પર્વત તૂટી રહ્યો છે, એવું માનતાં, ત્યાં વસતા ઋષિગણ અને તેમની સાથે રહેનાર સ્ત્રીઓના સમૂહ ભયભીત થઈને ત્યાંથી ભાગી ગયા. તેઓએ પીવાના સ્થળો પર સોનાના પાત્રો, કિંમતી કપ અને સોનાની ગિલાસો પણ ત્યાં જ છોડી દીધાં. વિવિધ પ્રકારની મીઠાઈઓ, ભોજન, વિવિધ માંસ, વાછરડાની ચામડી અને સોનાની મુંઠાવાળી તલવારો પણ તેઓ છોડીને દોડ્યા. આ વિધ્યાધર અને ઋષિગણ સુંદર હારોથી શોભાયમાન, મદમાં ચૂર, લાલ ફૂલોની માળાઓ અને સુગંધિત લાલ લિપ્તિથી સજ્જ, લાલ આંખો અને કમળ જેવા નેત્રો ધરાવતા, આકાશમાં ઉડી ગયા. આ સ્ત્રીઓ પણ હાર, પાયલ, કંકણ અને અન્ય આભૂષણોથી સજ્જ, તેમના પ્રેમીઓ સાથે આકાશમાં આશ્ચર્યચકિત થઈને સ્મિત કરતાં ઉભી રહી. વિધ્યાધરમાથે મહાન ઋષિઓએ પોતાની શક્તિ દર્શાવી, આકાશમાં ભેગા થઈ પર્વત તરફ નજર કરી. એ સમયે શુદ્ધ ચિત્ત ધરાવતા ઋષિઓ, ચારણો તથા સિદ્ધો આકાશમાં ઊભા રહીને બોલતા હતા અને તેમની વાણી સાંભળાઈ. તેઓએ કહ્યું: "પવનપુત્ર હનુમાન, જે પર્વત જેવો દેખાય છે, અતુલ વેગ ધરાવે છે, તે વરુણના નિવાસસ્થાન સમુદ્રને પાર કરવાની ચેષ્ટા કરી રહ્યો છે. રામ અને વાનર સેનાના કાર્ય માટે તે દુષ્કર કાર્ય સિદ્ધ કરવાની ઈચ્છા રાખે છે અને એ મુશ્કેલ પાર પાર જવા માંગે છે." વિધ્યાધરો અને ઋષિઓની આ વાતો સાંભળી, સૌએ પર્વત પર ઊભેલા અપરિમિત શક્તિ ધરાવતા વાનરપ્રમુખ હનુમાનને જોયો. હનુમાનના રોમકૂપ ઊભા થઈ ગયા, તે અગ્નિ જેવી કંપી ઉઠ્યો અને મેઘગર્જના સમો ઉગ્ર નાદ કર્યો. તેની પૂંછડી, જે વાળથી ઢંકાયેલી અને વળાંકદાર હતી, તે તેણે ઉંચકીને ઉડાન માટે તૈયાર કરી, જાણે ગરુડ સર્પને પકડીને ઉડે છે તેમ. હનુમાનની પૂંછડી, તેની ઝડપથી પાછળ વળી ગઈ હતી અને તે એવી લાગતી હતી કે જાણે મહાન સર્પ ગરુડ દ્વારા લઇ જવામાં આવે છે. તેણે પોતાના હાથ, જે મોટાં અને લોખંડની દંડ જેવા હતાં, કમરે લાવ્યાં અને પગ સંકોચ્યાં. પોતાના હાથ તથા ગળાને ભેગા કરીને, તે પોતાની શક્તિ, બળ અને પરાક્રમમાં પ્રવેશ્યો, શક્તિથી ભરાયો. હનુમાને દૂર સુધી માર્ગ નિહાળ્યો, દૃષ્ટિ આકાશ તરફ રાખી, શ્વાસને હ્રદયમાં રોકી, ઉંચે જોઈ રહ્યો. તેણે પગ જમીન પર મજબૂતીથી દબાવ્યા, કાન દબાવી, ઉડાન માટે તૈયાર થયો. એ વાનરશ્રેષ્ઠે પોતાના સાથી વાનરોને કહ્યું: "જેમ રાઘવનો તીર પવનની ઝડપથી છૂટી જાય છે, તેમ હું પણ રાવણના રાજ્ય લંકા જઈશ. જો હું ત્યાં જનકનંદિની સીતા ને ન જોઈ શકું, તો આ જ ઝડપથી દેવલોક સુધી જઈશ, ભલે મારા પ્રયત્નો વ્યર્થ જાય. અથવા તો હું રાક્ષસરાજ રાવણને બાંધી લાવીશ; દરેક રીતે, હું કાર્યસિદ્ધિ સાથે અને સીતાજી સાથે પાછો ફરિશ. નહિ તો આખી લંકા અને રાવણને ઉખાડી લાવીશ." આ રીતે સંકલ્પ કરીને, હનુમાન મહા ઝડપથી આગળ ધસી, મનમાં ગરુડ સમાન કલ્પના કરી. જ્યારે તેણે ઉડાન ભરી, ત્યારે પર્વત上的 વૃક્ષો તેની સાથે શાખાઓ ખેંચી ઉડી ગયા. ફૂલો અને મધમસ્ત પક્ષીઓથી ભરેલા વૃક્ષો સાથે, હનુમાન આકાશમાં વીજળી જેવી ઝડપથી દોડી ગયો. હનુમાનના જાંઘના પ્રભાવે અનેક વૃક્ષો ઉખડીને, એક ક્ષણ માટે, જાણે કુટુંબીઓ પોતાના સ્વજનને વિદાય દેવા પાછળ જાય તેમ, તેની પાછળ ગયા. એ મહાન વૃક્ષો, જાણે સેનાપતિ પાછળ તેની સૈન્ય જાય તેમ, હનુમાનને અનુસરી રહ્યા. ફૂલો થી શોભાયમાન એવા અનેક વૃક્ષો સાથે, પર્વત સમાન હનુમાન અદ્દભુત દેખાતો હતો. પછી એ મજબૂત મૂળ ધરાવતાં વૃક્ષો ખારા પાણીમાં ડૂબી ગયા, જાણે મહેન્દ્રપર્વતના પર્વતો વરુણના નિવાસમાં ડૂબી જાય. વિવિધ ફૂલો અને કળીઓથી ઢંકાયેલા હનુમાન, જાણે જ્યોતિર્મય વાદળ પર જुगનૂઓ ઝગમગે છે તેમ, આકાશમાં તેજસ્વી લાગ્યા. હનુમાનની ઝડપથી વૃક્ષોએ ફૂલો છોડી દીધાં, જે પાણીમાં વિખેરાઈ ગયા, જાણે મિત્રો મુલાકાત પછી વિદાય લે છે તેમ. એ વૃક્ષોના રંગબેરંગી ફૂલો, વાનરપુત્રના પવનથી હલાઈ, સમુદ્ર પર પડતાં, મહાસાગર ને તારાઓથી ભરેલા આકાશ જેવો શોભિત કરી દીધો. સુગંધિત, રંગીન ફૂલોના વરસાદથી હનુમાન વાદળ સમાન લાગ્યા, જેમ વીજળીના ઝૂંડ સાથે વાદળ ઊગે છે તેમ. પાણી પર ફૂલોનું આવરણ, હનુમાનની ઝડપથી વિખેરાઈ, તારાઓ કે આકાશમાં દીવો ઝગમગે તેમ ચમકતું હતું. આકાશમાં ફેલાયેલા હનુમાનના હાથ, જાણે પર્વતની ટોચ પરથી પાંચમુખી સર્પો નીકળે છે તેમ લાગતાં. એ મહાન વાનર જાણે તરંગોવાળા વિશાળ સમુદ્રને પી જાય છે તેમ, અને જાણે આકાશ માટે તરસ્યો હોય તેમ દેખાઈ રહ્યો હતો. હનુમાનની આંખો, પવનના માર્ગ પર, વીજળી જેવી તેજસ્વી, જાણે પર્વત પર અગ્નિ જ્વલંત હોય તેમ ચમકી. પીળા નેત્રો ધરાવતા વાનરપ્રમુખની મોટી ગોળ આંખો, ચંદ્ર અને સૂર્યની જેમ સ્થિર અને તેજસ્વી લાગી. હનુમાનનું મુખ, લાલ નાકથી શોભાયમાન, સાંજના સમયના સૂર્યના મંડળ જેવું લાલ ચમકતું હતું. તેની ઉંચકાયેલી પૂંછડી, ઉડતી વખતે, આકાશમાં ઈન્દ્રના ધ્વજ જેવી ઝગમગતી હતી. આ રીતે, હનુમાનજી મહાશક્તિ અને મહાવેગથી, રામકાર્ય માટે લંકા તરફ ઉડી ગયા.