વજ્રદંષ્ટ્ર, જેના દાંત વજ્ર જેવા હતા અને લોહીથી ભીંજાઈ ગયા હતા, એક ક્ષણ માટે અચેત થઈ ગયો, પોતાના ગદા સાથે ચુંટી, ભારે શ્વાસ લઈ રહ્યો હતો. પછી, સમજ પાછી મેળવી, રાત્રિમાં ફરતો એ રાક્ષસ, ક્રોધથી ભરાઈ, વાલીપુત્ર અંગદના છાતી પર ગદા વડે જોરદાર પ્રહાર કર્યો. ત્યારબાદ, બંને—અંગદ અને વજ્રદંષ્ટ્ર—એ પોતાની ગદાઓ ફેંકી દીધી અને મુઠ્ઠીઓથી લડવા લાગ્યા; એકબીજાને ઘાયલ કરતા, બંને સંઘર્ષમાં જોરદાર હતા. લોહીથી લથબથ અને મારમારથી થાકેલા, બંને યોદ્ધા અડગ ઊભા રહ્યા, જેમ કે આકાશમાં મંગળ અને બુધ તેજથી ઝળહળે છે. પછી, વાનરોમાં શ્રેષ્ઠ અને શક્તિશાળી અંગદે ફૂલો અને ફળોથી ભરેલો વૃક્ષ ઉખાડી લીધો અને લડાઈ માટે તૈયાર થયો. તેણે એક સુંદર, પહોળી તલવાર અને ઘંટીઓથી શોભિત બલદની ચામડી પકડી, અને એ ચામડી પહેરી. અંગદ અને વજ્રદંષ્ટ્ર, સુંદર માર્ગો પર લડાઈના મેદાનમાં ફરતા, એકબીજાને મારતા અને વિજય માટે દ્રઢ ઇચ્છા સાથે ગર્જના કરતા હતા. લોહીથી ઘાયલ, બંને કિમ્શુક વૃક્ષોની જેમ ઝળહળતા, અને થાકીને જમીન પર ઘૂંટણે બેઠા. તો જ, પલક ઝપટાય તે સમયે, વાનરવીર અંગદ, આંખોમાં અગ્નિ, સર્પની જેમ ઊભો થયો. વાલીપુત્ર અંગદે, સુંદર અને ધોળી તલવાર વડે, વજ્રદંષ્ટ્રનું મોટું મસ્તક ધડથી અલગ કરી દીધું. લોહીથી ભીંજાયેલું એ શરીર બે ભાગમાં પડી ગયું, અને મસ્તક, વિશાળ આંખો સાથે, દૂર પડ્યું. વજ્રદંષ્ટ્રના મૃત્યુને જોઈ, રાક્ષસો ભયભીત અને ગભરાઈ ગયા, અને લંકાની તરફ ભાગ્યા, વાનરો દ્વારા પીછો કરી અને માર્યા, તેમના ચહેરા શરમથી ઝૂકી ગયા. વજ્રદંષ્ટ્રને સંહાર્યા પછી, વાલીપુત્ર અંગદ, વાનર સેના વચ્ચે આનંદથી ઝળહળતો, જાણે હજારો આંખોવાળો ઈન્દ્ર દેવતાઓની વચ્ચે હોય, તેવો તેજ ધરાવતો હતો. આ પછી, પચપંનમો સર્ગ શરૂ થાય છે. વજ્રદંષ્ટ્રના મૃત્યુનો સમાચાર સાંભળીને, રાવણે પોતાના સેના પ્રમુખને, હાથ જોડીને ઊભેલા, સંબોધન કર્યું: ‘‘અકંપનના આગેવાનીમાં, અવિજય અને શક્તિશાળી રાક્ષસો તરત જ બહાર જાય. અકંપન મારા શિસ્તગ્રાહક, રક્ષક અને યુદ્ધના નેતા છે—મારી હંમેશા કલ્યાણમાં તત્પર અને યુદ્ધમાં ઉત્સુક. તે ચોક્કસપણે કકુત્સ્થ વંશીયો અને શક્તિશાળી સુગ્રીવને પરાજય આપશે, અને અન્ય ભયાનક વાનરોને પણ સંહારશે.’’ રાવણના આદેશને પામી, શક્તિશાળી અકંપને તરત જ સેના રવાના કરી. પછી, મુખ્ય રાક્ષસો, ભયજનક આંખો અને ભયાનક રૂપ સાથે, વિવિધ હથિયારોથી સજ્જ, સેના પ્રમુખોની પ્રેરણા મળીને બહાર આવ્યા. અકંપન, વિશાળ અને સોનાથી ઝળહળતી, વાદળ જેવા રંગ અને અવાજવાળી રથ પર ચડ્યો, અને ભયાનક રાક્ષસોની વચ્ચે, જોરદાર ગર્જના સાથે, યુદ્ધ માટે નીકળી પડ્યો; એને મહાયુદ્ધમાં દેવતાઓ પણ હલાવી શક્યા નહોતા. રાક્ષસો વચ્ચે અકંપન સૂર્યની જેમ તેજથી ઝળહળતો હતો; યુદ્ધ માટે ઉત્સુક અને ક્રોધથી ભરેલો, તે આગળ વધ્યો. અચાનક, રથના ઘોડાંઓમાં નિરાશા આવી; યુદ્ધપ્રિય અકંપનનું ડાબું આંખ ફડફડાયું. તેનું ચહેરું રંગહીન થઈ ગયું, અવાજ હચકાટભર્યો થયો; શુભ દિવસે પણ, કઠોર પવન ઉઠ્યો, જાણે અશુભ દિવસ હોય. મેદાનમાં પક્ષી અને પ્રાણીઓ ભયજનક અને ક્રૂર અવાજો કરી રહ્યા હતા; અકંપનના ખભા સિંહ જેવા મજબૂત, અને વીરતા વાઘ જેવી હતી. એ શકુનોને અવગણીને, રાક્ષસો સાથે યુદ્ધ માટે નીકળી પડ્યો. એ રાક્ષસના પ્રસ્થાન સમયે, મહા ધ્વનિ ઉઠી, જાણે સમુદ્રમાં ઉથલપાથલ થાય; એ અવાજથી વાનર સેના ભયભીત થઈ ગઈ. લડવા માટે તૈયાર વાનરો અને રાક્ષસોએ વૃક્ષો અને પહાડો હથિયાર તરીકે પકડી, અને ભયાનક યુદ્ધ શરૂ થયું. રામ અને રાવણ માટે, બધા યોદ્ધાઓએ પોતાના શરીરની ચિંતા છોડી, અતિ શક્તિશાળી, વીર અને પહાડ સમાન બની ગયા. વાનરો અને રાક્ષસો, એકબીજાને નષ્ટ કરવા ઉત્સુક, યુદ્ધમાં જોરદાર અવાજ સાથે સંઘર્ષ કરી રહ્યા હતા. મહા ગર્જના સંભળાઈ, બંને પક્ષે ક્રોધથી પડકાર કરતા; ધૂળ, તામડાં રંગની, ભયજનક બની ગઈ. વાનરો અને રાક્ષસો દ્વારા ઉઠેલી ધૂળે દશ દિશાઓને ઢાંકીને, એકબીજાને છુપાવી દીધા. યુદ્ધમેદાનમાં કોઈ જીવ, ધ્વજ, ઢાલ, ઘોડા, કંઈ દેખાતું નહોતું. હથિયાર, રથ પણ એ ધૂળમાં દેખાતા નહોતા; માત્ર તેમના ગર્જના અને ધમાલના અવાજો સંભળાતા હતા. એ ઘમાસાન યુદ્ધમાં, માત્ર અવાજ સંભળાતો, રૂપ દેખાતા નહોતા; વાનરો જોરદાર રીતે રાક્ષસોને મારતા હતા. એ સમયે, અંધારપટમાં, રાક્ષસોએ પણ રાક્ષસોને માર્યા, અને વાનરો અને રાક્ષસો, દુશ્મનને મારતા, પોતાના પણ સંહારતા હતા. પછી, પૃથ્વી લોહીથી ભીંજાઈ, જાણે કાદવથી મરાઈ હોય; લોહીના પ્રવાહથી ધૂળ ધોવાઈ ગઈ. પૃથ્વી પર લાશો, વૃક્ષો, ભાલ, ગદાઓ, ભાલાં, પથ્થરો, લોખંડના દંડ, અને ભાલાંથી ઢંકાઈ ગઈ. રાક્ષસો અને વાનરો, પર્વત સમાન, એકબીજાને લોખંડના દંડ જેવી બાહુઓથી જોરદાર મારતા, યુદ્ધમાં વ્યસ્ત રહ્યા.