અંજના, અદભુત હાર અને આભૂષણોથી સજ્જ, ક્યારેક સુંદર વસ્ત્રો પહેરીને, પર્વતની શિખર ઉપર વિહરતી હતી. વાદળ જેવી તેની છાયા હતી. એ પર્વત શિખર પર ઊભી રહી, પાંખી પીતાંબર, જેમાં લાલ રંગના ચિહ્નો હતાં, હળવા પવનથી ધીમે ધીમે સરકવા લાગ્યા. પવન એ સ્ત્રીને નિહાળી—તેના સુંદર, ગઠીલા પગ, ભવ્ય અને ગોળ સ્તન, તથા સુંદર, સુમેરુ ચહેરા. તેના પહોળા કટિ, પાતળી કમર, અને શરીરના દરેક અંગમાં તેજ અને નિર્દોષતા જોઈ, પવન કામથી મોહીત થઈ ગયો. પવન, કામથી ભરપૂર, લાંબા હાથથી અંજનાના નિર્દોષ શરીરને અંકમાં લઈ લીધો. આ અચાનક ઘટના પર અંજના ભયથી બોલી: "કોણ મારા એકપતિવ્રત ધર્મને નાશ કરવા ઈચ્છે છે?" પવનદેવે તેના શબ્દો સાંભળ્યા અને કહ્યું: "હે સુંદર કટિવાળી, મેં તને કોઈ હાનિ પહોંચાડી નથી; તારા મનમાં કોઈ ભય ન રાખ." "મારા મનથી જ તને અંકમાં લીધું છે, હે વિખ્યાત સ્ત્રી; તારો પુત્ર બલ અને બુદ્ધિથી પરિપૂર્ણ હશે." "તે મહાન આત્મા, મહાન તેજ અને અપરિમિત બલવાળો હશે; ઉછળવા અને ઉડવામાં તે મારા સમાન હશે." પવનદેવના આ આશ્વાસનથી અંજના પ્રસન્ન થઈ. પછી, ગufaમાં, તેણે તને જન્મ આપ્યો—હે વાનર સમૂહના બલવાન હનુમાન! ત્યારબાદ, જ્યારે તું બાળક હતો, તું મહાવનમાં સૂર્યોદય જોઈ, અને તું સૂર્યને ફળ સમજીને પકડી લેવા માટે આકાશમાં ઉછલ્યો. તું ત્રીસો યોજન જેટલું અંતર પસાર કર્યું, અને તારી ઉર્જાથી કદી થાક્યો નહિ. તું ઝડપથી આકાશમાં પહોંચ્યો, ત્યારે ઇન્દ્ર ક્રોધથી ભર્યો અને પોતાનો વજ્ર ફેંક્યો. પર્વતના શિખર પર તારા ડાબા જડબામાં વાગી, અને એથી તું "હનુમાન" નામે વિશ્વવિખ્યાત થયો. તને ઘાયલ જોઈને પવનદેવ ગુસ્સામાં ત્રણેય લોકમાં પવન ચલાવવાનું બંધ કરી દીધું. ત્રણેય લોકમાં ખલબલી મચી, બધા દેવતાઓ પવનદેવને શાંત કરવા માટે આવ્યા. પવન શાંત થતાં, બ્રહ્માએ તને આશીર્વાદ આપ્યો: "હે સત્યવીર, યુદ્ધમાં તને કોઈ શસ્ત્રથી મરણ નહિ થાય." વજ્રના ઘા છતાં તું અખંડિત રહ્યો, એ જોઈને ઇન્દ્ર પણ પ્રસન્ન થયો અને તને શ્રેષ્ઠ આશીર્વાદ આપ્યો: "તારું મૃત્યુ તારી ઈચ્છા પર જ આવશે, હે સ્વામી." તું કેસરીનો પુત્ર છે, ક્ષેત્રમાં જન્મેલો, ભયંકર બલવાળો. તું પવનદેવનો સાચો પુત્ર છે, તેજમાં અને ઉછાળમાં પવનદેવ સમાન. આજે અમારો સમય પૂરો થયો, પણ તું હવે અમો વચ્ચે છે, કુશળતા અને બલથી પરિપૂર્ણ, વાનર રાજા સમાન. "હે બાળક, મેં ત્રણ પગલાંમાં પૃથ્વીને—પર્વતો, વન અને વાડી સહિત—એકવીસ વખત દક્ષિણવર્ત રીતે ફર્યો." "તે જ રીતે, દેવતાઓના આદેશથી અમે ઔષધીઓ એકત્ર કરી, જેના દ્વારા અમૃત ઉત્પન્ન થયું, અને અમને મહાન બલ મળ્યું." "પણ હવે હું વૃદ્ધ છું, મારું બલ ઘટ્યું છે; આ સમયે, તું સર્વ ગુણોથી સજ્જ, અમારો આશ્રય છે." "હવે તું તારી શક્તિ બતાવ, કેમ કે તું ઉછલનારાઓમાં શ્રેષ્ઠ છે; આખો વાનર સમૂહ તારી શક્તિ જોવા ઈચ્છે છે." "ઉઠ, વાનરોમાં વાઘ સમાન, મહાસાગર પર લાંઘ; હનુમાન, તારો માર્ગ બધા જીવો કરતાં અતિશય છે." "બધા વાનરો નિરાશ છે, હનુમાન, તું શા માટે અચકાય છે? તું વિષ્ણુના ત્રણ પગલાં જેવી ઝડપથી આગળ વધ." પછી, વાનર નેતાઓના પ્રેરણા અને પવનપુત્ર હનુમાન, પોતાના ઝડપમાં વિશ્વાસ રાખી, વાનર યુવાનોની ટોળીને આનંદિત કરીને, વિશાળ રૂપ ધારણ કર્યો. હવે, તે સાત્ત્વિક અધ્યાય શરૂ થાય છે. હનુમાન, સો યોજન લાંઘવા માટે પોતાનું રૂપ વિસ્તારી રહ્યો હતો, અને ઝડપથી સમગ્ર આકાશમાં ફેલાઈ રહ્યો હતો. વાનરોએ દુઃખ છોડીને આનંદથી હર્ષધ્વનિ કરી અને શક્તિશાળી હનુમાનની પ્રશંસા કરી. આનંદિત અને આશ્ચર્યચકિત, તેઓ ચારેય બાજુથી તેને જોઈ રહ્યા હતા—જે ત્રણ પગલાં ભરનાર, ઉત્સાહથી ભરપૂર, જેમ લોકો નારાયણના વિધિ નિહાળે છે. પ્રશંસા પામીને, હનુમાન, બલમાં અદ્વિતીય, વધુ વિશાળ બન્યો; તેની પૂંછડી વળી, આનંદથી શક્તિ મેળવી. વાનર વૃદ્ધોને મળતી પ્રશંસાથી, તે તેજથી ભરપૂર, તેનું રૂપ અપ્રતિમ બની ગયું. જેમ સિંહ પર્વતની ગુફામાં પોતાને ખેંચે છે, એમ પવનપુત્ર હનુમાન પોતાને વિસ્તારી રહ્યો હતો. તેના ચહેરે તેજ ઝળહળી રહ્યું હતું, બુદ્ધિ અને તેજમાં અંબરીષ સમાન, ધૂમ વિના દહન કરતી અગ્નિ જેવી. વાનરોની વચ્ચે ઊભો રહી, આનંદથી કંપાયમાન શરીર સાથે, હનુમાન વાનર વૃદ્ધોને વિનમ્રતાપૂર્વક સંબોધન કર્યો. "પવન, શક્તિશાળી અને અપરિમિત, અગ્નિનો મિત્ર, પર્વત શિખરો પર ચઢે છે અને આકાશમાં વિહરે છે. હું પવનથી જન્મેલો પુત્ર છું, ઝડપ અને બલમાં તેના સમાન. હું મેરુ પર્વતને હજારો વખત, એના સપર્શ વિના, આકાશમાં ચિહ્નિત કરી શકું છું." આ રીતે, હનુમાનની મહાન ઉત્સાહ, શક્તિ અને વાનર સમૂહની આશા સાથે, મહાસાગર લાંઘવા માટે તે તૈયાર થયો.