મહાદેવો, ગંધર્વો, સિદ્ધો અને શ્રેષ્ઠ ઋષિઓ—all gathered together—સૂરસા પાસે આવ્યા, જે સૂર્યની જેમ તેજસ્વી અને સર્વ સર્પોની માતા હતી. તેઓએ સૂરસાને કહ્યું: “પવનપુત્ર હનુમાન, જે વિખ્યાત છે, હવે સમુદ્રને પાર કરી રહ્યો છે. થોડા સમય માટે, તું એની માર્ગમાં અવરોધ ઊભો કર.” તેમણે વધુ કહ્યું: “તુ ભયંકર અને વિશાળ રૂપ ધારણ કર, મોટા પર્વત જેવી, ભયાનક દાંત અને પીળા આંખો સાથે, અને તારો મોઢો આકાશ સુધી પહોળો કર. અમે એની શક્તિ જાણવી છે અને એની પરાક્રમ વધારવી છે; είτε તો એ તને કોઈ રીતે જીતશે, είτε તો નિરાશ થઈ જશે.” દેવતાઓએ这样 કહ્યું પછી, સૂરસા, જે દેવતાઓ દ્વારા સન્માનિત હતી, સમુદ્રના મધ્યમાં રાક્ષસી રૂપ ધારણ કરી. એનું રૂપ ખૂબ જ વિકૃત અને ભયાનક હતું; દરેકને ગભરાવતું. એ હનુમાનના માર્ગમાં ઊભી રહી અને બોલી: “મારે તને ખાવાનું નિમણૂક દેવોએ કર્યું છે, હનુમાન! તું મારા મોઢામાં પ્રવેશ કર.” સૂરસાએ કહ્યું: “મને બ્રહ્માએ એકવાર ‘ઝલદી’ નામે વરદાન આપ્યું હતું.” એ પવનપુત્ર હનુમાન સામે પોતાનું વિશાળ મોઢું ખોલીને ઊભી રહી. હનુમાન, સૂરસાના这样 કહ્યા પછી, પ્રસન્ન મુખથી જવાબ આપ્યો: “દશરથપુત્ર રામ, પોતાના ભાઈ લક્ષ્મણ અને પત્ની સીતા સાથે દંડકવનમાં પ્રવેશ કર્યો છે. રાક્ષસો સાથે દુશ્મનાઈ અને બીજા કાર્યોમાં વ્યસ્ત રહેતાં, એની વિખ્યાત પત્ની સીતા, રાવણ દ્વારા અપહૃત થઈ ગઈ છે. રામના આજ્ઞાથી, હું એની દૂત તરીકે જઈ રહ્યો છું; તું, જે આ જળમાં રહે છે, રામની સહાય કરવી જોઈએ. નહીં તો, મેં માઇથિલી અને રામને જોઈ લીધા પછી, હું તારા મોઢામાં પાછો આવી જઈશ; આ હું સાચું વચન આપું છું.” હનુમાન这样 બોલ્યા પછી, સ્વરૂપ બદલવાની ક્ષમતા ધરાવતી સૂરસા બોલી: “કોઈ પણ મને પસાર કરી શકતો નથી; આ મારા વરદાન છે.” એ હનુમાનના શક્તિની પરીક્ષા કરવા ઈચ્છી અને ફરી કહ્યું: “મારે તને મારા મોઢામાં પ્રવેશ કરાવવો છે, નહીં તો તું આગળ જઈ શકતો નથી; બ્રહ્માએ મને ‘ઝલદી’ નામે વરદાન આપ્યું છે.” પવનપુત્ર હનુમાન,这样 સાંભળીને, ક્રોધિત થઈ ગયો. એ બોલ્યો: “મોઢું એટલું મોટું કરી કે મને સમાવી શકે!”这样 કહીને, હનુમાન પોતે દસ યોજન લાંબો થઈ ગયો. ત્યારે એ દસ યોજન પહોળો પણ થઈ ગયો. સૂરસાએ એના રૂપ જોઈને પોતાનું મોઢું વીસ યોજન પહોળું કરી દીધું. હનુમાન ગુસ્સે થઈને ત્રીસ યોજન લાંબો થયો; સૂરસાએ પોતાનું મોઢું ચાળીસ યોજન પહોળું કર્યું. હનુમાન પચાસ યોજન ઊંચો થયો; સૂરસા સાઠ યોજન મોઢું પહોળું કરી ગઈ. હનુમાન સત્તર યોજન ઊંચો થયો; સૂરસા એંસી યોજન મોઢું કરી ગઈ. હનુમાન નવ્વે યોજન જેટલો ઊંચો થયો; સૂરસાએ પોતાનું મોઢું સો યોજન જેટલું પહોળું કરી દીધું. હનુમાન, એ ભયાનક, લાંબા જીભવાળું, નરક જેવું ભયાનક મોઢું જોઈને, જ્ઞાની પવનપુત્રે વિચાર કર્યો. પછી, એણે પોતાનું શરીર વાદળની જેમ સુંકોચી લીધું અને એક ક્ષણે અંગૂઠા જેટલો નાનકડો થઈ ગયો. એ મોઢાની નજીક ગયો, અંદર પ્રવેશ કર્યો અને તરત જ બહાર આવી, આકાશમાં ઊભો રહી这样 બોલ્યો: “હું તારા મોઢામાં પ્રવેશ કરી ગયો છું, દક્ષપુત્રી! તને નમન! હવે હું વૈદેહી પાસે જઈશ; તારો વરદાન સાચું રહ્યું.” હનુમાનને这样 રીતે બહાર આવતાં જોઈને, જેમ ચંદ્ર રાહુના મોઢામાંથી મુક્ત થાય છે, સૂરસા પોતાનું મૂળ રૂપ ધારણ કરી, હનુમાનને这样 કહ્યું: “જાઓ, વાનરશ્રેષ્ઠ, સૌમ્ય, અને તમારું કાર્ય પૂર્ણ કરો. વૈદેહીને મહાન આત્માવાળાં રાઘવ પાસે લાવો.” હનુમાનના这样 ત્રીજા અને સૌથી કઠિન પરાક્રમને જોઈને, બધા જીવો એના વખાણ કરવા લાગ્યા: “અભિનંદન! અભિનંદન!” હનુમાન, સમુદ્રના કિનારે, વરુણના નિવાસસ્થાને પહોંચ્યો અને ગરુડની ઝડપથી આકાશમાં પ્રવેશ કર્યો. એ જગ્યા વાદળોથી, પક્ષીઓથી, કૈશિક નૃત્યના ગુરુઓથી અને એરાવતથી ભરપૂર હતી. એ lions, elephants, tigers, birds, serpents, અને શોભાયમાન વિમાનો સાથે સજ્જ હતી. એ જગ્યા વીજળીથી સ્પર્શાયેલી, અગ્નિ જેવી તેજસ્વી, અને પુણ્યથી સ્વર્ગ પામેલા મહાન લોકોથી વસેલી હતી. સૂર્યએ એ સ્થાન પસાર કર્યું હતું, ચિત્રભાનુએ પૂજ્યું હતું, અને એ ગ્રહો, તારાઓ, ચંદ્ર અને સૂર્યથી શોભાયમાન હતી. એ મહાન ઋષિઓ, ગંધર્વો, નાગો, યક્ષો અને વિશ્વવસુઓથી ભરેલી, છતાં સ્વચ્છ અને શુદ્ધ હતી. એ દેવરાજના હાથીએ, ચંદ્ર અને સૂર્યના શુભ માર્ગ પર, જીવાતમાવાળાં canopy તરીકે, બ્રહ્માએ રચેલી જગ્યા હતી. એ સ્થળે વિદ્યાધરો વારંવાર આવતાં, હનુમાન પવનના માર્ગે, ગરુડની જેમ, ઝડપથી આગળ વધ્યો. હનુમાન વાદળોની ગાઢ ટોળીઓ ખેંચતો ગયો—બલાખંડ, લાલ, પીળા અને સફેદ રંગના વાદળો. એ વાનર વાદળોમાં પ્રવેશતો અને બહાર આવતો, એ વાદળો તેજસ્વી થઈ ગયા. એ સમયે, પવનપુત્ર હનુમાન, દરેક જગ્યાએ દૃશ્યમાન હતો; એ શરદ ચંદ્ર જેવી શોભા પામતો, વાદળોમાં પ્રવેશતો અને બહાર આવતો, એ આકાશમાં ચમકતો રહ્યો.