પવનપુત્ર હનુમાન, તેમના લાલચટ્ટા કટિપ્રદેશ સાથે, ખડક પર ઓકર રંગે રંગાયેલા પહાડ જેવો તેજસ્વી દેખાતો હતો. વાનરોમાં સિંહ સમાન એ મહાન વીર જ્યારે મહાસાગર ઉપરથી ઉછળી રહ્યો હતો, ત્યારે તેની બાજુઓ વચ્ચેથી પસાર થતી પવન વીજળીની જેમ ગર્જના કરતી હતી. ઉત્તર દિશામાંથી પડતા ધૂમકેતુ જેવો, એ શક્તિશાળી વાનરનું ઉછળવું સ્પષ્ટપણે દેખાતું હતું. હનુમાન જ્યારે આકાશમાં દોડતો હતો, ત્યારે તે જલતી લાકડી જેવો પ્રકાશિત થતો હતો, અને મોટું થયેલું હાથી જેવું દેખાતો હતો, જાણે તેની બાજુઓ પર દોરડું બંધાયું હોય. તેના વિશાળ શરીર અને ઉપર પડતી ઊંધી છાંયાથી, એ વાનર પવનથી ચાલતી નૌકા જેવો લાગતો હતો, જે મહાસાગરમાં તરતી હોય. જે વિસ્તારમાં પણ એ મહાન વાનર મહાસાગરમાં પહોંચતો, ત્યાંનું જળ જાણે તેની ભયંકર શક્તિથી ઉશ્કેરાઈ ગયું હોય એમ લાગતું. એ શક્તિશાળી વાનર પર્વત સમાન ઊંચી મહાસાગરની લહેરોની ટોચ ઉપરથી વીજગતિએ ઉછળી રહ્યો હતો. વાનર અને વાદળોની પવન સાથે મળીને મહાસાગરને હલાવી નાખી, ભયાનક ગર્જના કરાવી હતી. તે વાનર મહાસાગરની ખારાશ ભરેલી લહેરોના જાળને ખેંચતો, જાણે આકાશ અને ધરતીને વિખેરી નાખે છે એમ, દોડતો રહ્યો. એ મહાન વીર વાનર, મેઉરૂ અને મન્દર પર્વત જેવી ઊંચી લહેરોને ઝડપથી પાર કરતો, જાણે તે લહેરોની ગણતરી કરતો હોય એમ લાગતો. એ સમયે, વાદળોથી ભરાયેલું અને તેની શક્તિથી ગુંજતું પાણી, આકાશમાં શરદઋતુના વાદળો જેવું તેજસ્વી દેખાતું હતું. પાણીમાં રહેલા મગર, માછલીઓ, કાચબાઓ અને શાર્કો ખુલ્લા દેખાતા, જાણે તેમના શરીર પરથી આવરણ છૂટી ગયું હોય. જ્યારે એ વાનર આગળ વધતો હતો, ત્યારે મહાસાગરમાં રહેતા સાપોએ તેને આકાશમાં ઉડતા ગરુડ સમાન માન્યો. તે વાનરનું ઊંચે પડતું છાંયું દસ યોજન પહોળું અને ત્રીસ યોજન લાંબું, અત્યંત સુંદર લાગતું હતું. પવનપુત્રના પાછળ પડતું છાંયું ખારાશ ભરેલા જળ પર ઘન વાદળોની સફેદ રેખા જેવું તેજસ્વી લાગતું. એ મહાન, તેજસ્વી અને વિશાળકાય વાનર પવનના માર્ગે સહારો વિના, પાંખો ધરાવતા પર્વત જેવો ચમકી રહ્યો હતો. એ વાનર-હાથી ઝડપથી આગળ વધતો રહ્યો, અને તેની ગતિથી મહાસાગર જાણે ખીણમાં ફેરવાઈ ગયો હોય એમ લાગ્યો. જ્યારે હનુમાન પક્ષીઓના ઝુંડમાંથી પસાર થયો, ત્યારે તે પક્ષીઓના રાજા સમાન, પવનની જેમ વાદળોના સમૂહોને વિખેરી નાખતો ગયો. સફેદ, લાલ, વાદળી અને મંજિષ્ઠા રંગના મહાન વાદળો, વાનર દ્વારા ખેંચાતા તેજસ્વી લાગ્યા. હનુમાન વારંવાર વાદળોમાં પ્રવેશતો અને બહાર આવતો, જેથી તે ક્યારેક છુપાયેલો અને ક્યારેક સ્પષ્ટ દેખાતો—જાણે ચંદ્ર. તેની ઉછાળ જોઈને દેવતાઓ, ગંધર્વો અને ચારણોએ ત્યાં પુષ્પવૃષ્ટિ કરી. હનુમાન ઉછળી રહ્યો ત્યારે સુર્યે તેને દાહ્યો નહીં અને પવન પણ તેની સેવા કરવા લાગ્યો, કારણ કે તે શ્રીરામના કાર્યની સિદ્ધિ માટે પ્રયત્નશીલ હતો. મુનિઓએ તેને આકાશમાં ઉડતા વખાણ્યો, અને દેવતાઓ તથા ગંધર્વોએ વનમાં વસતા હનુમાનના સ્તુતિગાન ગાયા. નાગ, યક્ષ અને વિવિધ રાક્ષસોએ પણ શ્રેષ્ઠ વાનરને વખાણ્યો, કારણ કે તે અચાનક થાક વિના આગળ વધતો હતો. જ્યારે વાનરોમાં સિંહ સમાન હનુમાન ઉછળી રહ્યો હતો, ત્યારે મહાસાગરે ઇક્ષ્વાકુ વંશના માન માટે મનમાં વિચાર કર્યો: 'હું જો વાનરાધિપતિ હનુમાનને સહાય ન આપું, તો બધાના ઉપહાસનો પાત્ર બની જઈશ.' મહાસાગરે વિચાર્યું—'મારું વિસ્તરણ સાગર રાજા દ્વારા થયું છે, જે ઇક્ષ્વાકુ વંશના છે, અને આ વાનર પણ તેમના યજ્ઞકાર્યમાં સહાયક છે; તેથી તેને હું અવરોધી શકતો નથી.' 'મારે એવું કરવું જોઈએ કે વાનર અહીં આરામ કરી શકે, અને પછી આનંદથી આગળ જઈ શકે.' આવું નક્કી કરીને, મહાસાગરે પાણીની અંદર છુપાયેલા, સુવર્ણ નાભિ ધરાવતા સર્વોત્તમ પર્વત માઇનાકને સંબોધન કર્યું: 'દેવરાજે તને અહીં અસુરોની સેના માટે અવરોધરૂપે સ્થાપ્યો છે, જેથી પાતાળ લોકના અપરિમિત દ્વારને તું રોકી શકે.' 'તારી શક્તિ સર્વ દિશાઓમાં પ્રસરી છે; તેથી, હે શ્રેષ્ઠ પર્વત, ઊભો થ.' 'હનુમાન, વાનરોમાં સિંહ અને રામના કાર્ય માટે આકાશમાં ઉછળતો મહાન વીર, હવે તારી પાસે આવી રહ્યો છે.' 'મારી ફરજ છે કે હું તેને સહાય કરું; ઇક્ષ્વાકુઓ મારા માટે પૂજનીય છે, અને તેઓ તારી પણ શ્રદ્ધા પાત્ર છે.' 'તમે અમને સહાય કરો, જેથી અમારું કાર્ય અધૂરું ન રહે; કારણ કે અધૂરું કામ સજ્જનોના ક્રોધને પામે છે.' 'પાણીમાંથી ઊભા થ અને આ વાનરને તારી ઉપર આરામ કરવા દે; તે અમારો અતિથિ છે અને સૌથી શ્રેષ્ઠ ઉછળનાર છે.' 'મહાન સુવર્ણ શિખરો ધરાવનારા માઇનાક, દેવો અને ગંધર્વો દ્વારા સેવિત, હનુમાનને તારી ઉપર આરામ કરવા દેજે, પછી તે આગળ જશે.' 'કાકુત્સ્થની દયાળુતા, સીતાજીના વનવાસ અને વાનરમુખ્યના પ્રયત્નોનું ધ્યાન રાખીને, તારે ઊભા થવું જ જોઈએ.' આવું સાંભળી, સુવર્ણ શિખરો ધરાવતો માઇનાક પર્વત તરત જ મહાસાગરની ખારાશ ભરેલી લહેરોમાંથી ઊભો થયો, મોટા વૃક્ષો અને લતાવલીઓથી ઢંકાયેલો. પછી, મહાસાગરના પાણીમાંથી બહાર આવી, તે ઊંચો ઊભો રહ્યો, જાણે તેજસ્વી કિરણો ધરાવતા સુર્યે વાદળોને ભેદી બહાર આવતો હોય.