હે રાજન, લંકાની ગલીઓમાં અજીબ અશુભ સંકેતો દેખાવા લાગ્યા. ઉંટ, ઊંટની જાત અને ખચ્છર—even after being cared for as usual—their hair was falling off, their bodies oozing with fluids, and they were not in their natural state. શહેરના મહેલો સામે, ક્રૂર કાગડાઓ ટોળા બનાવીને ઘેરાવ કરતા, સતત કાં કાં કરતો, અને બધે ભયનો માહોલ છવાઈ ગયો. આકાશમાં ગિધ્ધો ટોળા બનાવીને શહેર પર મંડરાવતાં. બંને સાંજના સમયે, શુભ પક્ષીઓ પણ અશુભ અવાજો કરતા. શહેરના દ્વાર પાસે, માંસાહારી પ્રાણીઓ અને પશુઓના ટોળા, ઉગ્ર અને ભયજનક અવાજો સાથે દહાડતા અને ગર્જના કરતા. આ બધું જોઈને, વિભીષણે રાવણને સમજાવ્યું: “હે વિર, હવે જે સ્થિતિ સર્જાઈ છે, તેમાં યોગ્ય પ્રાયશ્ચિત્ત એ છે કે વૈદેહી (સીતાજી)ને રાઘવ (રામ)ને પરત કરી દેવી જોઈએ. જો હું મોહ કે લોભવશ કંઈક કહી દીધું હોય, તો પણ, મહારાજ, મને દોષ ન આપશો. કારણ કે, આ દોષ તો અહીંના બધા લોકોમાં, રાક્ષસો, રાક્ષસીઓ, શહેર અને આંતરમહેલમાં પણ જોવા મળે છે. મેં જે જોયું કે સાંભળ્યું છે, એ બધું હું કહી રહ્યો છું; ministers withdraw થયા પછી, તમે યોગ્ય વિચાર કરી કાર્ય કરો.” વિભીષણએ ભાઈ રાવણની સભામાં આ હિતકારી અને યોગ્ય સલાહ આપી. પણ રાવણ, જે રાક્ષસોમાં શ્રેષ્ઠ હતો, પોતે ક્રોધથી દગધ અને કામથી વ્યાકુળ હતો, એણે વિભીષણના મૃદુ અને યોગ્ય વચન સાંભળ્યા પછી ઉત્તર આપ્યો: “મને ક્યાંયથી કોઈ ભય દેખાતો નથી. રાઘવ ક્યારેય મૈથિલીને મેળવી નહીં શકે. દેવો અને ઈન્દ્ર પણ યુદ્ધમાં મારો સામનો કરી શકે નહીં, તો લક્ષ્મણના મોટા ભાઈ રામ તો શું જ કરી શકશે?” આવી રીતે દશમુખ રાવણે, દેવસેનાનો વિનાશક, મહાબલી અને યુદ્ધમાં ભયાનક, વિભીષણને, જે સાચું બોલ્યો હતો, સભામાંથી દૂર કરી દીધો. પછી, વાલ્મીકિ રામાયણના યુદ્ધકાંડના અગિયારમા સર્ગાની કથા શરૂ થાય છે. રાવણ, મૈથિલી માટે વ્યાકુળ અને કામગ્રસ્ત, મિત્રો દ્વારા અપમાનિત, દુષ્કર્મો દ્વારા અપયશ પામ્યો હતો. સતત વૈદેહી (સીતાજી)ના વિચારોમાં ગરકાવ, તે અયોગ્ય સમયે યુદ્ધ માટે તૈયાર થવા લાગ્યો. પોતાના મંત્રીઓ અને મિત્રોને સાથે લઈને, તેણે સુવર્ણ જાળી અને મણિઓ-મૂંગાથી શોભિત મહાન રથ પાસે ગયો અને પોતે નિયમિત ઘોડાઓ સાથે તે રથ પર આરૂઢ થયો. તે મહાન રથ પર ચઢીને, જે મેઘ જેવી ગર્જના કરતો હતો, દશમુખ રાવણ સભા તરફ આગળ વધ્યો. તલવાર અને ઢાલ ધારણ કરેલા, વિવિધ શસ્ત્રોથી સજ્જ યોદ્ધાઓ રાજા રાવણની આગળ-પાછળ અને બાજુઓમાં ઉભા રહ્યા. વિવિધ વસ્ત્રો અને ભાતભાતના આભૂષણોથી શોભિત વીરોએ તેને ચારેય તરફથી ઘેરી લીધો. મહાન રથયોદ્ધાઓ પોતાના own રથ, ઉન્નત અને ઉન્મત્ત હાથીઓ, અને દોડતાં ઘોડાઓ સાથે દશમુખના અનુસરણમાં આગળ વધ્યા. કોઇએ હાથમાં ગદા અને લોખંડના મુગડા, કોઇએ ભાલા અને શૂળ, તો કોઇએ કુહાડી અને ત્રિશૂલ પકડી રાખ્યા. ત્યારબાદ હજારો વાદ્યોથી ભયાનક ધ્વનિ પ્રસરી. રાવણ સભામાં પ્રવેશતા શંખોના ગર્જના અને ઢોલ-નગારા સાથે ભયાનક અવાજ ઊઠ્યો. રાજમાર્ગ પર, સફેદ છત્રી તેના ઉપર ધરી, તે મહાન રથયોદ્ધા ઉજ્જવળ દેખાતો હતો. તેની ડાબી અને જમણી બાજુએ યક્શપૂછડાવાળા પંખા લહેરાતા, જમીન પર ઊભેલા બધા લોકો જોડેલા હાથથી તેને વંદન કરતા. રાક્ષસોએ રાક્ષસમાં શ્રેષ્ઠ એવા રાવણને નમન કર્યું; ભાટોએ તેની સ્તુતિ કરી અને આશીર્વાદ આપ્યા. પછી તે તેજસ્વી અને બલવાન રાવણ, સદા પ્રકાશિત અને સુરક્ષિત સભામાં પ્રવેશ્યો. એ સભા સુવર્ણ-ચાંદીથી સુશોભિત, શુદ્ધ ક્રિસ્ટલથી જડિત અને વિશ્વકર્માએ નિર્મિત હતી. પછી, બિલાડીની આંખના રત્નથી બનેલા, કાળી કૃષ્ણમૃગચર્મથી આવરણ ધરાવતા શ્રેષ્ઠ આસન પર રાવણ બેસ્યો. પાદુકા સાથે તે મહારાજસમાન બેઠો અને પોતાના ઝડપી અને પરાક્રમી દૂતોને આદેશ આપ્યો: “ઝડપી એ રાક્ષસોને અહીં લાવ્યો! શત્રુઓના વિષયમાં મોટું કાર્ય કરવાનું છે.” રાવણના આદેશથી, રાક્ષસો લંકા શહેરમાં ઘર-ઘર, વિહારગૃહો, શયનકક્ષાઓ અને ઉદ્યાનોમાં જઈ, નિર્ભયતાપૂર્વક રાક્ષસોને બોલાવા લાગ્યા. કોઇ રથ, કોઇ ઘોડા, કોઇ હાથી અને કોઇ પગપાળા આવ્યા. આખું શહેર, રથ, હાથી અને ઘોડાઓની દોડધામથી ભરાઈ ગયું અને તે દૃશ્ય આકાશમાં ઉડતા ગરુડોની ભીડ જેવું લાગતું. પછી, બધા પોતાના વાહનો છોડીને, પગપાળા સભામાં પ્રવેશ્યા, જાણે સિંહો પહાડની ગુફામાં પ્રવેશે એમ. રાજાના પગ સ્પર્શી, રાજાએ તેમનું સન્માન કર્યું; કોઇ બેઠકો પર, કોઇ પાટલ પર, તો કોઇ જમીન પર બેઠા. એ રાક્ષસો, રાજાના આદેશથી સભામાં એકઠા થયા અને રાક્ષસાધિપતિ રાવણ પાસે જઈ, યોગ્ય રીતે સન્માન આપ્યો. રાજના મુખ્ય મંત્રી, નિર્ણયક્ષમ અને ગુણવાન, સર્વજ્ઞ અને વિદ્વાન પણ હાજર હતા. સોનાની ઝાંખીવાળી સભામાં, અનેક વીર પણ એકઠા થયા. પછી, વિભીષણ—તે તેજસ્વી, મહાત્મા અને પ્રસિદ્ધ—સુશોભિત, વિશાળ અને સુવર્ણયુક્ત રથ પર પોતાના મોટા અને નાના પત્નીઓ સાથે ચઢી, પોતાના મોટા ભાઈ રાવણની સભા તરફ આવ્યો. તેણે પોતાનું નામ જાહેર કર્યું, પગે પડ્યો; શુક અને પ્રહસ્તે તેમને અને તેમના પરિવારમાં અલગ બેઠકો આપ્યા. આ રીતે, લંકાની રાજસભામાં ભય, સંકેતો, સલાહ અને શક્તિ—all came together as the storm of fate gathered over the city.