હનુમાનજી જ્યારે ઝડપી ગતિથી આગળ વધ્યા, ત્યારે તેમની પાછળ લપટાયેલી પૂંછ એ રીતે દેખાતી હતી જેમ કે ગરુડ દ્વારા ઉડાવી જવામાં આવતો વિશાળ સાપ હોય. વાનરરાજે પોતાના ભاری ભુજાઓ, જે મોટા લોખંડના દંડ જેવા હતા, કમર પાસે લાવી, પગોને સંકોચી લીધા. તેઓએ પોતાના તેજસ્વી ભુજાઓ અને ગળા એકત્રિત કરીને પોતાની શક્તિ, ઊર્જા અને પરાક્રમમાં પ્રવેશ કર્યો, અને સંપૂર્ણ બળથી ભરાઈ ગયા. હનુમાનજીએ દૂર સુધી માર્ગ નિરીક્ષણ કર્યું, દૃષ્ટિ આકાશ તરફ જોડી, અને હૃદયમાં શ્વાસ રોકી રાખીને ઉપર જોયું. તેમણે પોતાના પગ ભળીભટથી ધરતી પર ગાડ્યા, અને કાન દબાવીને ઉછાળ માટે સંપૂર્ણ રીતે તૈયાર થયા. પછી વાનર શ્રેષ્ઠ હનુમાન બીજા વાનરોને સંબોધીને બોલ્યા: “જેમ રાઘવના ધનુષ્યમાંથી છૂટેલો તીર પવન જેવી ઝડપથી આગળ જાય છે, તેમ હું પણ રાવણ શાસિત લંકા તરફ જઇશ. જો ત્યાં મને જનકનંદિની સીતા ના મળે, તો હું આ જ ઝડપથી દેવલોક સુધી જઈશ, ભલે મારા પ્રયાસો થાકી જાય. અથવા તો હું રાક્ષસ રાજા રાવણને બાંધીને પાછો લાવીશ; દરેક રીતે, હું મારી કાર્યસિદ્ધિ સાથે, સીતા સાથે પાછો ફરશ. અથવા તો આખી લંકાને જ રાવણ સહિત ઉખાડી લાવીશ.” આ રીતે બોલીને હનુમાન, વાનરોમાં શ્રેષ્ઠ, ધૃઢ મનથી ખૂબ જ ઝડપથી આગળ વધ્યા. પોતાના મનમાં તેઓએ પોતાને ગરુડ સમાન કલ્પ્યા. જેમજેમ તેઓ ઉછળ્યા, પર્વત પરના વૃક્ષો પણ પોતાની ડાળીઓ ખેંચીને ચારેય બાજુ ઉછળી પડ્યા. અનેક ફૂલોથી ભરેલા વૃક્ષો અને મધથી મસ્ત થયેલા પક્ષીઓ સાથે હનુમાનji આકાશમાં ઝૂંપ્યા. તેમના જાંઘોની તાકાતથી ઉખડેલા વૃક્ષો થોડો સમય માટે એમના પાછળ ગયા, જેમ કોઈના સગા લાંબી મુસાફરીએ જતાં પાછળ જાય છે. એ મહાન વૃક્ષો હનુમાનજીના પાછળ એ રીતે ચાલ્યા, જેમ સૈન્ય પોતાના રાજા પાછળ ચાલે. ફૂલોથી શોભિત અને વિશાળ આકાર ધરાવતા હનુમાનજી એક અદ્ભુત દૃશ્ય બની ગયા. પછી એ વૃક્ષો, મજબૂત મૂળ ધરાવતા, જાણે ડરીને, ખારા પાણીમાં ડૂબી ગયા, જેમ મહેન્દ્ર પર્વતના પર્વતો વરુણના ઘરડામાં ડૂબી જાય. વિવિધ ફૂલો અને કોમળ કળીઓથી ઢંકાયેલા હનુમાનજી આકાશમાં એ રીતે તેજસ્વી લાગ્યા, જેમ જ્યોતથી ઝગમગતો મેઘ. તેમની ઝડપથી છૂટેલા વૃક્ષોના ફૂલ પાણીમાં પડ્યા, જાણે મુલાકાત લઈને મિત્રો વિદાય લે છે. વનરાજ હનુમાનના પવનથી ઉડેલા વિવિધ રંગના ફૂલો દરિયામાં પડતાં, મહાસાગર રાત્રિના તારાવંત આકાશ જેવો ઝગમગતો દેખાયો. સુગંધિત અને રંગબેરંગી ફૂલોની વાટમાં સ્નાન કરતા હનુમાનજી ઉગતા મેઘ જેવા લાગ્યા, જેમ વીજળીના ગૂંચથી શોભિત હોય. તેમના બળથી ફૂલો પાણી પર છવાઈ ગયા, અને એ રીતે ચમક્યા, જેમ તારા અથવા આકાશમાં દીવો ઝગમે. આકાશમાં લંબાયેલી તેમની બાંયે એવી દેખાતી હતી, જાણે પાંચ મોઢાવાળા બે સાપ પર્વતની ચોટી પરથી નીકળ્યા હોય. એ મહાન વાનર એવા તેજસ્વી લાગ્યા, જાણે તેઓ તરંગિત મહાસાગરને પી જતાં હોય અને જાણે આકાશ માટે તરસ્યા હોય. પવનના માર્ગે દોડતી તેમની આંખો વીજળી જેવી તેજસ્વી હતી અને પર્વત પરના અગ્નિ સમાન ઝગમગતી હતી. પીળા નેતાવાળા હનુમાનજીની મોટી, ગોળ આંખો ચંદ્ર અને સૂર્ય જેવી સ્થિર અને તેજસ્વી હતી. તેમના લાલચટ્ટા નાકવાળા ચહેરા પર એ રીતે લાલી છવાઈ હતી, જેમ સંધ્યાકાળે સૂર્યમંડળ લાલ રંગે રંગાઈ જાય છે. ઉછળતી વખતે ઊંચે ઊઠેલી તેમની પૂંછ આકાશમાં ઈન્દ્રના ધ્વજ સમાન ઝગમગતી હતી. પવનપુત્ર હનુમાન પૂંછથી ઘેરાયેલા અને સફેદ દાંતોથી શોભિત એવા તેજસ્વી લાગ્યા, જેમ સૂર્ય પોતાના તેજપટ્ટા સાથે ઝગમગતો હોય. તેમના ખૂબ જ લાલ જાંઘના પ્રદેશથી તેઓ એ રીતે તેજસ્વી લાગ્યા, જેમ લાલ ગેરુથી રંગાયેલા ફાટેલા પર્વત હોય. જ્યારે વાનર સિંહ હનુમાન મહાસાગર ઉપર ઉછળ્યા, ત્યારે તેમની બાજુઓ વચ્ચે વહેતી પવનની ગર્જના મેઘની ગર્જના જેવી હતી. ઉત્તર દિશામાં પડતી ધૂમકેતુની જેમ તેજસ્વી અને લાંબી પાંખવાળા હનુમાનji દેખાયા. તેઓ આકાશમાં લંબાયેલા અને ઝગમગતા એવા લાગ્યા, જાણે મોટા હાથીને બાજુઓમાં દોરીથી બાંધ્યો હોય. તેમના શરીર અને ઉપર પડેલા ઊંડા છાયાથી હનુમાનજી એવી લાગણી આપતા, જાણે પવનથી હંકારાતા નાવ મહાસાગરમાં તરતી હોય. મહાન વાનર જ્યાં જ્યાં મહાસાગર ઉપર પહોંચ્યા, ત્યાં પાણી જાણે તેમના અંગોની તાકાતથી ઉગ્ર થઈ ગયું હોય. મહાબલી હનુમાન મહાસાગરની પહાડ જેવી ઊંચી તરંગો પર ઝડપથી ઉછળી ગયા. વાનર અને મેઘના પવન સાથે મળીને મહાસાગરને હલાવી દીધું, અને દરિયો ભયાનક ગર્જનાથી ગુંજી ઉઠ્યો. તેઓ ખારા પાણીની મોટી તરંગોની જાળને ખેંચતા, જાણે આકાશ અને ધરતીને વિખેરી રહ્યા હોય, વાનર સિંહ હનુમાન ઉછળી ગયા. તેઓ મહાન ઝડપથી મહાસાગરની ઊંચી તરંગોને પાર કરતા ગયા, જાણે મેરુ અને મંદર પર્વતની ગણતરી કરતા હોય. એ સમયે, તેમની તાકાતથી ગુંજતું અને મેઘોથી ભરાયેલું પાણી આકાશમાં એ રીતે ઝગમગતું હતું, જેમ શરદ ઋતુના મેઘો આકાશમાં પથરાયા હોય.