હનુમાન લંકા પ્રવેશ માટે વિચારી રહ્યા હતા. તેમણે સમજદારીથી નિર્ણય કર્યો કે ફાયદા-નુકસાનનો વિચાર પણ ત્યજી દેવામાં આવે, જો તે ધ્યેયને નષ્ટ કરે; દૂત પોતાને બુદ્ધિશાળી માને ત્યારે અહીં કામ બગડી જાય છે. હવે, હનુમાન મનમાં વિચાર કરે છે—કેમ કાર્ય બગડે નહીં, કેમ ભય ન આવે, અને કેમ સાગર પાર કરવું વ્યર્થ ન થાય? જો હું રાક્ષસો દ્વારા જોવાઈ જાઉં, તો રાવણ માટે, જે હાનિ ઈચ્છે છે, અને રામ માટે, જે પોતાને ઓળખે છે, આ મિશન નિષ્ફળ થઈ જશે. હનુમાન વિચારે છે કે—even રાક્ષસ રૂપ ધારણ કરીને પણ, કોઈ પણ જગ્યાએ છુપાઈ રહેવું અશક્ય છે; અન્ય રૂપમાં તો એ શક્ય જ નથી. મારા દ્રષ્ટિએ—even પવન પણ અહીં અજાણ્યો રહી શકતો નથી; કારણ કે, ભયંકર કાર્યો કરનારા રાક્ષસો માટે કશું અજાણ્યું નથી. જો હું મારા મૂળ રૂપમાં અહીં છુપાઈ રહું, તો મારી વિનાશ થાય અને મારા સ્વામીનું કાર્ય નિષ્ફળ થઈ જાય. આથી, હનુમાન નિશ્ચય કરે છે—હું રાઘવના કાર્ય માટે રાત્રે, નાના રૂપમાં, લંકામાં પ્રવેશ કરીશ. રાત્રે, રાવણની શહેરમાં, જે પહોંચવા અતિ કઠિન છે, હું દરેક મહેલમાં પ્રવેશ કરીશ અને જનકની પુત્રીને જોવાની કોશિશ કરીશ. આ રીતે વિચાર કરીને, વાનર હનુમાન, વૈદેહી દ્રષ્ટિ કરવા ઉત્સુક, સૂર્યાસ્તની રાહ જુવે છે. સૂર્ય ડૂબી જાય છે, રાત્રિ આવે છે, અને પવનપુત્ર પોતાનું શરીર સાંકોચિત કરે છે—બિલાડી જેટલું નાના રૂપ ધારણ કરે છે, જે દેખાવમાં અદભુત લાગે છે. સાંજ પડે છે, અને હનુમાન, ઉર્જાથી ભરપૂર, ઝડપથી ઉછળી અને સુંદર શહેરમાં પ્રવેશ કરે છે, જ્યાં વિશાળ માર્ગો સ્પષ્ટ રીતે વહેંચાયેલા છે. લંકા શહેર, પંક્તિમાં મહેલોથી સજ્જ, સોનાની જેમ ચમકતા થાંભલાં, શુદ્ધ સોનાની જાળી, ગાંધીર્વોના શહેર જેવી લાગે છે. હનુમાન જુએ છે—સાત અને આઠ માળાવાળા મહેલ, ક્રિસ્ટલથી બનેલા ફ્લોર, સોનાથી સજ્જ. મહેલોમાં બેરિલ રત્નોની જટિલ કળા, મોતીની માળાઓથી શોભિત, રાક્ષસોના મકાન અનેક રીતે ચમકતા છે. અદભુત સોનાના દ્વાર, લંકાને ચાર તરફથી પ્રકાશિત કરે છે, સંપૂર્ણ રીતે શોભિત. લંકાને જોઈને, જે અકલ્પનીય અને અદભુત રૂપ ધરાવે છે, મહાન વાનર હનુમાન, વૈદેહી દ્રષ્ટિ કરવા ઉત્સુક, થોડી નિરાશા અને આનંદ અનુભવે છે. શહેરમાં સફેદ ટાવરવાળા મહેલ, કિંમતી સોનાના દ્વાર, પ્રસિદ્ધ, રાવણના હાથ દ્વારા રક્ષિત, અને રાત્રે ફરતા ભયંકર શક્તિશાળી રાક્ષસો દ્વારા સુરક્ષિત. ચાંદ્ર, તારાઓ વચ્ચે ચમકે છે, અને તેની હજારો કિરણો વિશ્વ પર ચાંદની પાંખી આપે છે. હનુમાન, પવનપુત્ર, ચાંદ્રને જુએ છે—શંખ જેવી ચમક, દૂધ જેવી સફેદ, કમળના તંતુ જેવી, ઉગતી અને ઝળહળતી, જળમાંથી ઊભી થતી હંસ જેવી. પછી, તૃતીય સર્ગનું વર્ણન આરંભે છે. બુદ્ધિશાળી પવનપુત્ર હનુમાન, સૂક્ષ્મ રૂપ ધારણ કરીને, ઊંચા શિખર પર ઊભા છે, જે વરસાદના વાદળ જેવી ઊંચાઈ ધરાવે છે. તે શક્તિશાળી વાનર, રાત્રે લંકામાં પ્રવેશ કરે છે—શહેર, સુંદર વન અને જળથી ભરપૂર, રાવણના શાસન હેઠળ. હનુમાન શહેરને જુએ છે—સુસજ્જ, શક્તિશાળી, લીલાં વૃક્ષોથી શોભિત, સુંદર દ્વાર, સફેદ દરવાજા અને કાંસાં. રાક્ષસોના શહેર જેવી, શોભાયમાન, સર્પના માર્ગોથી ભરપૂર, વાદળોથી ઢંકાયેલી, વીજળી ઝળહળતી, અને તારાઓથી ઘેરાયેલી. શહેરમાં તીવ્ર પવનના ગર્જનાથી ગુંજતી, અમરાવતી જેવી, ચમકતા સોનાની દીવાલથી ઘેરાયેલી. ધ્વજોથી શોભિત, ઘંટીઓના ઝણકારથી, હનુમાન આનંદથી, ઝડપથીRampart (કિલ્લાની દિવાલ) પાર કરે છે. હનુમાનનું હૃદય અદભુતથી ભરાય છે, શહેરમાં ચારે બાજુ જુએ છે—સોનાના દ્વાર, બિલાડીની આંખના રત્નોથી બનેલા પ્લેટફોર્મ. ફ્લોર, હીરા, ક્રિસ્ટલ, મોતીથી શોભિત, શુદ્ધ સોનાની કોરિડોર, ચમકતા ચાંદીથી શોભિત. બિલાડીની આંખના રત્નથી બનેલી સીડીઓ, ક્રિસ્ટલની ધૂળી વચ્ચે, સુંદર, ઝડપથી ચાલતા માર્ગો, જે આકાશમાં ઉઠતા હોય તેવા લાગે. શહેરમાં સર્વત્ર કિલકિલાટ, પાંખી, મોર, રાજહંસ, સંગીત અને આભૂષણોની અવાજથી ભરપૂર. દેવોના વૈભવને ટક્કર આપે તેવું શહેર, હનુમાન આનંદથી, લંકાને આકાશમાં ઊભી થયેલી જેવી જુએ છે. હનુમાન, રાક્ષસોના રાજા રાવણના અદભુત, સમૃદ્ધ શહેર લંકાને જુએ છે અને મનમાં વિચાર કરે છે—કોઈ પણ બળથી આ શહેર જીતવું અશક્ય છે; રાવણના સેનાની, હથિયારોથી સજ્જ, રક્ષિત કરે છે. આ ભૂમિનું યશ માત્ર કુમુદ, અંગદ, મહાન વાનર સુશેન, પ્રખ્યાત મેઇંદ અને દ્વિવિદ માટે, અથવા વિવસ્વતપુત્ર, હરિપુત્ર કુશપર્વણ, રિક્ષા વાનરમુખ્ય, અથવા મારા માટે, એ યશનો માર્ગ બની શકે છે. રામના મહાબળ અને લક્ષ્મણના શૌર્યને જોઈને, વાનર આનંદથી ભરાય છે. હનુમાન જુએ છે—મણિથી શોભિત વસ્ત્ર પહેરેલી, ગૌશાળા ચિહ્નથી મસ્તક શોભિત, સ્તનની ઉપર સુગંધિત લપ્સણ, સજ્જ સ્ત્રી જેવી. મહાન વાનર હનુમાન, રાક્ષસોના રાજા રાવણના શહેરને જુએ છે, જેમાં અંધકાર દીવો અને ગ્રહોની ઝળહળથી દૂર થાય છે. ત્યાર પછી, શહેર પોતે, પોતાના સ્વરૂપે, વાનરોમાં શ્રેષ્ઠ, શક્તિશાળી પવનપુત્ર હનુમાનના પ્રવેશને જુએ છે. લંકા, રાવણના શાસન હેઠળ, શ્રેષ્ઠ વાનરને જોઈ, ત્યાં પોતે ઊભી થાય છે, ભયંકર મુખ દર્શાવે છે.