રાક્ષસીઓ દ્વારા આશ્વાસિત થઈ, સીતાએ રાક્ષસોના રાજા રાવણને પોતાને માટે હિતકર અને ગૌરવભર્યા વર્તનથી શબ્દો કહ્યા. તેણે કહ્યું, “નિશ્ચિતપણે, તારા લોકોમાં કોઇ ધર્મના માર્ગ પર ચાલનાર નથી, જે તને આ નिंदનીય કાર્યથી રોકે. તારા સિવાય કોણ ધર્મપ્રિય પુરુષની પત્નીને—even મનમાં પણ—ઈચ્છી શકે, જેમ કે ત્રણ લોકોમાં શચીના પતિને કોઈ ઈચ્છે? રાક્ષસોમાં સૌથી નીચલા, તું અપરાધી છે—તમે રામની પત્નીને પકડીને દુષ્ટ કાર્ય કર્યું છે, જેના તેજની મર્યાદા નથી. તું એના પરિણામથી ક્યાં ભાગી શકીશ? જંગલમાં અહંकारी હાથી અને સસ્સું સમાન નથી, એ જ રીતે રામ હાથી જેવો છે અને તું, નીચ, સસ્સું જેવો ગણાય છે. તું લાજ અનુભવતો નથી, ઇક્ષ્વાકુ વંશના સ્વામી પર અપમાન ફેંકી રહ્યો છે, જ્યારે તું હજુ એના દ્રષ્ટિમાં આવ્યો નથી. તું કેમ, દુષ્ટ, મારી પર એ ક્રૂર, વિકૃત, કાળાં-ભૂરો આંખોથી નજર કરે છે, જે હજુ જમીન પર પડી નથી? તું કેવી રીતે, દુષ્ટ, મારી સાથે બોલે છે—રામની પત્ની અને દશરથની વહુ—અને તું બોલે છે ત્યારે તારી જીભ સુકાઈ કેમ નથી જાય? હું રામની આજ્ઞા વગર અને મારા તપથી, દશમુખ, તને તારી લાયક, મારી શક્તિથી ભસ્મ કરી શકીશ, પણ એ કરી શકતી નથી. તું બળથી રામ પાસેથી મને લઈ જઈ શકીશ નહિ; તારા વિનાશ માટે ભાગ્ય નિશ્ચિત થયેલું છે—એમાં શંકા નથી.” સીતાના શબ્દો સાંભળીને રાવણ, રાક્ષસોના રાજા, પોતાની ભયાનક આંખો પહોળી કરીને જાનકી તરફ જોયા. તે ગાઢ વાદળ જેવો, શક્તિશાળી હાથ અને પહોળા મસ્તકવાળો, સિંહની ચાલે ચાલતો, તેજસ્વી, જ્વલંત જીભ અને ભયાનક આંખો ધરતો હતો. તે ઊંચા, હલતાં મકૂટથી શોભતો હતો, વિવિધ હાર અને લાવણ્યથી સજ્જ, લાલ હાર અને વસ્ત્રો પહેર્યા, જળતા સોનાના આભૂષણોથી શોભતો. તેના કમર પર વિશાળ, રંગબેરંગી પટ્ટો બાંધેલો હતો, જેમ કે મંદર પર્વત અમૃત મंथન સમયે સર્પથી બાંધાયેલો હોય. તે બે ભરપૂર હાથથી, રાક્ષસોના સ્વામી, મંદર પર્વતના બે શિખરો જેવી શોભા પામતો હતો. તે કુંડળોથી સજ્જ હતો, જે કિશોર સૂર્ય જેવી તેજસ્વી હતી; તે એશોક વૃક્ષના લાલ કળીઓ અને ફૂલોવાળાં પર્વત જેવો લાગતો હતો. તે કલ્પવૃક્ષ જેવો, будто વસંત સ્વરૂપે, છતાં—even સજ્જ—સમશાનની મૂર્તિ જેટલો ભયાનક હતો. રાવણે ગુસ્સાથી આંખ લાલ કરી, વૈદેહી તરફ જોયા અને સાપ જેવો ફૂફકારતા સીતાને કહ્યું: “તું, સમર્પિત પણ નિરર્થક અને દુઃખમાં જોડાયેલી, આજે હું મારી શક્તિથી તને નષ્ટ કરી દઈશ, જેમ સૂર્ય સંધ્યાને નષ્ટ કરે છે.” એમ કહી, રાવણ, દુશ્મનોના ભય, બધા ભયાનક રૂપવાળી રાક્ષસીઓ ને બોલાવ્યો. તેમાં એક આંખ, એક કાન, ઢંકાયેલા કાન, ગાય જેવી કાન, હાથી જેવી કાન, લટકતા કાન, અને કાન વગરની રાક્ષસીઓ હતી. હાથીના પગ જેવી હાથ, ઘોડાના ખુર જેવી પગ, ગાયના પગ, નાના પગ, એક આંખ, એક પગ, પહોળા પગ, અને પગ વગરની સ્ત્રીઓ—મોટા માથા અને ગળા, વિશાળ સ્તન અને પેટ, મોટા મોઢા અને આંખો, લાંબી જીભ અને નખવાળી—નાક વગર, સિંહ-મુખ, ગાય-મુખ, સૂર-મુખ—એ રીતે, જનકની દિકરી સીતાને ઝડપથી મારી વશમાં લાવશો. “તમામ રાક્ષસીઓ, તરત જ એકઠા થાઓ, વિપરીત અને અનુકૂળ રીતોથી, સમાધાન, ભેટ, વિભાજનથી—વૈદેહીને વશમાં લાવો—even દંડની ધમકીથી.” એમ વારંવાર આજ્ઞા આપી, રાક્ષસોના રાજા, ઇચ્છા અને ગુસ્સાથી ભરપૂર, જાનકી પર દહાડતો, ધાન્યમાલિની નામની રાક્ષસી પાસે ગયો. ધાન્યમાલિનીએ દશમુખને ગળે લગાવી કહ્યું: “મહાન રાજા, મારી સાથે રમો; તને આ સીતાની શું જરૂર?” “આ નિરંગી, દયનીય માનવ સ્ત્રી સાથે, રાક્ષસોના સ્વામી? મહાન રાજા, તેમાં તો દેવો, શ્રેષ્ઠ ભોગ—શ્રેષ્ઠ અમરતાઓ—પસંદગીથી આપતા નથી, જે તારા શક્તિશાળી હાથથી જીતવામાં આવ્યા છે. જે અઇચ્છિત સ્ત્રીની ઈચ્છા કરે છે, તેનું શરીર પીડાય છે; જે ઇચ્છિત સ્ત્રીની ઈચ્છા કરે છે, આનંદ સુંદર છે.” એમ રાક્ષસી દ્વારા સંબોધિત, રાવણ, વાદળ સમાન, હસ્યો અને પાછો ચાલ્યો. જતાં, દશમુખ પૃથ્વીને કંપાવતો દેખાયો; blazing sun જેવો તેજસ્વી, પોતાના મહેલમાં પ્રવેશ્યો. પછી, દૈવી અને ગંધર્વ યુવતીઓ, અને નાગ યુવતીઓ, દશમુખને ઘેરી, એ ભવ્ય મહેલમાં પ્રવેશી ગઈ. રાવણે સીતાને ડાંટીને, મિથિલાની ધર્મપ્રિય દિકરી, trembling, ઈચ્છાથી અંધ, ત્યજી, પોતાના મહેલમાં પ્રવેશ કર્યો. પછી, રાક્ષસોના રાજા રાવણે, માઇથિલીને એમ કહી, બધા રાક્ષસીઓ ને આજ્ઞા આપી, પોતાનો માર્ગ લીધો. જ્યારે રાવણ પોતાના આંતરિક કક્ષામાં ગયો, ત્યારે એ ભયાનક રાક્ષસીઓ સીતા તરફ દોડી ગઈ. પછી, સીતાને નજીક જઈ, રાક્ષસીઓ, ગુસ્સાથી પાગલ, વૈદેહીને અત્યંત કઠોર શબ્દોમાં સંબોધી: “ઓ સીતા, તું પૌલસ્ત્યમાં શ્રેષ્ઠ, મહાન આત્મા, દશમુખ રાવણની પત્ની બનવાનું મૂલ્ય નથી આપતી.