પવનપુત્ર હનુમાન જ્યારે મહાસાગર પાર કરવા માટે ઉદ્ગમ્યા, ત્યારે વાનર દ્વારા સર્જાયેલ પવનથી વૃક્ષોના રંગીન અને સુગંધિત ફૂલોની અદભૂત વાનગી હલકી રીતે સમુદ્ર પર વરસી પડી. એ મહાસાગર ફૂલોના આ ઓઢણા હેઠળ એવી તેજસ્વી લાગતો હતો, જાણે તારાઓથી છલકાતું આકાશ ઝગમગી રહ્યું હોય. ફૂલોથી સ્નાત, રંગબેરંગી સુગંધમાં ભીંજાયેલ હનુમાન એવો તેજસ્વી લાગતો હતો, જાણે વીજળીના ટુકડાંથી શોભિત ઉગતા મેઘ. સમુદ્રના પાણી પર ફેલાયેલા ફૂલો એ રીતે ઝગમગતાં હતાં, જાણે આકાશમાં દીવો અથવા તારાઓ ઝળહળી રહ્યાં હોય. આકાશમાં લંબાયેલા હનુમાનના બાહુઓ એવા લાગતાં, જાણે પર્વતની ચોટી પરથી ઊગેલા પાંચમુખી સાપ. એ મહાવાનર એવો તેજસ્વી લાગતો, જાણે મહાસાગરને પી જતો હોય અને આકાશ માટે તરસ્યો હોય. હનુમાનની આંખો પવનના માર્ગે ચમકતી વીજળી જેવી ઝળહળી રહી હતી, જાણે પર્વત પર ધગતા અગ્નિ. તેની વિશાળ, ગોળ અને પીળા આંખો ચાંદ અને સૂર્યની જેમ સ્થિર અને તેજસ્વી હતી. તેના ચહેરા પર લાલાશ પડછાયાવાળી નાક એ રીતે લાલ ઝળહળી રહી હતી, જેમ સાંજના સમયે સૂર્યમંડળ. હનુમાનની ઉંચી ઉઠેલી પૂંછ આકાશમાં ઇન્દ્રના ધ્વજ સમાન તેજસ્વી લાગી. તેની પૂંછનો વૃત્ત અને સફેદ દાંત સાથે પવનપુત્ર હનુમાન એવો ઝગમગતો દેખાયો, જાણે તેજમય સૂર્ય પોતાના પ્રભામંડળથી ઘેરાયો હોય. તેના લાલાશ કટિ પ્રદેશે હનુમાન એવો દેખાયો, જાણે લાલ ગેરુથી રંગાયેલા વિખૂટી ગયેલા પર્વત. જ્યારે એ વાનરોમાં સિંહ સમાન હનુમાન મહાસાગર ઉપર દોડી રહ્યો હતો, ત્યારે તેની બાજુઓમાંથી પસાર થતો પવન વાદળના ગર્જન સમો અવાજ કરતો હતો. ઉત્તર દિશામાં પડતી ધૂમકેતુ જેવી તેજસ્વી પાંખથી હનુમાન દોડી રહ્યો હતો. તે લંબાયેલો અને ઉડતો અગ્નિની જ્વાળા જેવો લાગતો હતો; જાણે વિશાળ હાથી, બાંધેલા દોરીથી પોતાના પાંસે બાંધાયેલો હોય. હનુમાનના શરીર અને તેનું ઊંડું પડછાયું એ રીતે દેખાતું હતું, જાણે પવનથી ચાલતું નાવ મહાસાગરમાં વિહરતું હોય. એ મહાવાનર જ્યાં જ્યાં મહાસાગર પર પહોંચતો, ત્યાં તે વિસ્તારમાં એના અંગોની જોરથી મહાસાગર ઉગ્ર અને ઉદ્ગ્ર થતો. હનુમાન મહા ઝડપથી પહાડ જેટલી ઊંચી તરંગો પરથી ફાંદતો ગયો. વાનર અને વાદળના પવન સાથે મળીને મહાસાગરને હલાવી, ગર્જના કરાવતો હતો. તે વાનરોમાં સિંહ મહાસાગરના ખારા પાણીમાં તરંગોની મહાજાળ ખેંચતો દોડી રહ્યો હતો, જાણે આકાશ અને પૃથ્વી બिखેરી નાખી હોય. હનુમાન મહા ઝડપથી મહાસાગરના મેરુ અને મંદર જેવા ઊંચા તરંગો પાર કરતો ગયો, જાણે તે દરેકને ગણતો જાય. એ સમયે એના બલથી ગર્જન કરતા પાણી અને વાદળોથી ભરાયેલ મહાસાગર, આકાશમાં શરદના વાદળોની જેમ ઝગમગતો હતો. પાણીમાં રહેલા મગર, મચ્છી, કાચબા અને શાર્ક પણ ઉપર આવી ગયા, જાણે તેમની ચામડી ઉતારી નાખવામાં આવી હોય. સમુદ્રમાં વસતા સર્પો, હનુમાનને આવતો જોઈ, તેને આકાશમાં વિહરતા ગરુડ સમાન માનવા લાગ્યા. હનુમાનના પડછાયાએ, જે દસ યોજન પહોળી અને ત્રીસ યોજન લાંબી હતી, તેની ઝડપથી સુંદરતા પામી. પવનપુત્રના પાછળ પડતી એ પડછાયાએ ખારા પાણી પર ઘન, સફેદ વાદળોની રેખા જેવી ઝગમગાટ ફેલાવી. મહા શરીર ધરાવતો એ તેજસ્વી વાનર પવનના માર્ગે આધાર વિના, પાંખવાળા પર્વત જેવો દેખાયો. હનુમાનના દોડવાના પંથથી મહાસાગર જાણે તળાવ બની ગયો હોય એમ લાગ્યું. પંખીઓના ઝુંડમાંથી પસાર થતા હનુમાન, પક્ષીઓના રાજા જેવો, વાદળોના સમૂહને પવનથી દૂર કરી નાખતો હતો. સફેદ, લાલ, નિલી અને મંજિષ્ટા રંગના મહા વાદળો હનુમાનથી ખેંચાઈને તેજસ્વી લાગતા હતા. વારંવાર વાદળોમાં પ્રવેશી અને બહાર આવતા, હનુમાન અડધો છુપાયેલો અને અડધો દેખાતો, ચાંદની જેમ લાગતો હતો. દેવતા, ગંધર્વ અને ચારણોએ એ ઝડપથી દોડી રહેલા વાનર પર પુષ્પવૃષ્ટિ કરી. હનુમાન ઉડી રહ્યો ત્યારે સૂર્યએ તેને તપાવ્યું નહીં અને પવન પણ રામકૃત્ય સિદ્ધ કરવા તેના માટે સેવા કરી રહ્યો હતો. મહર્ષિઓએ તેની પ્રશંસા કરી; દેવતા અને ગંધર્વોએ આ વનવાસીનું ગાન કર્યું. નાગ, યક્ષ અને વિવિધ રાક્ષસોએ પણ, એ શ્રેષ્ઠ વાનરને અચાનક નિર્વિઘ્ન જોઈ, તેની પ્રશંસા કરી. હનુમાન, વાનરોમાં સિંહ, ઉડી રહ્યો ત્યારે મહાસાગરે ઇક્ષ્વાકુ વંશનું સન્માન કરવા વિચાર કર્યો: "જો હું વાનરાધિપતિ હનુમાનને સહાય ન કરું, તો લોકો મને નિંદા કરશે." "મને ઇક્ષ્વાકુઓના સ્વામી સગર દ્વારા વિસ્તૃત કરવામાં આવ્યો છે અને આ વાનર પણ ઇક્ષ્વાકુઓનો મંત્રી છે; તેથી તેને મારી તરફથી અવરોધ થવો યોગ્ય નથી." "મારે એવું કરવું જોઈએ કે વાનર મારા પર આરામ મેળવી શકે, અને આરામ કર્યા પછી આનંદથી બાકીનું અંતર પાર કરી શકે." આ રીતે વિચાર કરી, મહાસાગરે સમુદ્રની અંદર છુપાયેલા, સુવર્ણનાભિ ધરાવતા સર્વશ્રેષ્ઠ પર્વત, મેઇનાકને સંબોધન કર્યો: "હે મહાપર્વત, તું દેવરાજ દ્વારા અહીં પાતાળમાં વસતા અસુરોના સમૂહ માટે અવરોધરૂપ રાખવામાં આવ્યો છે.