વનમાં વસતા વાનરો, ઋષિગણોની કૃપા અને વયજ્ઞ વાનરોએ આપેલા સલાહથી, પોતાના ધ્યેયને પૂર્ણ કરવા માટે શુભ કાર્યમાં તત્પર થયા. વડીલોની આશીર્વાદથી, તેઓ વિશાળ સાગર પાર કરવાની તૈયારી કરી, અને વાનરોએ વચન આપ્યું કે, ‘તમે પાછા ના આવો ત્યાં સુધી અમે એક પગ પર ઊભા રહીશું.’ વનમાં રહેલા બધાં પ્રાણીઓની જીવનરેખા હવે તેમના આગમન પર નિર્ભર હતી. ત્યારે વાનરોમાં શ્રેષ્ઠ, વાંદરાઓમાં વાઘ સમાન, હનુમાન forest dwellers ને કહ્યું: ‘મારી ઝંપલાવવાની ગતિને દુનિયામાં કોઈ રોકી શકશે નહીં. આ પર્વતો, શિલાઓ અને ખડકોથી ભરેલા, મહેન્દ્ર પર્વતના સ્થિર અને મહાન શિખરો પર હું મારી ગતિનો પ્રયોગ કરીશ.’ મહેન્દ્ર પર્વતની શિખરો, વિવિધ વૃક્ષો અને ધાતુઓથી શોભિત, હનુમાનની ગતિને સહન કરશે. હનુમાન જ્યારે ઝંપલાવશે, ત્યારે આ મહાન પર્વતની શિખરો તેની ગતિને એક સો યોજન સુધી સહન કરશે. પવનના પુત્ર, પવન સમાન વાનર, દુશ્મનોના વિનાશક, મહેન્દ્ર પર્વત પર ચઢી ગયા. પર્વત વિવિધ ફૂલો, વન્ય પ્રાણીઓ, લતાવલીઓ અને ફળ-ફૂલથી ભરેલો હતો. સિંહો, વાઘો, ઉત્સાહી હાથીઓ, પક્ષીઓના ઝુંડ અને ઝરણાઓથી ગુંજતો, પર્વત પર હનુમાન ફર્યા. મહેન્દ્ર પર્વત, ઊંચી શિખરો ધરાવતો, હનુમાનના પગથી દબાયો ત્યારે સિંહો અને હાથીઓના ઝટકાથી ગર્જના કરી, પાણીની ધારો વહેવા લાગી, ખડકો છૂટા પડ્યા, હરણ અને હાથીઓ ડરથી ભાગ્યા, મોટાં વૃક્ષો હલનચલન થયા. ગંધર્વ દંપતિઓ, પાનાં પીધેલા, પક્ષીઓ ઉડી ગયા, વિદ્યાધર સમૂહ પણ ત્યાંથી વિસ્ફોટ થયો. પર્વતની વિશાળ સપાટી છૂટી, મહા સાપો છુપાઈ ગયા, શિખરો અને પથ્થરો ઉછળી ઉછળી પડ્યા. સાપો અડધા બહાર આવી, શ્વાસ છોડતા, પર્વત ધ્વજોથી શોભિત જેવો લાગ્યો. ડરેલા અને ગભરાયેલા ઋષિગણો, પર્વતના ખડકો પડી રહ્યા હોવાથી, પર્વત જંગલમાં એકલા પ્રવાસી જેવો પડી ગયો. હનુમાન, whose mind united with speed, now fixed his thoughts on લંકા. Sundara Kanda નો પ્રથમ અધ્યાય શરૂ થયો. દુષ્કર અને અદ્વિતीय કાર્ય કરવાના ઉદ્દેશ્ય સાથે, હનુમાન, ઊંચા મસ્તક અને ગળા સાથે, પશુઓના રાજા જેવો દેખાયો. તે હરીયાળી મેદાનમાં નિરભય ભમ્યા, જ્યાં પૃથ્વી બિલાડીની આંખ જેવા રત્નોથી ઝળહળતી હતી, અને પાણી જેવાં સ્થળો હતા. પક્ષીઓ ડૂંટી, વૃક્ષો છાતીથી તૂટી, અનેક પ્રાણીઓ નીચે પડ્યા, અને હનુમાન, બુદ્ધિશાળી, સિંહ જેવો ચાલ્યા. પર્વત, નીલ, લાલ, મંજિષ્ઠા, કમળ, સફેદ-કાળા જેવા શુદ્ધ અને નિર્વિકાર ધાતુઓથી શોભિત હતો. ત્યાં યક્ષ, કિનર, ગંધર્વ, દેવ સમાન, સાપો – રૂપ બદલતા જીવીઓ – પોતાના સમૂહ સાથે વસતા હતા. પર્વતના પાયે, શ્રેષ્ઠ સાપોથી ઘેરાયેલા, શ્રેષ્ઠ વાનર, તળાવમાં સાપ જેવો, ઊભા રહ્યા. હનુમાનએ સૂર્ય, ઇન્દ્ર, પવન, સ્વયંભૂ અને તત્ત્વોને નમન કર્યું, અને મનમાં જવા માટે સંકલ્પ કર્યો. પૂર્વ દિશા તરફ જોઈ, હાથ જોડીને પવન અને સ્વયંભૂને નમન કરી, દક્ષિણ દિશા તરફ જવા તૈયાર થયા. શ્રેષ્ઠ વાનરો દ્વારા જોવામાં, હનુમાન ઝંપલાવવાની તૈયારીમાં, રામના કાર્ય માટે, જેમ સાગર જ્વાર સમયે વધે, તેમ પોતાનું કદ વધાર્યું. અવિમાપ્ય શરીર ધરાવે, એક ઝંપલામાં સાગર પાર કરવા ઈચ્છતા, હનુમાનએ હાથ અને પગથી પર્વત દબાવ્યો. પર્વત, હનુમાનના દબાવથી, ક્ષણમાં કંપી ઉઠ્યો, blossoming trees એ ફૂલો વરસાવ્યા. સુગંધિત ફૂલોની વૃષ્ટિથી પર્વત ચારે બાજુથી ફૂલોની શોભામાં ઝળહળ્યો. હનુમાનના દબાવથી, પર્વત પાણી વહાવા લાગ્યો, જેમ રટ્ટી હાથી. પર્વતમાંથી સોનાં, કાજલ, ચાંદીની ધારા નીકળી. પર્વત, દબાવથી, મોટા પથ્થરો છોડ્યા, મધ્યમાં જ્વાળાથી શોભિત, ધૂમ્ર રેખાવાળી અગ્નિ જેવો દેખાયો. પર્વતના ગુફામાં રહેલા જીવીઓ, હનુમાનના દબાવથી, અજીબ અવાજે ચીસ પાડી. એ જંગલના પ્રાણીઓની કલહથી ધરા, દિશાઓ અને વન ગુંજી ઉઠ્યા. પર્વત પર રહેલા વિશાળ, વિશાળ મસ્તક ધરાવતા સાપો, સ્વસ્તિક ચિહ્નવાળા, ભયંકર અગ્નિ ઉગાળી, પથ્થરોને દાંતથી કટકટ કર્યા. એ પથ્થરો, ઝેરી સાપોથી દંશાયેલી, અગ્નિથી ધગમગતી, હજારો ટુકડા થઈ ગઈ. પર્વત પર ઉગતી ઔષધિઓ પણ એ સાપના ઝેરને શાંત કરી શકી નહીં. આ બધું જોઈ, ઋષિગણો વિચાર્યા કે, ‘આ પર્વત કોઈ અદૃશ્ય શક્તિઓથી તૂટી રહ્યો છે,’ અને તેઓ સ્ત્રીઓના સમૂહ સાથે ભાગી ગયા. તેઓ પીવાના સ્થળે સોનાની વાસણો, કિંમતી કપ અને સોનાની પ્યાલા છોડી ગયા. આ રીતે, હનુમાન મહેન્દ્ર પર્વત પર ઊભા રહી, લંકા તરફ ઝંપલાવવાની તૈયારીમાં, સર્વ દિશાઓમાં reverent, determined, and ready, રામના કાર્ય માટે, વિશ્વાસ અને શક્તિ સાથે, આગળ વધ્યા.