પછી, પરાક્રમી હનુમાન તરત જ સત્તર yojan જેટલા ઉંચા થયા, તો સુરસા એ પણ પોતાની મોઢી અશી yojan જેટલી વિશાળ કરી દીધી. ત્યારે હનુમાન, અગ્નિ સમાન તેજસ્વી, નવ્વે yojan જેટલા વિશાળ થયા અને સુરસાએ પોતાનું મોઢું સો yojan સુધી ફેલાવી દીધું. સુરસાના એ ભયાનક, લાંબી જીભવાળું, નર્ક જેવી ડરામણી અને વિશાળ ખુલી ગયેલી મોઢી જોઈને, પવનપુત્ર હનુમાન મનમાં વિચાર કરવા લાગ્યા. પછી પવનપુત્ર હનુમાને તરત જ પોતાનું શરીર વાદળ જેવું સંકોચી લીધું અને પળમાં જ અંગૂઠા જેટલા નાના થઈ ગયા. તેઓ સુરસાની મોઢી પાસે ગયા અને તેમાં પ્રવેશી ગયા, અને તરત જ બહાર આવી, આકાશમાં ઊભા રહીને કહ્યું, "હે દક્ષકન્યા, મેં તમારી મોઢીમાં પ્રવેશ કર્યો છે; તમને મારા વંદન! હવે હું વૈદેહી જ્યાં છે ત્યાં જઈશ, કારણ કે તમારો વર સાચો રહ્યો." હનુમાનને સુરસાની મોઢીમાંથી મુક્ત થયેલા જોઈને, જેમ ચંદ્ર રાહુના મુખમાંથી બહાર આવે, તેમ સુરસાએ પોતાની સાચી રૂપમાં વાનરને સંબોધન કરીને કહ્યું, "હે વાનરશ્રેષ્ઠ, હે સૌમ્ય, જઈને તમારી ઇચ્છા મુજબ કાર્ય સંપન્ન કરો. વૈદેહીને મહાત્મા રાઘવ પાસે લાવો." હનુમાનના ત્રીજા અને સૌથી મુશ્કેલ પરાક્રમને જોઈને બધા જીવોએ 'શાબાશ! શાબાશ!' કહીને તેની પ્રશંસા કરી. હનુમાન, વરુણના નિવાસ એવા ગહન અને અગમ્ય સાગર સુધી પહોંચ્યા અને પછી ગરુડ જેવી ઝડપથી આકાશમાં પ્રવેશ્યા. આ આકાશમાં પાણીવાળા વાદળો, પક્ષીઓ, કૈશિક નૃત્યના આચાર્યો અને એરાવત હંમેશા આવતાં-જતાં હતાં. તે આકાશ સિંહ, હાથી, વાઘ, પક્ષીઓ, સાપો (યાન તરીકે), તથા સુંદર રીતે શોભતા વિમાનો વડે શોભાયમાન હતું. વીજળીના સ્પર્શથી તે અગ્નિ જેવું તેજસ્વી લાગતું અને પુણ્ય દ્વારા સ્વર્ગ પ્રાપ્ત કરનારા મહાભાગ્યશાળી લોકો ત્યાં નિવાસ કરતા. તે આકાશમાં સૂર્ય ગમતો, ચિત્રભાનુ દ્વારા પૂજાતા, ગ્રહો, તારાઓ, ચંદ્ર અને સૂર્યથી શોભાયમાન હતું. મહર્ષિ, ગંધર્વ, નાગ અને યક્ષો પણ ત્યાં રહેતા, છતાં તે આકાશ શુદ્ધ અને સ્વચ્છ હતું, અને સર્વ વિશ્વવસુઓએ તેની સેવા કરી હતી. એ આકાશ દેવરાજના હાથીએ પગલાં પાડેલા, ચંદ્ર અને સૂર્યના પવિત્ર માર્ગ પર, સર્વ જીવો માટે છત્રરૂપ અને બ્રહ્માએ રચેલું હતું. વીર વિદ્યાાધરો પણ ત્યાં આવતાં-જતાં; પવનપુત્ર હનુમાન પવનના માર્ગે ગરુડ જેવો ઉડતા ગયા. હનુમાન વાદળોના સમૂહો ખેંચતા ગયા, જેમ પવન ખેંચે છે, તે વાદળ કાળાં, લાલ, પીળાં અને સફેદ રંગના હતાં. મહાન વાદળો વાનર દ્વારા ખેંચાતા શોભતા; હનુમાન વારંવાર વાદળોમાં પ્રવેશતા અને બહાર આવતાં. તે સમયે, હનુમાન સર્વત્ર દેખાતા, જેમ શરદપૂર્ણિમાનો ચંદ્ર વાદળોમાં પ્રવેશી અને બહાર આવે તેમ. હવે unsupported આકાશમાં, પાંખોવાળા પર્વત જેવાં, હનુમાન તરતા હતા. ત્યારે એક રાક્ષસી, નામે સિંહિકા, તેમને ઉડતા જોઈ. શક્તિશાળી રૂપ બદલનારી સિંહિકા મનમાં વિચારવા લાગી, 'આજે બહુ દિવસ પછી મને ભોજન મળશે.' 'આ મહાન જીવ હવે મારા વશમાં આવ્યો છે,' એમ વિચારી, તેણે હનુમાનની છાયાને પકડી લીધી. છાયાને પકડાતાં, વાનરે વિચાર્યું, 'હું અચાનક પકડી લેવાયો છું, મારી શક્તિ નિષ્ફળ થઈ ગઈ.' જેમ સમુદ્રમાં મોટી નૌકા પવનથી પ્રવાહ વિરુદ્ધ ધકેલાય છે, તેમ હનુમાન ચારે બાજુ, ઉપર અને નીચે જોવા લાગ્યા. તેમણે મહાન જીવને ખારા પાણીમાંથી ઊભી થતી જોઈ; તેને જોઈ પવનપુત્ર હનુમાન વિચારી રહ્યા. 'જેમ વાનરરાજાએ વર્ણવી હતી, એ અદભુત છાયા પકડનારી મહાશક્તિશાળી સત્તા આ જ છે, તેમાં શંકા નથી.' હકીકતને સમજીને, બુદ્ધિશાળી હનુમાને પોતાનું શરીર શરદના વાદળ જેવું વિશાળ કરી લીધું. મહાન વાનરની આકૃતિ વધતી જોઈ, ત્યારે સિંહિકાએ પોતાનું મોઢું આકાશ અને પાતાળ જેટલું વિશાળ કરી દીધું. વાદળના ગર્જન સમાન ધ્વનિ સાથે, તે વાનર તરફ દોડી; ત્યારે હનુમાને તેનું વિકૃત અને વિશાળ મોઢું જોયું. બુદ્ધિશાળી મહાન વાનરે તેના શરીર અને પ્રાણસ્થાનો નિહાળી; અને જ્યારે તેનો મોઢો વિકૃત થયો, ત્યારે વજ્ર સમાન શક્તિશાળી વાનરે પોતાને વારંવાર સંકોચી, ઝંપલાવીને, સીધા તેના મોઢામાં પડી ગયા; સિદ્ધો અને ચરણો તેને અંદર જતાં જોઈ રહ્યા. જેમ રાહુ પૂર્ણ ચંદ્રને ગળી જાય, તેમ હનુમાન ગળી રહ્યા; પણ પછી વાનરે તીખા નખોથી તેના પ્રાણસ્થાનો ફાડી નાખ્યા. પછી, ઝડપ અને બુદ્ધિ સાથે, હનુમાન ઉપર ઉછળી ગયા; ભાગ્ય, શૌર્ય અને કુશળતાથી, તેમણે સિંહિકાને સંહાર કરી નાખી. વીર હનુમાન, સ્વસ્થ ચિત્તવાળા, ફરી ઝડપથી વિશાળ થયા; અને તેની હૃદયનો નાશ કરી, themselves તોફાની પાણીમાં પડ્યા; હનુમાનને સ્વયંભુએ જ તેના વિનાશ માટે સર્જ્યા હતા. તે સિંહિકાને વાનરે ઝડપથી સંહાર કરી પડી જોઈ, આકાશમાં રહેતા દેવતાઓએ વાનરશ્રેષ્ઠને કહ્યું: "આજે ભયાનક કાર્ય સંપન્ન થયું છે; એક મહાશક્તિશાળી સત્તા તમારે સંહારાઈ છે. હે શ્રેષ્ઠ ઝંપલાવનાર, હવે જે કાર્ય માટે નીકળ્યા છો, તે પૂર્ણ કરો." "હે વાનરરાજ, જેમ તમારી પાસે નિશ્ચય, દૃષ્ટિ, બુદ્ધિ અને કુશળતા છે, એવા માણસના કાર્યમાં કદી વિઘ્ન આવતું નથી." પોતાના કાર્યમાં સિદ્ધિ પામેલા લોકો દ્વારા સન્માન પામીને, venerable હનુમાન ગરુડ જેવાં આકાશમાં પ્રવેશ્યા. હવે હનુમાન લગભગ પાર પહોંચ્યા, ત્યારે તેમણે ચારે બાજુ નજર કરી અને સો yojan અંતે એક વિશાળ વન જોઈu.