જાંબવંત, વાનરોના અધિપતિ, ખૂબ આનંદિત થઈને બોલ્યા: "કેસરિના શૂરવીર પુત્ર, વેઘવાન, પવનપુત્ર હનુમાન!" હનુમાન, તું તારા કુટુંબીઓની મોટી પીડા દૂર કરી છે; તારા માટે, શ્રેષ્ઠ વાનરો, શુભતા સાથે એકત્ર થયા છે. તેઓ ધ્યેયપૂર્ણ કાર્ય માટે, મુનિઓની કૃપા અને વડીલ વાનરોની સલાહથી, શુભ કાર્યો કરશે. વડીલોના આશીર્વાદથી, તારે આ વિશાળ સાગર પાર કરવો છે; અને અમે તારા પાછા ફર્યા સુધી એક પગે ઊભા રહીશું. વનવાસી સૌના જીવન તારા આગમન પર નિર્ભર છે; ત્યારબાદ, વાનરોએ જંગલમાં રહેનાર સૌને કહ્યું: "દુનિયામાં કોઈ પણ મારી ઝંપની ઝડપને સહન કરી શકશે નહીં; આ પર્વતો, શિલાઓ અને ખડકોથી ભરેલા, મહેન્દ્રના સ્થિર અને મહાન શિખરો, જ્યાં હું મારી ઝડપનો પ્રયોગ કરું છું." મહેન્દ્રના આ શિખરો, વિવિધ વૃક્ષોથી શોભિત અને ધાતુઓથી ઝળહળતા, મારી ઝડપને સહન કરશે. જ્યારે હું ઝંપલાવું, આ મહાન શિખરો અહીંથી સો યોજન સુધી મારી ઝડપને સહન કરશે. પછી પવનપુત્ર, પવન સમાન વાનર, શત્રુઓના સંહારક, શ્રેષ્ઠ પર્વત મહેન્દ્ર પર ચઢી ગયો. એ પર્વત વિવિધ ફૂલો થી આવરાયેલો હતો, તેની ઘાસપચ્ચર પર હરણો રમતા, લતાવૃક્ષો અને ફૂલોની ભીડ, વૃક્ષો તો હંમેશા ફૂલો અને ફળોથી ભરેલા. સિંહો, વાઘો, ઉન્મત્ત હાથીઓ, ઉત્સાહિત પક્ષીઓના ઝુંડ, અને જળસ્ત્રોતોથી ગૂંથાયેલો એ પર્વત. મહેન્દ્ર, ઊંચા શિખરો ધરાવતો, એ વાનરોમાં શ્રેષ્ઠ, મહેન્દ્ર સમાન શૂરવીર, પર્વત પર ફર્યો. એ મહાન આત્માના પગથી પર્વત ધડધડાટથી ગૂંજી ઉઠ્યો, સિંહો દ્વારા આઘાત પામ્યો, ઉન્મત્ત હાથીની જેમ. પર્વતમાંથી જળની ધારાઓ વહેવા લાગી, શિલાઓ છૂટા પડ્યા; હરણો અને હાથીઓ ડરી ગયા, મોટા વૃક્ષો હલાઈ ગયા. વિવિધ ગંધર્વ દંપતિઓ, પીણાંથી ઉગ્ર, પક્ષીઓ ઉડી ગયા, અને વિદ્યાધરોના જૂથ પણ. પર્વતના વિશાળ મેદાન છોડી દેવામાં આવ્યા, મોટા સાપો છુપાઈ ગયા, પર્વતના શિખરો અને ખડકો ઉથલાયા. એ સાપો અડધા બહાર આવી, શ્વાસ છોડતા, પર્વત ધ્વજથી શોભાયમાન દેખાયો. ડરેલા અને ઉલઝલૂક મુનિઓએ પર્વત છોડી દીધો, શિલાઓ તૂટી પડી, પર્વત જંગલમાં કારવાં ગુમાવેલા મુસાફર જેવો થઈ ગયો. પછી, વેઘવાન, એકાગ્ર ચિત્ત, શત્રુવીરોના સંહારક, મહાન આત્મા, મનમાં લંકાની યાત્રા માટે તૈયાર થયો. વાળ્મિકિ રામાયણના સુંદર કાંડમાં, પ્રથમ અધ્યાય શરૂ થાય છે. અદ્વિતીય અને અઘરું કાર્ય કરવા ઈચ્છી, વાનર એ સમયે, ગળા અને માથું ઊંચું રાખીને, ગાયોના રાજા સમાન દેખાયો. એ મહાન અને સ્થિર વાનર, પર્વતની લીલીછમ ઘાસપચ્ચરમાં, બિલાડીના આંખ જેવા રત્નો અને જળ સમાન સ્થળોમાં નિર્ભય ફર્યો. એ પક્ષીઓને ઉલટાવી, છાતીથી વૃક્ષો તોડી, ઘણા પ્રાણીઓને નીચે ફેંકી, વિવેકી વાનર સિંહ સમાન ચાલ્યો. પર્વત શુદ્ધ ધાતુઓથી શોભિત હતો—નીલ, લાલ, મંજિષ્ઠા, કમળ જેવા રંગો, સફેદ-કાળા, કુદરતી અને નિર્મલ. પર્વત પર યક્ષ, કિનર, ગંધર્વ, દેવસમાન, સાપો અને તેમના જૂથો સતત વસતા. એ શ્રેષ્ઠ પર્વતના તળિયે, શ્રેષ્ઠ વાનર, સાપોથી ઘેરાયેલો, તળાવમાં સાપ જેવો દેખાયો. પછી, તેણે સૂર્ય, ઇન્દ્ર, પવન, સ્વયંભૂ અને તત્વોને નમન કર્યું; પોતાના મનને પ્રસ્થાન માટે એકાગ્ર કર્યો. પૂર્વ દિશા તરફ જોઈ, પવન અને સ્વયંભૂને હાથ જોડીને, દક્ષિણ દિશા તરફ જવાનો સંકલ્પ કર્યો. શ્રેષ્ઠ વાનરો તેને ઝંપલાવા માટે તૈયાર જોઈ, રામના હિત માટે, એ સમુદ્રની જ્વારની જેમ વૃદ્ધ થયો. એનું શરીર અણમાપ, એક ઝંપમાં સાગર પાર કરવા ઈચ્છી, એણે પર્વતને હાથ અને પગથી દબાવ્યો. પર્વત, વાનર દ્વારા દબાવાયો, એક ક્ષણમાં કાંપ્યો, blossoming treetops એના ફૂલો છોડી દીધા. ચારે બાજુથી ફૂલોની સુગંધિત ઝાપટથી ઢંકાઈ, પર્વત આખો ફૂલોથી શોભાયમાન થયો. શ્રેષ્ઠ શક્તિ ધરાવનાર વાનરે પર્વત દબાવ્યો, અને તે હાથીની જેમ જળ છોડવા લાગ્યો. મહેન્દ્ર પર્વત, શક્તિશાળી વાનરે દબાવતાં, સુવર્ણ, કાજળ અને ચાંદીના પ્રવાહ વહેવા લાગ્યા. પર્વતે મોટા, સમાન ખડકો છોડી, અને મધ્યમાં જ્વાળાથી શોભાયમાન, ધૂમ્ર રેખાઓવાળો અગ્નિ જેવો દેખાયો. વાનરે દબાવતાં, પર્વતના ગુફામાં રહેલા બધા જીવો અજાણી અવાજોમાં ચીસો પાડી. એ જીવોનો મોટો ઉલાળો પર્વતના દબાવાથી, ધરતી, દિશાઓ અને વનને ભરાઈ ગયો. પર્વત પર વિશાળ માથાવાળા, સ્વસ્તિક ચિહ્નવાળા સાપો, જ્વલંત અગ્નિ ઉગાળ્યા અને ખડકોને દાંતથી કાપ્યા. એ ખડકો, ઝેરી અને ક્રોધિત સાપો દ્વારા કાટવામાં, અગ્નિથી ધધકી, હજાર ભાગમાં તૂટી પડ્યા. પર્વત પર ઉગતી ઔષધિઓ—even though they were powerful against poison—સાપોના ઝેરને શાંત કરી શકી નહીં. આ રીતે, હનુમાનની યાત્રા માટે પર્વત પર અદ્ભુત અને ભયજનક દૃશ્યો સર્જાયા, અને હનુમાન, એકાગ્ર ચિત્ત, અવિરત શક્તિથી, લંકા તરફ ઝંપલાવા તૈયાર થયો.