અંગદના ચિંતિત મનને સમજાવતાં, હનુમાન અને વાનરોએ તેને કહ્યું: “તમારા કાકા, ધર્મના રાજા સુગ્રીવ, જે તમારી સુખાકાંક્ષી છે, પોતાના વચન અને નિયમમાં અડગ છે, શુદ્ધ અને સત્યનિષ્ઠ છે; એ કદી તમારો વિનાશ નહીં કરે.” તેઓ વધુ ઉમેરે છે: “તમારી માતાને જે ગમતું હોય, એ સુગ્રીવ ઈચ્છે છે અને તેના માટે જ જીવતા રહે છે; તારા પાસે બીજું સંતાન નથી, અંગદ, એટલે તું અવશ્ય જવું જોઈએ.” આ સંવાદ પછી, કિષ્કિંધા કાંડના પંચાવનમા અધ્યાયની વાત આવે છે. હનુમાનના વિનયપૂર્વક, ધર્મયુક્ત અને સ્વામીની મહિમા વધારતા શબ્દો સાંભળીને અંગદ બોલે છે: “સુગ્રીવમાં અડગતા, મનની શુદ્ધતા, દયા, સત્ય અને શૂરવીરતા નથી. જે પોતાના જીવતાં મોટા ભાઈની પ્રિય પત્નીને કાયદા પ્રમાણે પોતાની કરે છે અને તેને માતાની જેમ વર્તે છે, એ નિંદનીય છે. જે ભાઈને દુષ્ટ ઈરાદે યુદ્ધમાં ઉતારે છે અને ગુફાના પ્રવેશદ્વાર બંધ કરી દે છે, એ ધર્મને કેવી રીતે જાણે?” અંગદ વધુ કહે છે: “રાઘવ, જેને સુગ્રીવે સાચા હાથે પકડી, મહાન કાર્ય સિદ્ધ કર્યું અને યશ મેળવ્યું, તેને એ ભૂલી ગયો છે; કોણ એના સારા કાર્યને યાદ રાખે? એ ધર્મભયથી નહીં, પણ લક્ષ્મણના ભયથી સીતા માટે શોધનો આદેશ આપ્યો; એમાં શું ધર્મ છે? પાપી, કૃતઘ્ન, ભૂલક અને ચંચલ મનવાળા પર કોણ વિશ્વાસ કરશે, ખાસ કરીને ઉન્નત વંશના લોકો?” પછી અંગદ કહે છે: “પુત્રને રાજમાં સ્થાપિત કરવો જોઈએ, ભલે એમાં ગુણ હોય કે ન હોય; પણ સુગ્રીવ, જે દુશ્મનના વંશમાં જન્મેલો છું, મને જીવવા કેમ દે? મારી સલાહ તૂટી ગઈ છે, ભૂલ થઈ છે, શક્તિ વહેંચાઈ છે, તો હું કિષ્કિંધામાં કેવી રીતે જીવી શકું, નિર્વળ અને બળહીન? સુગ્રીવ, ક્રૂર, કપટ અને નિર્દય, રાજ્ય માટે મને ગુપ્ત દંડ અને બંધન આપશે.” અંગદ દુઃખથી કહે છે: “માટે, કેદ અને અપમાન મને મરણથી પણ વધારે દુઃખદાયી છે; બધા વાનરો મને મંજૂરી આપે અને પોતાના ઘરે પાછા જાય. હું વચન આપું છું, શહેરમાં નહીં જાઉં; અહીં જ ઉપવાસ કરીને મરી જાઉં, મરણ મારા માટે શ્રેષ્ઠ છે.” અંગદ પોતાના વચન સાથે, રાજા અને તેની કલ્યાણની, બંને શક્તિશાળી રાઘવોની શુભેચ્છા પાઠવે છે. તે કહે છે: “મારા નાના ભાઈ સુગ્રીવને, વાનરોના સ્વામી, મારાથી વંદન કરજો; મારી માતા અને રુમાને પણ વંદન અને આરોગ્યની શુભેચ્છા પહોંચાડજો.” તે વધુ કહે છે: “મારી માતા તારા, જે સ્વભાવથી પુત્રપ્રેમી, દયાળુ અને તપસ્વિ છે, તેને પણ આશ્વાસન આપજો. હું અહીં ગુમ થઈ ગયો છું, એ સાંભળીને તે નિશ્ચિતપણે પોતાનું જીવન ત્યાગી દેશે.” આવું કહી, અંગદ વડીલોને વંદન કરીને, દુઃખી અને રડતો, દર્ભાસણ પર જમીન પર પડ્યો. અંગદને જોઈને, શ્રેષ્ઠ વાનરો પણ રડવા લાગ્યા. તેમના આંખોમાંથી ઉકળતા પાણીના આંસુ વહેવા લાગ્યા; કેટલાક સુગ્રીવને દોષ આપતા, કેટલાક વાલીનું વખાણ કરતા. બધા અંગદને ઘેરીને, ઉપવાસ કરીને મરવાનો નિશ્ચય કર્યો. વાલીપુત્રના શબ્દોને માન્ય રાખી, શ્રેષ્ઠ વાનરો પૂર્વ દિશા તરફ મોઢું કરીને, નદીના કિનારે દર્ભાસણ પર પાણી સ્પર્શ કરીને બેઠા. મરણ ઇચ્છતા શ્રેષ્ઠ વાનરોએ કહ્યું: “આ યોગ્ય છે”, અને રામના વનમાં વિસર્જન, દશરથના મૃત્યુ, જનસ્થાનમાં હિંસા, જટાયુની હત્યા, સીતાનુ અપહરણ, વાલીનો મૃત્યુ અને રામના રોષથી વાનરોમાં વ્યાપેલા ભયને યાદ કરતા. અનેક વાનરો, જંગલના શિખરો જેવા, જમીન પર પડ્યા, અને તેમના ઉંચા રડાણાથી પર્વત પણ ગુંજી ઉઠ્યો, જેમ આકાશમાં મેઘના ગડગડાટથી ગુંજન થાય છે. પછી, છપ્પનમા અધ્યાયની વાત આવે છે. પર્વતની ઢાળ પર બધા વાનરો અને ગૃધ્રરાજ બેઠા હતા, ત્યારે ત્યાં એક ગૃધ્ર, જે જટાયુનો ભાઈ અને શક્તિ-શૂરવીરતા માટે પ્રખ્યાત, લાંબા આયુષ્ય ધરાવતો, સંપાતિ આવ્યો. વિંધ્ય પર્વતની ગુફામાંથી બહાર આવી, વાનરોને બેઠા જોઈ, આનંદથી બોલ્યો: “નિશ્ચિત, આ જગતમાં મનુષ્યનું ભાગ્ય તેના નિયમ પ્રમાણે ચાલે છે; પણ આ ભોજન, જે મારે માટે નિર્ધારિત હતું, લાંબા સમય પછી આવ્યો છે.” સંપાતિ કહે છે: “મૃત વાનરોને એક-એક કરીને હું ખાઈશ.” એ રીતે વાનરોને જોઈને બોલ્યો. પક્ષીના આ લોભી શબ્દો સાંભળીને, અંગદ ખૂબ દુઃખી થઈ, હનુમાનને કહ્યું: “જુઓ, સીતાના ભાગ્યથી, યમરાજ, મૃત્યુદેવતા, વાનરોના વિનાશ માટે અહીં આવ્યા છે.” અંગદ વધુ કહે છે: “રામનું કાર્ય પૂરું નથી થયું, રાજાનું આદેશ પણ પૂર્ણ નથી; અચાનક આ અણધારી આપત્તિ વાનરો પર આવી છે, જે તેમને ખબર નહોતી. વૈદેહી માટે, જટાયુ, ગૃધ્રરાજ, જે કાર્ય કર્યું, એ બધું સાંભળ્યું છે.” તે કહે છે: “જટાયુની જેમ, બધા પ્રાણી, ભલે પશુરૂપે જન્મે, રામને ગમતું કરે છે, અને આપણે પણ એમના માટે જીવ ત્યાગી દીધા છે.” “સ્નેહ અને દયાથી, બધા એકબીજાને મદદ કરે છે; સેવા માટે, પોતાનું જીવન સ્વેચ્છાએ ત્યાગી દે છે. જટાયુ, જે ધર્મ જાણે છે, એ રામને ગમતું કામ કર્યું; રાઘવ માટે, અમે પણ થાકેલા, જીવન ત્યાગી દીધું.” “અમે જંગલમાં આવ્યા છીએ, પણ માઈથિલી ક્યાંય દેખાતી નથી; પણ ગૃધ્રરાજે, રાવણના યુદ્ધમાં મર્યા, સુગ્રીવના ભયથી મુક્ત થયા, અને સર્વોચ્ચ સ્થિતિ મેળવી.” આ રીતે, વાનરોના દુઃખ, અંગદની વ્યથા, અને સંપાતિના આગમનથી સર્જાયેલી નવી આશા – આ કિષ્કિંધા કાંડના આ પ્રસંગમાં વર્ણવાય છે.