વિવિધ પ્રકારના મીઠાઈઓ, વિવિધ રસોઈઓ, વિવિધ પ્રકારના માંસ, સાંઢના ચામડા અને સોનાની મીઠવાળા તલવાર—all these things were left behind by those beings. તેઓ સુંદર રીતે બનાવેલા હારોથી શોભિત, મદમસ્ત, લાલ ફૂલોની માળા અને સુગંધિત લાલ ચંદનથી અંકિત, લાલ આંખો અને કમળ જેવી આંખો ધરાવતા, આકાશમાં ઊંચા ઉડવા લાગ્યા. સ્ત્રીઓ પણ હાર, પાયલ, કંકણ અને અન્ય આભૂષણોથી શોભિત, પોતાના પ્રિયજન સાથે આકાશમાં આશ્ચર્ય અને સ્મિત સાથે ઊભી રહી. વિદ્યાધરોમાં શ્રેષ્ઠ એવા મહાન ઋષિઓ, પોતાના મહાન શક્તિઓ દર્શાવતા, આકાશમાં એકત્રિત થઈને પર્વતને નિહાળી રહ્યા હતા. ત્યારે તેમણે શુદ્ધ મનવાળા ઋષિઓની વાણી, તેમજ આકાશમાં ઊભેલા ચારણો અને સિદ્ધોની અવાજો સાંભળી. તેઓ બોલ્યા: “આ પવનપુત્ર હનુમાન, પર્વત જેવો દેખાતો, મહાન ગતિથી વરુણના નિવાસસ્થાન એવા સમુદ્રને પાર કરવા ઇચ્છે છે. રામ અને વાનરોના હિત માટે તે મુશ્કેલ કાર્ય કરવા, દુર્લભ એવા સમુદ્રના પાર પહોંચવા ઈચ્છે છે.” વિદ્યાધરો અને તપસ્વીઓની આ વાતો સાંભળીને, બધા એ અપરિમિત શક્તિ ધરાવતા વાનરપ્રમુખને પર્વત પર જોયો. હનુમાનના રોમ ખડખડાટ થયા, તે અગ્નિ જેવો કંપી ઉઠ્યો અને મેઘના ગર્જનાની જેમ જોરદાર દહાડ કર્યો. તેની પૂંછ, ઘન ઘાટ વાળથી ઢંકાયેલી અને વળાંકવાળી, તેણે ઉછાળ મારવાની તૈયારીમાં પાંજરની જેમ લહેરાવી, જાણે ગરુડ સાપને લઈને ઊડે છે. તેની પૂંછ, ઝડપથી આગળ વધતી વખતે પાછળથી વળેલી, એવી લાગી જાણે ગરુડ વિશાળ સાપને લઈ જાય છે. વાનરે પોતાના હાથ, જે મહાન લોખંડની દંડીઓ જેવા હતા, કમર પાસે લાવીને પગ સંકોચ્યા. પોતાની બાહુઓ અને ગળાને એકત્ર કરીને, તે તેજ, શક્તિ અને પરાક્રમથી પરિપૂર્ણ થઈ, પોતાની શક્તિમાં પ્રવેશ્યો. હનુમાને દૂર સુધી માર્ગ નિહાળ્યો, દૃષ્ટિ આકાશ તરફ રાખી, શ્વાસને હૃદયમાં રોકી રાખ્યો. પોતાના પગને મજબૂતીથી જમીન પર દબાવી, વાનરશ્રેષ્ઠ હનુમાને પોતાના કાન દબાવીને ઉછાળ માટે તૈયાર થયો. પછી શ્રેષ્ઠ વાનરે પોતાના સાથી વાનરોને કહ્યું: “જેમ રાઘવના ધનુષ્યમાંથી છોડેલો તીર પવન જેટલી ઝડપથી આગળ વધે છે, તેમ હું રાવણરાજ્ય લંકા સુધી જઈશ. જો હું ત્યાં જનકપુત્રી સીતા ને ન જોવું, તો આ જ ઝડપથી દેવલોક સુધી જઈશ, ભલે મારા પ્રયાસ થાકી જાય. અથવા તો રાક્ષસાધિપતિ રાવણને બાંધીને પાછો લાવીશ; દરેક રીતે, હું સીતા સાથે કાર્ય સિદ્ધ કરી પાછો ફરિશ. અથવા તો લંકાને જ રાવણ સહિત ઉખાડી લાવીશ.” આવું કહી, શ્રેષ્ઠ વાનર હનુમાન મહાન દૃઢનિશ્ચય સાથે અત્યંત ઝડપથી આગળ ઉછળી ગયો, પોતાને ગરુડ સમાન કલ્પી. તેની ઉછાળની જોરથી પર્વત上的 વૃક્ષોએ પોતાની ડાળીઓ ખેંચી લીધી અને ચારેય તરફ ઉછળી પડ્યાં. વૃક્ષો, જે ફૂલો અને મધમસ્ત પક્ષીઓથી ભરેલા હતા, હનુમાનની ઝડપ સાથે આકાશમાં હલનચાલ કરતી, જાણે પોતાના સ્નેહી પાછળ દોડે છે. મોટા વૃક્ષો, હનુમાનના જાંઘના પ્રભાવથી ઉખડેલા, જાણે સેનાપતિ પાછળ તેની સેના દોડે છે તેમ પાછળ ગયા. હનુમાન, જે પર્વત જેવો દેખાતો, અનેક ફૂલોથી શોભિત વૃક્ષો સાથે અદ્ભુત દેખાવ આપતો હતો. પછી તે મજબૂત મૂળવાળા વૃક્ષો ખારાં પાણીમાં ડૂબી ગયા, જાણે મહેન્દ્ર પર્વતના પર્વતો વરુણના નિવાસમાં ડૂબી ગયા હોય. હનુમાન, વિવિધ ફૂલો અને તાજા કળીઓથી ઢંકાયેલો, જાણે જ્યોતિર્મય મેઘ પર જ્યોતિર્લતા છવાઈ હોય તેમ આકાશમાં તેજસ્વી લાગ્યો. તેની ઝડપથી છોડાયેલા વૃક્ષોએ પોતાના ફૂલો પાણીમાં છોડી દીધા, જેમ મિત્ર વિદાય લેતા વિખૂટા પડે છે. તે વૃક્ષોના ફૂલોની વિવિધ રંગબેરંગી રાશી, વાનર દ્વારા ઉડાડવામાં આવી, સમુદ્ર પર હળવે પડતાં, મહાસાગરને તારાઓથી છવાયેલા આકાશ જેવો તેજસ્વી બનાવી દીધો. સુગંધિત, રંગીન ફૂલોના મેઘમાં સ્નાન કરતો હનુમાન ઉગતા મેઘ જેવો લાગ્યો, જેને વીજળીના સમૂહે શોભા આપી હોય. પાણી પર ફૂલો છવાઈ ગયા, જે હનુમાનની ઝડપથી છૂટી પડ્યાં, અને આકાશમાં ઝગમગતા તારા કે દીવટીઓ જેવી તેજસ્વી લાગ્યાં. તેના હાથ, આકાશમાં વિસ્તૃત, જાણે પર્વતની ટોચ પરથી નીકળતાં પાંચમુખી બે સાપ હોય તેમ દેખાતા. મહાન વાનર એવું લાગ્યું જાણે તે મહાસાગરની લહેરો પી જાય છે, અને જાણે આકાશ માટે તરસ્યો હોય. તેની આંખો, પવનના માર્ગે આગળ વધતી અને વીજળી જેવી તેજસ્વી, પર્વત પર પ્રગટેલી અગ્નિ જેવી ઝગમગી રહી હતી. તે વાનરપ્રમુખની મોટી, ગોળ, પીળાશ આંખો ચાંદ્ર અને સૂર્ય જેવી સ્થિર અને તેજસ્વી લાગતી. તેનો ચહેરો, લાલાશ નાકથી શોભિત, સાંજના સ્પર્શથી લાલ થયેલા સૂર્યમંડળ જેવો લાગતો. તેની પૂંછ, ઉછાળ મારતી વખતે ઊંચે ઉઠેલી, આકાશમાં ઈન્દ્રના ધ્વજ સમાન તેજસ્વી હતી. પવનપુત્ર હનુમાન, પોતાની પૂંછથી ગોળાકાર બનાવી અને સફેદ દાંતથી ઝગમગતો, જાણે સૂર્ય પોતાનાં પ્રકાશમંડળથી ઘેરાયો હોય તેમ તેજસ્વી લાગ્યો. તે મહાન વાનર, લાલાશ કટિપ્રદેશથી શોભિત, જાણે લાલ ગેરૂથી રંગાયેલો અને ફાટેલો પર્વત હોય તેમ દેખાયો. આ રીતે, હનુમાનજીની મહાન ઉછાળ અને તેજસ્વી યાત્રા સર્વેને આશ્ચર્યમાં મૂકી, સમગ્ર દૃશ્ય દિવ્ય અને વિભૂતિમય બની ગયું.