હનુમાનજી લંકા તરફ ઉડાન ભરવાની તૈયારીમાં હતા. તેમની પૂંછ, ઘન ઘાટ વાળથી આવરી અને વળાંકદાર, તેમણે ઝૂલાવી, જાણે Garuda પંખીઓના રાજા સાપને લઈ જાય છે એમ દૃશ્ય સર્જાયું. તેઓ ઝડપથી આગળ વધતા તેમની પૂંછ પાછળથી વળાતી, જાણે મહાન સાપને ગરુડ લઈ જાય છે, એવી ભાતીકી ઊભી રહી. હનુમાનજીના હાથો, જે મહાન લોખંડના દંડ જેવી મજબૂત હતા, કમર પાસે લાવી, પગો સંકોચી, આખું શરીર તાણ્યું. તેમણે પોતાના હાથ અને ગળાને એકત્ર કરી, પોતાની શક્તિ, ઉર્જા અને પરાક્રમમાં પ્રવેશ કર્યો. તેઓ સંપૂર્ણ શક્તિથી ભરપૂર હતા. દૂર સુધી માર્ગ નિહાળતા, દૃષ્ટિ આકાશ તરફ સ્થિર રાખી, શ્વાસને હૃદયમાં રોકી, તેઓ ઉડાન માટે તૈયાર થયા. પગ જમીન પર મજબૂતીથી ગોઠવી, વાનરોમાં શ્રેષ્ઠ એવા મહાબલી હનુમાનજીએ કાન દબાવી, ઝંપલાવવાની તૈયારી કરી. પછી, શ્રેષ્ઠ વાનરે પોતાના સાથી વાનરોને કહ્યું: “જેમ રાઘવ દ્વારા છોડેલો તીર પવનની જેમ ઝડપથી જાય છે, તેમ હું પણ રાવણ શાસિત લંકા તરફ જઇશ. જો હું ત્યાં જનકનંદિની સીતા માતાને ન જોઈ શકું, તો આ જ ઝડપથી દેવલોક સુધી જઈશ, ભલે મારી મહેનત વ્યર્થ જાય. અથવા તો હું રાક્ષસોના રાજા રાવણને બાંધીને પાછો લાવીશ; કે પછી લંકા સહિત રાવણને ઉપાડી અહીં લાવીશ. એક રીતે કે બીજી રીતે, હું સીતા સાથે કાર્યસિદ્ધિ કરીને પાછો ફરિશ.” આ રીતે બોલી, હનુમાનજી, શ્રેષ્ઠ વાનર, મનમાં નિશ્ચય કરીને, ગરુડની જેમ કલ્પના કરી, મહા ઝડપથી આગળ વધ્યા. તેઓએ જોરથી ઝંપલાવ્યું ત્યારે પર્વત પરના વૃક્ષો, પોતાની ડાળીઓ ખેંચી, ચારે બાજુ ઉછળી પડ્યા. અનેક ફૂલો અને મધમસ્ત પક્ષીઓથી ભરેલા વૃક્ષો સાથે હનુમાનજી ખુલ્લા આકાશમાં ઉડવા લાગ્યા. તેમના જાંઘના જોરથી ઊખડેલા વૃક્ષો થોડો સમય સુધી એમની પાછળ ગયા, જાણે લાંબી મુસાફરીએ જતા સંબંધીઓને પરિવારજન વિદાય આપવા જાય. એ મહાન વૃક્ષો, હનુમાનજીના જાંઘના બળથી ઊખડેલા, એમના રાજા પાછળ જતી સેના જેવી લાગ્યા. બહુવિધ ફૂલોવાળા વૃક્ષો સાથે હનુમાનજી, પર્વત જેવું રૂપ ધારણ કરીને, અદભૂત દૃશ્ય બન્યા. પછી એ વૃક્ષો, મજબૂત મૂળવાળા, ખારા પાણીમાં ડૂબી ગયા, જાણે મહેન્દ્ર પર્વતો વરુણના નિવાસમાં ઉતરી જાય છે. હનુમાનજી, વિવિધ ફૂલો અને તાજા કળીઓથી આવરી, જાણે જ્યોતિર્મય જાદવી મેઘ હોય એમ આકાશમાં તેજસ્વી લાગ્યા. તેમની ઝડપથી છોડાયેલા વૃક્ષો ફૂલો છોડી દેતા, એ ફૂલો પાણીમાં વિખેરાઈ ગયા, જાણે મિત્ર મળ્યા પછી વિદાય લે છે. એ વૃક્ષોના વિવિધ રંગીન ફૂલો, હનુમાનજીના પવનથી હલનચલન પામી, ધીમે ધીમે દરિયામાં પડી ગયા, જેના કારણે મહાસાગર તારાઓથી ભરેલા આકાશ જેવો ઝગમગાટ પામ્યો. સુગંધિત, રંગીન ફૂલોની વર્ષામાં ભીંજાયેલા હનુમાનજી, વીજળીના ગૂંચથી સજાયેલા ઉગતા મેઘ જેવા તેજસ્વી લાગ્યા. પાણી પર ફૂલો વિખેરાઈ જતા, તે તારાઓ કે આકાશમાં દીપક જેમ ઝગમગ્યા. હનુમાનજીના આકાશમાં વિસ્તરેલા હાથ, જાણે પાંચ મુખ વાળા બે સાપ પર્વતની ચોટી પરથી નીકળ્યા હોય, એમ દેખાતા. એ મહાન વાનર, જાણે મહાસાગર પી જતાં હોય અને આકાશ માટે તરસ્યા હોય એમ લાગ્યા. તેમની આંખો પવનના માર્ગે ચાલતી, વીજળી જેવી ઝગમગતી, જાણે પર્વત પર અગ્નિ પ્રગટે છે. પીળા આંખોવાળા નેતા હનુમાનજીની મોટી, ગોળ આંખો ચાંદ અને સૂર્ય જેવી સ્થિર હતી. તેમનું મુખ, લાલચટ્ટું નાક ધરાવતું, સાંજના સૂર્યમંડળ જેવી લાલિમા ધરાવતું દેખાયું. ઝંપલાવતી વખતે તેમની ઊંચી પૂંછ આકાશમાં ઈન્દ્રના ધ્વજ જેવી તેજસ્વી લાગી. પવનપુત્ર હનુમાન, પૂંછથી બનેલા વર્તુળ અને ચમકતા શ્વેત દાંત સાથે, સૂર્યને તેજસ્વી હાલો ઘેરી હોય એમ ઝગમગ્યા. તેમનું અત્યંત લાલ કટિ પ્રદેશ, જાણે લાલ ગેરુથી રંગાયેલા ફાટેલા પર્વત જેવું ઝળહળ્યું. જ્યારે વાનરોમાં સિંહ સમાન હનુમાનજી સાગર પાર ઝંપલાવ્યા, ત્યારે તેમના બંને બાજુથી પસાર થતો પવન મેઘગર્જના જેવો ગુંજતો હતો. ઉત્તર આકાશથી પડતી ધૂમકેતુ જેવી તેમની ઝંપલાવતી મૂર્તિ દેખાઈ. તેઓ, ઉડતી જ્વાળાની જેમ ઝગમગતા, જાણે મહાન હાથી, બાજુએ દોરાથી બંધાયેલો હોય, તેમ દેખાયા. શરીર અને ઉપર પડતી ઊંડી છાયા સાથે, હનુમાનજી પવનથી ચાલતી નાવ જેવી સાગરમાં તરતા લાગ્યા. જ્યાં જ્યાં એ મહાન વાનર સાગરમાં પહોંચ્યા, ત્યાં ત્યાં સાગર એમના અંગબળથી ઉગ્ર બની ગયો. મહાબલી હનુમાન, મહા ગતિથી, સાગરના પહાડ જેટલા ઊંચા તરંગોની શિખરો પર ઝંપલાવ્યા. હનુમાનજી તથા મેઘોના પવન સાથે, મહાસાગર ગુંજતો અને ધ્રુજતો રહ્યો. ખારા પાણીમાં મોટી તરંગોની જાળીને ખેંચતા, વાનરોમાં વ્યાઘ્ર સમ હનુમાન, જાણે આકાશ અને પૃથ્વી બેઉને હલાવી રહ્યા હોય એમ લાગ્યા. મહા ઝડપથી, તેઓ વિશાળ મહાસાગરના તરંગો, જે મેરુ અને મંદર પર્વત જેવી ઊંચી હતી, એમને પાર કરતા ગયા, જાણે ગણતરી કરતા હોય. આ રીતે, હનુમાનજીની મહા ઉડાન, તેમની શક્તિ, તેજ અને ભક્તિથી ઝગમગતી, સમગ્ર જગતમાં અદ્વિતીય બની.