હનુમાન unsupported આકાશમાં પર્વત જેવો પાંખો ધરાવતો ઉડી રહ્યો હતો. એ સમયે એક રાક્ષસી, નામે સિંહિકા, હનુમાનને આ રીતે આકાશમાં તરતાં જોઈને વિચારવા લાગી—"આજે બહુ લાંબા સમય પછી મને ભોજન મળશે." શક્તિશાળી અને રૂપ બદલવામાં કુશળ સિંહિકાએ મનમાં વિચાર્યું કે, "આ મહાન પ્રાણી હવે મારી પકડમાં આવી ગયું છે." એણે હનુમાનની છાયાને પકડી લીધી. હનુમાનને અચાનક લાગ્યું કે કોઈએ તેને પકડી લીધો છે અને તેની શક્તિ વ્યર્થ થઈ ગઈ છે. તે દરિયામાં પવનથી વિરુદ્ધ દિશામાં દોડતી મોટી નાવની જેમ ચારે બાજુ, ઉપર-નીચે જોઈ રહ્યો હતો. ત્યારે તેણે ખારા પાણીમાં ઊભેલી એક વિશાળ અસ્તિત્વવાળી સિંહિકાને જોયી. પવનપુત્ર હનુમાન વિચારવા લાગ્યો—"જેવી વાનરરાજાએ વર્ણવી હતી, એવી આ અદ્ભુત છાયાપકડી શક્તિશાળી છે, એમાં કોઈ શંકા નથી." હનુમાન એના સાચા સ્વરૂપને ઓળખી ગયો. તે પછી, હનુમાને પોતાનું શરીર વધારી દીધું, જેમ શરદ ઋતુના મેઘ વધે છે. હનુમાનનું શરીર વધતું જોઈને સિંહિકાએ પોતાનું મોં આકાશ અને પાતાળ જેટલું વિશાળ કરી દીધું. તે વાદળના ગર્જન જેવી ધ્વનિ સાથે હનુમાન પર તોડી પડી. હનુમાન એના વિકૃત અને વિશાળ મોંને જોયું. મહાન અને બુદ્ધિમાન હનુમાન એના શરીર અને પ્રાણસ્થાનોને નિરીક્ષી રહ્યો. જ્યારે સિંહિકાનું મોં વધુ વિકૃત થયું, ત્યારે હનુમાન, જે વજ્ર જેવો શક્તિશાળી હતો, વારંવાર પોતાનું શરીર સંકોચી, એક ઝંપ માં એના મોંમાં પડી ગયો. સિદ્ધો અને ચરણો એ હનુમાનને એના મોંમાં ડૂબતો જોયો. જેમ રાહુ પૂર્ણચંદ્રને ગ્રસે છે, તેમ હનુમાન સિંહિકા દ્વારા ગળી પડાયો. ત્યારે હનુમાને તેની તીક્ષ્ણ નખોથી સિંહિકાના પ્રાણસ્થાનો ફાડી નાખ્યા. પછી તેજ અને બુદ્ધિ સાથે હનુમાન ઝડપથી બહાર નીકળી આવ્યો. ભાગ્ય, ધૈર્ય અને કુશળતાથી તેણે સિંહિકાને પરાજિત કરી નાખી. વીર હનુમાન, સ્વસ્થ અને સ્થિર રહીને ફરીથી ઝડપથી પોતાનું શરીર વિશાળ બનાવ્યું. હનુમાને એના હૃદયનો નાશ કરી, ત્રાસદાયક પાણીમાં પડ્યો. હનુમાન તો સ્વયંભૂ દ્વારા સિંહિકાના વિનાશ માટે સર્જાયો હતો. આ રીતે સિંહિકાને હનુમાને પરાજિત કરી પડેલી જોઈને આકાશમાં વિહાર કરતા દેવતાઓએ હનુમાનને કહ્યું, "આજે ભયંકર કાર્ય સિદ્ધ થયું છે; એક મહાન શક્તિશાળીનું વધ તું કર્યું છે. હવે, હે શ્રેષ્ઠ વાનર, જે કાર્ય માટે તું નીકળ્યો છે, તે પૂર્ણ કર." "જેમાં નિશ્ચય, દૃષ્ટિ, બુદ્ધિ અને કુશળતા હોય છે, જેમ તારા માં છે, એ ક્યારેય કાર્યમાં નિષ્ફળ થતો નથી," એમ પણ દેવતાઓએ હનુમાનને કહ્યું. એ રીતે દેવતાઓ દ્વારા સન્માનિત થઈ, venerable હનુમાન ગરુડ જેવો આકાશમાં પ્રવેશી ગયો. લગભગ પાર પહોંચી, તેણે ચારે બાજુ નજર કરી અને સો યોજન દૂર એક ઘન જંગલનું વિસ્તાર જોયું. જેમ જેમ ઉતરતો ગયો, શ્રેષ્ઠ વાનરએ વિવિધ વૃક્ષોથી શોભિત દ્વીપ અને મલય પર્વતના વન જોવા મળ્યા. તેણે સમુદ્ર, કિનારાના પ્રદેશો, તટ પર ઉગેલા વૃક્ષો અને સમુદ્રની પત્નીઓના મુખ પણ નિહાળ્યા. પોતાનું વિશાળ વાદળ જેવું સ્વરૂપ જોઈને, બુદ્ધિશાળી હનુમાનને લાગ્યું કે જાણે એ આખું આકાશ ઢાંકી રહ્યો છે. તેણે વિચાર્યું, "જો રાક્ષસો મારા આ વધેલા સ્વરૂપ અને ઝડપને જોશે, તો તેઓ મારી ઉપર શંકા કરશે." એ પછી, પર્વત જેવું મોટું શરીર ફરીથી સંકોચી, હનુમાન પોતાના સ્વરૂપે સ્થિર થયો, જાણે મોહમુક્ત થઈ ગયો હોય. પોતાનું સ્વરૂપ ઘણું જ ઘટાડી, હનુમાન પોતાના સ્વભાવમાં ઊભો રહી, ત્રણ પગલાંમાં આગળ વધ્યો—જેમ વિષ્ણુએ બલીનું બળ અને વૈભવ ચોરી લીધું હતું. પછી સુંદર અને વિવિધ સ્વરૂપ ધારણ કરીને, હનુમાન સમુદ્રના પાર પહોંચ્યો. બીજાઓ માટે અશક્ય એવું રૂપ ધારણ કરી, પોતાના કાર્યમાં એકાગ્ર રહી, એણે આસપાસનું દૃશ્ય નિહાળ્યું. પછી, Lambā પર્વતના શિખરે, કેતકી, ઉડાલક અને નાળિયેરના વૃક્ષોની વચ્ચે, મેઘ સમાન મહાન આત્માવાન હનુમાન ઊતર્યો. સમુદ્ર કિનારે પહોંચીને, શ્રેષ્ઠ પર્વત પર સ્થિત લંકાને જોયું. એ પર્વત પર ઉતરતાં, હનુમાન પોતાનું સ્વરૂપ બદલી, હરણ અને પક્ષીઓને ડરાવી દીધા. હનુમાને દાનવો અને સર્પોથી ભરેલા, મહા તરંગોવાળા સમુદ્રને ઓળંગી, મહાન સમુદ્ર કિનારે ઊભો રહી લંકાને જોયું, જે દેવતાઓના શહેર જેવી લાગી. અહીંથી વાલ્મીકિ રામાયણના સુંદરકાંડના બીજા સર્ગનો આરંભ થાય છે. અજેય સમુદ્રને પાર કરીને, શક્તિશાળી હનુમાન આરામથી ઊભો રહી, ત્રિકૂટ પર્વતની ઢાળ પર આવેલી લંકાને નિહાળતો રહ્યો. સો યોજન પાર કરીને, તે વિખ્યાત અને પરમ વીર વાનરે ત્યાં કોઈ થાક કે શ્વાસ લીધા વિના પોતાની યાત્રા પૂર્ણ કરી. હનુમાન મનમાં વિચારે છે—"હું તો સો યોજન તો શું, હજારો યોજન પણ પાર કરી શકું; તો આ માપેલો સો યોજનનો સમુદ્ર શું છે?" શ્રેષ્ઠ વાનર, શ્રેષ્ઠ ઉછાળાવાળા, ઝડપથી લંકા તરફ દોડી ગયો, વિશાળ સમુદ્રને પાર કરીને. તેને માર્ગમાં લીલા મેદાનો, સુગંધિત ઘન જંગલો, મધથી ભરેલા વનો અને પર્વતો મળ્યા. તેજસ્વી, વાનરોમાં શ્રેષ્ઠ હનુમાન વૃક્ષોથી ઢંકાયેલા અને પુષ્પોથી શોભિત પર્વતો પાસે પહોંચ્યો. એ પર્વત પર વનો અને વનરાજીઓ વચ્ચે ઊભો રહી, પવનપુત્ર હનુમાને લંકાને પર્વત શિખરે સ્થિત જોઈ. તેને સલ, કરણિકર, પૂર્ણ ફૂલેલા ખજુર, પ્રિયાલ, મુચુલિન્દ, કુટજ અને કેતકીના વૃક્ષો જોવા મળ્યા. તેણે સુગંધથી ભરેલા પ્રિયંગુ, નિપ, સપ્તછદ, આસન, કોવિદર અને ફૂલેલા કરવીર વૃક્ષો પણ જોયા. આ રીતે, હનુમાનની મહાન યાત્રા, પરાક્રમ અને બુદ્ધિથી ભરપૂર, લંકા સુધી પહોંચી.