હનુમાન એક મનોહર બગીચામાં પહોંચ્યા, જ્યાં everywhere હરણી અને પક્ષીઓની વિવિધ અવાજોથી વાતાવરણ ગુંજી રહ્યું હતું. બગીચામાં અનેક સુગંધો વહેતી હતી, જે શુભ અને આકર્ષક હતી. થોડા દૂર, હનુમાને એક ભવ્ય આશ્રયના મિનારને જોયું, જે હજાર સ્તંભો પર ઊભું હતું અને કૈલાસ પર્વતની જેમ ધવળ દેખાતું હતું. આ મિનારની સીડીઓ મોતીથી બનેલી હતી, અને પ્લેટફોર્મ શુદ્ધ સોનાથી બનેલું હતું, જે આંખોને ચમકાવતું અને તેજસ્વી પ્રકાશથી ઝળહળતું હતું. એ મિનાર એકદમ નિર્મળ અને ઊંચું હતું, જાણે આકાશને સ્પર્શી રહ્યું હોય. ત્યાં, હનુમાને એક સ્ત્રીને જોયી, જે મેલમસાલા કપડાંમાં, રાક્ષસીઓથી ઘેરાયેલી હતી. તે સ્ત્રી ઉપવાસથી સુકાઈ ગઈ હતી, ભાવવિહિન અને વારંવાર ઉદાસ શ્વાસ લેતી હતી; હનુમાને તેને ચાંદનીની જેમ શુદ્ધ જોયી, જેમ કે શુકલ પક્ષની શરૂઆતનો ચાંદ. તેના સૌંદર્યમાં ધૂંધળાશ આવી હતી, તેજ ઓગળી ગયું હતું, જાણે ધૂમના આવરણમાં છુપાયેલો જ્યોત હોય. તે એક જ પીળા, મેલમસાલા, નાજુક વસ્ત્રમાં હતી; કોઈ આભૂષણ નહોતાં, તે એક કમળના છોડ જેવી હતી, જેનું ફૂલ ખોવાઈ ગયું હોય. દુ:ખથી પીડાયેલી, તપસ્વી જીવનમાં લીન, જાણે રોહિણી ગ્રહ મંગળથી પીડાયેલી હોય. તેના ચહેરા પર આંસુઓ, ઉદાસી, ઉપવાસથી સુકાઈ ગયેલી, દુ:ખમાં ડૂબેલી, ચિંતામાં લીન, સતત શોકમાં વિમૂઢ હતી. હનુમાને તેને જોયી, જે પોતાના પ્રિયજનોથી વિહોણી અને રાક્ષસીઓની ભીડમાં ઘેરાયેલી હતી; જાણે મૃગિ પોતાના ઝુંડથી અલગ થઈ અને શ્વાનોથી ઘેરાયેલી હોય. તેના પગ પર એક કાળી ચોટ હતી, જે વનરાજ્યની સુકાવેલી ધરતી જેવી હતી, જેમાં વાદળ ગયા પછી નદીના ધારા જોવા મળે. જે સુખદાયક હોવી જોઈએ, તે દુ:ખથી પીડાયેલી હતી, દુ:ખમાં અજાણ. હનુમાને તેને જોયી, વિશાળ આંખો, વધુ સુકાઈ ગયેલી અને અવિનયિત. હનુમાને વિચાર્યું, "આ સીતાજી જ હોય શકે," કારણ કે તે રાક્ષસ, જે રૂપ બદલવા સક્ષમ હતો, તેને અહીં લાવી ગયો હતો. જેમ તે પહેલાં જોઈ હતી, એ જ રીતે આ સ્ત્રી છે: ચાંદની જેવું ચહેરું, સુંદર ભ્રૂ, ગોળ અને આકર્ષક સ્તન. તે પોતાની તેજથી દિશાઓને અંધકારમુક્ત કરતી હતી, જાણે દેવીઓ જેવી; કાળી ઘંટી, બિંબા ફળ જેવી લાલ હોઠ, પાતળી કમર, સ્થિર. સીતાજી, કમળ જેવી આંખોવાળી, દુનિયાને રતિ જેવી પ્રિય અને પૂર્ણ ચાંદ જેવી તેજસ્વી હતી. ભૂમિ પર બેઠેલી, કિરણ જેવી પાતળી, તપસ્વિ સ્ત્રી જેવી restraintમાં, ઊંડા શ્વાસ લેતી અને ભયભીત, જાણે શેપના રાજાની પત્ની. તે, દુ:ખના જાળમાં ઘેરાયેલી, તેજથી ઝળહળતી નહોતી, જાણે ધુમાડા વચ્ચે છુપાયેલી જ્યોત. તે સ્મૃતિ જેવી ગૂંચવાયેલી, સંપત્તિ જેવી પતિત, શ્રદ્ધા જેવી નષ્ટ, આશા જેવી નિરાશ. સફળતા જેવી અવરોધિત, બુદ્ધિ જેવી કલૂષિત, ખ્યાતિ જેવી ખોટી નિંદાથી પતિત. રામજીના વિયોગથી પીડાયેલી, રાક્ષસીઓની ભીડથી દબાયેલી, દુર્બળ, મૃગની આંખ જેવી, તે આસપાસ જોઈ રહી હતી. તેના ચહેરા પર કાળી, વાંકીઅંશ, અને આંસુઓથી ભરાયેલો, ઉદાસ, વારંવાર ઉદાસ શ્વાસ લેતી. મેલમસાલા અને કાદવથી ઢંકાયેલી, ઉદાસ, સુશોભન માટે યોગ્ય છતાં અશોભિત, તે તારાઓના દેવના તેજ જેવી હતી, જે કાળા વાદળથી ઢંકાયેલી હોય. સીતાજીને આવી હાલતમાં જોઈને, હનુમાનનું મન વ્યથિત થયું, જાણે જ્ઞાન અભ્યાસ વગર ધીમી થઈ જાય. દુ:ખથી, હનુમાને સીતાજીને ઓળખી, અશોભિત, જેમ refinement વગરની ભાષા, જે અર્થ બદલાઈ ગઈ હોય. તેને જોયી, વિશાળ આંખો, નિર્દોષ રાજકુમારી, હનુમાને ખાતરી આવી, "આ સીતાજી જ છે," અને પુરાવા સાથે reasoning કર્યું. જે આભૂષણો વૈદેહી (સીતાજી)નાં અંગો પર હતા, રામજીએ વર્ણન કર્યું હતું; તે જ હાર હનુમાને તેના શરીર પર જોયા. તેના કાનમાં સુંદર કુંડલ, દાંત સુંદર, હાથમાં મોતી અને મ Coralથી શોભિત આભૂષણો. આભૂષણો લાંબા ઉપયોગથી કાળા અને સુંદર, હનુમાને લાગ્યું, "આ જ રામજીએ વર્ણન કરેલા છે." જે ગુમ થયેલા છે, તે અહીં દેખાતા નથી; જે બાકી છે, તે અહીં છે, નિશ્ચિતપણે. તેનો ઉપરનો વસ્ત્ર, પીળો અને સોનાની કિનારીવાળો, નીચે સરક્યો છે; એ જ વસ્ત્ર વાનરોએ વૃક્ષોમાં ફસાયેલો જોયો હતો. મુખ્ય આભૂષણો જમીન પર પડેલા, સીતાજી દ્વારા ફેંકાયેલા, મોટા અને અવાજ કરતા. આ વસ્ત્ર, લાંબા સમયથી પહેરેલો, વધુ મેલમસાલા, છતાં રંગ ઓગળ્યો નથી, અને તે પહેલાની જેમ તેજસ્વી છે. આ સોનાની જેમ રંગવાળી સ્ત્રી રામજીની પ્રિય રાણી છે; ખોવાઈ હોવા છતાં, તે તેમના મનમાંથી કદી વિખૂટા નથી. એ જ સ્ત્રી માટે રામજી અહીં ચાર રીતે પીડાય છે: દયા, કરુણા, દુ:ખ અને પ્રેમથી. તેને 'ખોવાયેલી સ્ત્રી' દયાથી, 'શરણાગત' કરુણાથી, 'વિયોગી પત્ની' દુ:ખથી, અને 'પ્રિય' પ્રેમથી બોલાવે છે. જેમ આ સ્ત્રીના અંગો અને લક્ષણો સુંદર છે, તેમ રામજીના પણ છે; કાળી આંખવાળી એ સ્ત્રી રામજીની જ છે. આ સ્ત્રીનું મન રામજીમાં સ્થિર છે, અને રામજીનું મન તેમાં; આ કારણે, એ ધર્મનિષ્ઠ અને એ સ્ત્રી એક ક્ષણ માટે પણ જીવિત છે. રામજીએ કઠિન કાર્ય કર્યું છે: વિયોગ હોવા છતાં, પોતાના શરીરને ટકાવી રાખે છે, દુ:ખમાં ડૂબી નથી. આ રીતે, સીતાજીને જોઈને, પવનપુત્ર હનુમાન આનંદિત થયા, મન રામજીમાં લગાવ્યું અને એ ભગવાનની સ્તુતિ કરી.