લંકાની યુદ્ધભૂમિમાં, બંને પક્ષના યોદ્ધાઓ—વાનર અને રાક્ષસ—એકબીજાને સંહાર કરવા માટે ઉલ્લાસપૂર્વક લલકારતા હતા. તેમના ગર્જન અને યુદ્ધની હાહાકાર દૂર સુધી સંભળાતી હતી. એ સમયે, દુષ્ટ મનના પ્રહસ્ત રાક્ષસોની સેના સાથે વાનર રાજાની સેનાના સામે વિજયની આશા સાથે આગળ વધ્યો. તે પોતાના અંત તરફ જતાં પાંખી જેવો હતો, જેમ કે અગ્નિમાં ઉડી જતો પાંખી. અત્યંત વિખ્યાત વાલ્મીકિ રામાયણના યુદ્ધ કાંડના અઠાવનમા સર્ગને સાંભળો. પ્રહસ્તના યુદ્ધ માટે આગળ વધતા રામ, શત્રુઓને દમન કરનાર, સ્મિત સાથે વિભીષણને પૂછે છે: “આ કોણ છે, વિશાળ શરીર ધરાવતો, મોટી સેના સાથે ઝડપથી આગળ વધતો? તેની કાયાકલ્પ, શક્તિ અને પરાક્રમ શું છે?” રાઘવના શબ્દો સાંભળીને વિભીષણ કહે છે: “લંકામાં રાવણના તૃતીય ભાગની શક્તિ ધરાવતો, શસ્ત્રવિદ્યામાં નિપુણ અને પરાક્રમી પ્રહસ્ત, રાક્ષસોની સેના માટે મુખ્ય સેનાપતિ છે.” પ્રહસ્ત, ભયાનક અને વિશાળ શક્તિ ધરાવતો, રાક્ષસોની ભીડ સાથે ગર્જન કરી આગળ વધ્યો. વાનરોની શક્તિશાળી સેના, જેનું યુદ્ધહુંકાર ઉઠી રહ્યું હતું, પ્રહસ્તને roaring advancing જોઈને સજ્જ થઈ ગઈ. રાક્ષસો વિજયની ઇચ્છા સાથે તલવાર, ભાલા, ગદા, ધનુષ, તીરો, લોખંડની દંડા, પરશુ, અને અનેક શસ્ત્રો સાથે ચમકતા વાનરો તરફ દોડી આવ્યા. વાનરો પણ યુદ્ધ માટે ઉત્સુક થઈ, ફૂલેલાં વૃક્ષો, પર્વતો અને વિશાળ, લાંબા પથ્થરો ઉઠાવી લીધા. યુદ્ધ શરૂ થયું; બંને પક્ષે પથ્થરો અને તીરોની વરસાદ વરસી. અનેક રાક્ષસોએ અનેક અગ્રગણ્ય વાનરોને માર્યા, અને અનેક વાનરો પણ રાક્ષસોને સંહારી નાખ્યા. કેટલાક ભાલા, કેટલાક શક્તિશાળી હથિયારો, લોખંડની દંડા, અને પરશુથી કચડાઈ ગયા. કેટલાક શ્વાસ વિના જમીન પર પડ્યા, તો કેટલાકના હૃદય તીરો વડે છિદ્રાઈ, બે ભાગમાં વીંટી પડ્યા. કેટલાક તલવારથી કટાઈ, વેદનામાં પૃથ્વી પર પડી ગયા; પરાક્રમી રાક્ષસોએ વાનરોને બાજુઓથી ફાડી નાખ્યા. ક્રોધિત વાનરો પણ વૃક્ષો અને પર્વતો વડે રાક્ષસોની ભીડને દબાવી નાખતા હતા. ગર્જના કરતાં વાનરોની મુઠ્ઠીઓથી વીજળી સમાન પ્રહાર થતા, કેટલાક રાક્ષસોએ મોઢામાંથી લોહી ઉગાળ્યું, તેમનાં દસ આંખો છિદ્રાઈ ગઈ. વાનરો અને રાક્ષસોની પીડા અને સિંહ ગર્જનથી યુદ્ધભૂમિમાં ભારે અવાજ ઊભો થયો. ક્રોધિત વાનરો અને રાક્ષસો, પરાક્રમના માર્ગે નિષ્ઠાવાન, ડર વિના, ક્રૂર મુખ સાથે, અવિરત કૃત્ય કરતા હતા. પ્રહસ્તના સલાહકારો—નારંતક, કુંભહન, મહાનાદ અને અન્ય મહાન—વનવાસીઓ પર પ્રહાર કરતા હતા. તેઓ ઝડપથી વાનરોને મારતા, ત્યારે દ્વિવિદે પર્વતના શિખર વડે નારંતકને સંહાર્યો. પછી દુર્મુખ વાનર વિશાળ વૃક્ષ સાથે ઊભો રહી, તેજસ્વી રાક્ષસને હાથના ઝટકા સાથે સંહાર્યો. જાંબવન ભારે રોષે, વિશાળ પથ્થર ઉઠાવી મહાનદના છાતી પર ફેંકી દીધો. કુંભહન, પરાક્રમમાં મહાન, તરાને વિશાળ વૃક્ષ વડે યુદ્ધમાં મરણ પામાડ્યો. આ દૃશ્ય સહન ન કરી શકતા, પ્રહસ્તે રથ પર ચઢી, ધનુષ હાથમાં લઈને વનવાસીઓમાં ભયંકર હત્યાકાંડ શરૂ કર્યો. બંને સેનાઓ વચ્ચે ભયાનક ઘુમ્મસ ઊભી થઈ, જે સમુદ્રના ઉગ્ર ગર્જન જેવું લાગતું હતું. યુદ્ધમાં રાક્ષસ, યુદ્ધ ઉન્માદથી, વાનરો પર તીરોની ભારે વરસાદ વરસાવતો હતો. પૃથ્વી વાનરો અને રાક્ષસોના મૃતદેહોથી ઢંકાઈ ગઈ, ભયાનક પહાડો જેવું ઢગલાં બની ગયાં. લોહીના પ્રવાહથી ઢંકાયેલું મેદાન, વસંતમાં ફૂલેલા પલાશ ફૂલો જેવું ચમકી રહ્યું હતું. મૃત વીર, તૂટેલા શસ્ત્રો, વિશાળ વૃક્ષો, અને લોહીના પ્રવાહથી ભરેલું મેદાન, યમના સમુદ્ર તરફ વહેતું હતું. યકૃત, પલી, આંતરડાં, અને તૂટેલા અંગ, માથાં—મેદાનની કાંઠે ઘાસ જેવું વિખરાયેલું હતું. વૃગલ, હંસ, સારો, બગલા, અને બટકાં, લોહી અને ચરબીથી ભરેલા મેદાનમાં, distressed cries સાથે ભયાનક દૃશ્ય સર્જાયું. એ યુદ્ધભૂમિમાંથી બનેલી નદી, ડરપોકો માટે પાર કરવું અશક્ય હતી; તે વાદળ વિના હંસ અને બટકાંથી ભરેલી નદી જેવું લાગતું હતું. અગ્રગણ્ય રાક્ષસો અને વાનરો એ મુશ્કેલ નદી elephant herds જેવી, કમળના તળાવમાં વીંટી જતા હોય, એમ પાર કરી ગયા. પછી નીલાએ ઝડપથી પ્રહસ્તને જોયો—તે રથમાં ઊભો, તીરોની વર્ષા વરસાવી, વાનરોને ઘાયલ કરતો હતો. પવન જેવું, જે આકાશમાં વાદળો ફેંકી દે, પ્રહસ્તે નીલાને યુદ્ધમાં દોડી આવતો જોયો. રથ સૂર્ય જેવું ઝળહળતું, પ્રહસ્ત, શ્રેષ્ઠ ધનુર્ધર, ધનુષ ખેંચી, નીલા સામે અગ્ર યુદ્ધ માટે આગળ વધ્યો. પ્રહસ્તે નીલા પર તીરો છોડ્યા, જે એકાગ્રતાથી, નીલાને ઘાયલ કરી, તેના શરીરમાંથી પસાર થઈ ગયા. આ રીતે, યુદ્ધભૂમિમાં વાનરો અને રાક્ષસો વચ્ચે ભયાનક, પરાક્રમભર્યું યુદ્ધ ચાલી રહ્યું હતું.