સાંજના સમયે, હનુમાન પોતાની ઊર્જાથી ભરપૂર, ઝડપથી ઉછળી ને સુંદર લંકા શહેરમાં પ્રવેશ કર્યો, જ્યાં વિશાળ રસ્તાઓ સ્પષ્ટ રીતે વિભાજિત હતા. શહેરની શોભા અદભુત હતી—પાલસીઓની પંક્તિઓથી સજ્જ, સોનાની જેમ ઝળહળતા સ્તંભો અને શુદ્ધ સોનાની જેમ ઝાલીવાળાં બાંધકામ, લંકા જાણે ગંધર્વોની શહેર જેવું દેખાતું હતું. હનુમાને એ મહાનગરમાં સાત અને આઠ માળાવાળી ઈમારતો જોઈ, deren મજલીઓ પર ક્રિસ્ટલ અને સોનાથી શણગાર હતા. ઘરોમાં બેરિલ રત્નોની જટિલ ડિઝાઇન અને મોતીની માળાઓથી શોભિત, રાક્ષસોના એ મહેલ વિવિધ રીતે ઝળહળતા હતા. રાક્ષસોના અદભુત સોનાના દ્વારોએ લંકાને ચારેકોર પ્રકાશિત કરી, આખું શહેર શણગારેલું હતું. લંકાની અદભુત અને અચિંત્ય આકૃતિ જોઈને, મહાન વાનર હનુમાન એક તરફ ઉદાસ અને બીજી તરફ આનંદિત થયો—વૈદેહી (સીતા)ને જોવા માટે આતુર હતો. તેણે લંકાને સફેદ મિનારવાળી પાલસીઓથી શોભિત, કિંમતી સોનાના દ્વારોથી સજ્જ, રાવણના શસ્ત્રોથી રક્ષિત અને રાત્રે ફરતા ભયાનક શક્તિશાળી રાક્ષસોથી સુરક્ષિત જોઈ. ચાંદ્ર પણ તારાઓ વચ્ચે ઝળહળતો, જાણે લંકાનો સાથી બની, પોતાના હજારો કિરણોથી જગતમાં ચાંદની પથરાવતો હતો. હનુમાને ચાંદ્રને શંખની જેમ ઝળહળતો, દુધ જેવો સફેદ કે કમળના રેશમ જેવો, ઉગતો અને તેજસ્વી, જાણે હંસ સરોવરમાંથી ઊડી રહ્યો હોય, એમ જોઈ. હવે, ત્રીજું અધ્યાય શરૂ થાય છે. હનુમાન, વાયુપુત્ર અને બુદ્ધિશાળી, સૂક્ષ્મ રૂપ ધારણ કરી એક ઊંચા શિખર પર ઊભો રહ્યો, જે વરસાદના વાદળ જેવું ઊંચું હતું. એ શક્તિશાળી વાનર, હનુમાન, રાત્રે લંકામાં પ્રવેશ કર્યો—રાવણના શાસન હેઠળનું શહેર, સુંદર વન અને જળથી ભરપૂર. એ શહેર прекрасно સુરક્ષિત અને શક્તિશાળી, પાંદડાવાળા વૃક્ષો, સુંદર દ્વાર અને સફેદ દરવાજા-મંડપોથી શોભિત હતું. રાક્ષસોના શહેરમાં, જે નાગોની નગર જેવી, નાગપથોથી ભરેલી, વાદળો અને વીજળીથી ઢંકાયેલી, અને તારાઓના સમૂહથી શોભિત, હનુમાન આનંદથી rampart પર ઉછળી ગયો. શહેરમાં સોનાના દ્વાર અને બિલાડીની આંખના રત્નોથી બનેલા મંચ જોઈ, હનુમાનના હૃદયમાં આશ્ચર્ય છવાઈ ગયું. એ શહેરના ફ્લોર હીરા, ક્રિસ્ટલ અને મોતીથી શણગારેલા, શુદ્ધ સોનાની કોરિડોર અને ચમકતી ચાંદીથી ભરેલા હતા. બિલાડીની આંખના રત્નોથી બનેલી સીડી, ક્રિસ્ટલની ધૂળીથી સજ્જ, અને તેજસ્વી, આકાશમાં ઉડી રહેલી walkway જોઈ. શહેરમાં everywhere cranes, મોર, રાજહંસો, સંગીત અને આભૂષણોની અવાજથી ગુંજી રહી હતી. એ દેવોની સંપત્તિને ટક્કર આપતી શહેર જોઈ, હનુમાન આનંદિત થયો—લંકા જાણે આકાશમાં ઊભી હોય એમ દેખાતી હતી. રાજા રાવણના રાક્ષસોની એ અદ્વિતीय અને સમૃદ્ધ લંકા જોઈ, પરાક્રમી હનુમાન વિચારમાં પડ્યો—કોઈ પણ લંકાને બળથી જીતવી અશક્ય છે, રાવણના શસ્ત્રધારી સૈનિકો દ્વારા સુરક્ષિત છે. આ ભૂમિ કુમુદ, અંગદ, સુશેન, માઇંડ, દ્વિવિદ, વિવસ્વતપુત્ર, હરિપુત્ર કુશપરવણ, ઋક્ષ, કે મારા માટે જ પ્રસિદ્ધ થઈ શકે છે. અને, રામના મહાબાહુ પરાક્રમ અને લક્ષ્મણના શૌર્યને યાદ કરીને, વાનર આનંદથી ભરાયો. તેણે રત્નથી શોભિત વસ્ત્રો પહેરેલી, ગૌશાળા ચિહ્નથી સજ્જ, અંગ્રેજીથી સુગંધિત, શણગારેલી સ્ત્રી (સીતા)ને જોઈ. તે મહાન વાનરે રાક્ષસોના રાજાની લંકા શહેર, દીવાઓ અને ગ્રહોની તેજથી અંધકાર દૂર થયેલી જોઈ. એ શહેરમાં, પોતે જ પોતાના રૂપમાં, વાદળીમાં વાનરોના શિખર, વાયુપુત્ર હનુમાનને પ્રવેશતા જોઈ. રાવણની શાસિત લંકાએ એ શ્રેષ્ઠ વાનરને જોઈ, પોતે જ ઊભી થઈ, ભયાનક મુખ દર્શાવ્યું. એ વીર વાયુપુત્ર હનુમાન સામે ઊભી રહી, ભયંકર અવાજે બોલી—"તુ કોણ છે, અને કયા હેતુથી અહીં આવ્યો છે, હે વનવાસી? સાચું બોલ, જ્યારે તારી શ્વાસ બાકી છે." "હે વાનર, રાવણની સેનાથી ચારેકોર સુરક્ષિત લંકામાં પ્રવેશવું તારા માટે અશક્ય છે." ત્યારે પરાક્રમી હનુમાન, સામે ઊભેલી લંકાને કહ્યું, "તમે જે પૂછો છો, તેનો સાચો જવાબ હું આપું છું." "તુ કોણ છે, વાંકડા આંખવાળી, શહેરના દ્વાર પર ઊભી? અને કેમ તું ગુસ્સામાં મને કઠોર શબ્દો બોલે છે?" હનુમાનના શબ્દો સાંભળીને, સ્વેચ્છાએ રૂપ બદલનાર લંકાએ ગુસ્સાથી વાયુપુત્રને કઠોર શબ્દો કહ્યા. "હું આ શહેરની અવિજય રક્ષક છું, મહાન રાવણના આદેશની રાહ જોઈ રહી છું." "મને અવગણીને આ શહેરમાં પ્રવેશવું અશક્ય છે; આજે હું તને મારું, અને તું નિદ્રા પામી, જીવન છોડે છે." "હું લંકા શહેર જ છું, હે વાનર; હું ચારેકોર રક્ષણ કરું છું—એ રીતે મેં તને કહ્યું છે." લંકાના શબ્દો સાંભળીને, વાયુપુત્ર હનુમાન, શ્રેષ્ઠ વાનર, પર્વતની જેમ અડગ ઊભો રહ્યો.