશ્કેલ. પછી કુંભકર્ણે બીજું, વધુ ભયાનક અને ભયપૂર્વક સ્વરૂપ ધારણ કર્યું. તેનો ધનુષ્ય સો હાથ લાંબો હતો, તે છસો હાથ ઊંચો, રથના પયડા જેવી આંખો, મહાપર્વત જેવો ભયાનક દેખાતો. કુંભકર્ણે રાક્ષસોને ભેગા કર્યા, પોતે પ્રજ્વલિત પર્વત જેવો વિશાળ દેખાતો, અને હસીને બોલ્યો: “આજે, હું ક્રોધિત થઈને વાનરોની શ્રેષ્ઠ સેનાને ટુકડી-ટુકડી કરી દહન કરી નાખીશ, જેમ અગ્નિ પતંગિયાને ભસ્મ કરે છે. વાનરો, જંગલમાં રહે છે, એણે મને કોઈ ખોટ નથી કરી; પણ આપણા જેવા યુદ્ધવીરો માટે આવું કરવું યુદ્ધનું શોભા છે. દુશ્મનનો મૂળ રાઘવ અને લક્ષ્મણ છે; જો તેઓ નાશ પામે તો બધું જ નાશ પામે. હું તેમને યુદ્ધમાં મારવાનો છું.” જ્યારે કુંભકર્ણે આવું કહ્યું, ત્યારે રાક્ષસોએ ભયાનક ગર્જના કરી, જાણે સમુદ્ર હલાવી ઉઠ્યો હોય. વિદ્વાન કુંભકર્ણ ઝડપથી આગળ વધ્યો ત્યારે ચારેય બાજુ ભયાનક અપશકુન દેખાવા લાગ્યા. વાદળો વીજળી અને ઉલ્કાઓથી ભરાયા, ગધેડાં જેવા રંગના દેખાવા લાગ્યા; ધરતી, સમુદ્ર અને જંગલ સાથે ધ્રુજવા લાગ્યા. ભયાનક શિયાળોએ આગની જ્વાળાવાળા મોઢાથી હાહાકાર કર્યો; પક્ષીઓ ડાબી તરફ ઉડી ominous ચક્ર રચતા હતા. કુંભકર્ણ જ્યારે માર્ગે ચાલતો હતો, ત્યારે એક ગિદ્ધ તેના ભાલેથી પડી ગયો; તેનું ડાબું આંખ ફફડ્યું અને ડાબું હાથ પણ કંપાયું.