శ్రీపరాశర ఉవాచ అదిత్యా తు కృతానుజ్ఞో దేవరాజో జనార్దనమ్ । యథావత్పూజయామాస బహుమానపురఃసరమ్ ॥ ౫,౩౦.
శ్రీ పరాశరుడు ఇలా అన్నాడు: అదితి అనుమతి ఇచ్చిన తరువాత, దేవేంద్రుడు జనార్దనుని యథావిధిగా, గొప్ప గౌరవంతో పూజించాడు.
శచీ చ సత్యభామాయై పారిజాతస్య పుష్పకమ్ । న దదౌ మానుషీం మత్వా స్వయం పుష్పైరలఙ్కృతా ॥ ౫,౩౦.
శచీ, సత్యభామను మానవురాలిగా భావించి, ఆమెకు పారిజాత పుష్పాన్ని ఇవ్వలేదు; తానే ఆ పువ్వులతో అలంకరించుకుంది.
తతో దదర్శ కృష్ణోఽపి సత్యభామాసహాయవాన్ । దవోద్యానాని హృద్యాని నన్దనాదీని సత్తమ ॥ ౫,౩౦.
అప్పుడు కృష్ణుడు సత్యభామతో కలిసి, పరమానందంగా ఉండే నందనాది దేవతా తోటలను చూశాడు, ఓ ఉత్తముడా.
దదర్శ చ సుగన్ధాఢ్యం మఞ్జరీపుఞ్జధారిణమ్ । నిత్యాహ్లాదకరం తామ్రబాలపల్లవశోభితమ్ ॥ ౫,౩౦.
అతడు పరిమళభరితమైన, మంజరుల సమూహాలతో అలంకరించబడిన, ఎప్పుడూ ఆనందాన్ని పంచే, తామ్రవర్ణపు కొత్త కొమ్మలతో మెరిసే పారిజాత వృక్షాన్ని చూశాడు.
మథ్యమానేఽమృతే జాతం జాతరూపోపమత్వచమ్ । పారిజాతం జగన్నాథః కేశవః కేశిసూదనః ॥ ౫,౩౦.
అమృతాన్ని మథించినప్పుడు పుట్టిన, బంగారం లాంటి తొక్క కలిగిన పారిజాత వృక్షాన్ని జగన్నాథుడు, కేశవుడు, కేశిని సంహరించిన వాడు చూశాడు.
తుతోష పరమప్రీత్యా తరురాజమనుత్తమమ్ । తం దృష్ట్వా ప్రాహ గోవిన్దం సత్యభామా ద్విజోత్తమ । కస్మాన్న ద్వారకామేష నీయతే కృష్ణ పాదపః ॥ ౫,౩౦.
ఆ అపూర్వమైన వృక్షరాజును చూసి సత్యభామా పరమానందంతో తృప్తిచెందింది. ఆమె గోవిందుని అడిగింది: 'కృష్ణా, ఈ వృక్షాన్ని ఎందుకు ద్వారకకు తీసుకురావడం లేదు?
యది చేత్త్వద్వచః సత్యం త్వమత్యర్థం ప్రియేతి మే । మద్గేహనిష్కుటార్థాయ తదయం నీయతాం తరుః ॥ ౫,౩౦.
నీ మాటలు నిజమైన ప్రేమతో నిండినవే అయితే, నీవు నాకు ఎంతో ప్రియుడివి అయితే, నా ఇంటి ముంగిట అలంకారంగా ఈ వృక్షాన్ని తీసుకురా.'
న మే జాంబవతీ తాదృగభీష్టా న చ రుక్మిణీ । సత్యే యథా త్వమిత్యుక్తం త్వయా కృష్ణాసకృత్ప్రియమ్ ॥ ౫,౩౦.
'జాంబవతి గానీ, రుక్మిణి గానీ నీవు నన్ను ఎంత ప్రేమిస్తావో అంతగా ప్రీతిపాత్రులు కావు. నీవు ఎన్నోసార్లు ప్రేమతో నాతో చెప్పావు.'
సత్యం తద్యది గోవిన్ద నోపచారకృతం మమ । తదస్తు పారిజాతోఽయం మమ గేహవిభూషణమ్ ॥ ౫,౩౦.
'అది నిజమేనని, గోవిందా, నీ మాటలు కేవలం ఆచారంగా చెప్పినవి కావని అయితే, ఈ పారిజాత వృక్షం నా ఇంటికి అలంకారంగా ఉండాలి.'
బిభ్రతీ పారిజాతస్య కేశపక్షేణ మఞ్జరీమ్ । సపత్నీనామహం మధ్యే శోభేయమితి కామయే ॥ ౫,౩౦.
'పారిజాత మంజరులను జడలో పెట్టుకుని, నా సతీనులతోపాటు నేను మెరిసిపోవాలని కోరుకుంటున్నాను.'
శ్రీపరాశర ఉవాచ ఇత్యుక్తఃస ప్రహస్యైనాం పారిజాతం గరుత్మతి । ఆరోపయామాస హరిస్తమూచుర్వనరక్షిణః ॥ ౫,౩౦.
శ్రీ పరాశరుడు ఇలా అన్నాడు: ఆమె ఇలా అడిగినప్పుడు, హరి చిరునవ్వుతో పారిజాత వృక్షాన్ని గరుత్మంతుని మీద ఉంచాడు. అప్పుడు తోటను కాపాడే దేవతలు ఇలా అన్నారు.
భో శచీ దేవరాజస్య మహిషీ తత్పరీగ్రహమ్ । పారిజాతం న గోవిన్ద హర్తుమర్హసి పాదపమ్ ॥ ౫,౩౦.
'ఓ గోవిందా, ఈ పారిజాత వృక్షం దేవేంద్రుని భార్య శచీదేవికి ఎంతో ప్రీతిపాత్రమైనది. నీవు దీన్ని తీసుకుపోవడం యోగ్యం కాదు.'
ఉత్పన్నో దేవరాజాయ దత్తఃసోఽపి దదౌ పునః । మహిష్యై సుమహాభాగ దేవ్యై శచ్యై కుతూహలాత్ ॥ ౫,౩౦.
'ఈ వృక్షం దేవేంద్రునికోసం పుట్టింది. ఆయన దానిని తన సౌభాగ్యశాలినైన భార్య శచీదేవికి ఆసక్తితో ఇచ్చాడు.'
శచీవిభూషణార్థాయ దేవైరమృతమన్థనే । ఉత్పాదితోఽయం న క్షేమీ గృహీత్వైనం గమిష్యసి ॥ ౫,౩౦.
'శచీ అలంకారానికి, దేవతలు అమృతాన్ని మథించినప్పుడు ఈ వృక్షాన్ని సృష్టించారు. దీన్ని తీసుకుపోతే మేలు జరగదు; నీవు శుభాన్ని పొందవు.'
దేవరాజో ముఖప్రేక్షీ యస్యాస్తస్యాః పరిగ్రహమ్ । మైఢ్యాత్ప్రార్థయసే క్షేమీ గృహీత్వైనం హి కో వ్రజేత్ ॥ ౫,౩౦.
'దేవేంద్రుడు ఎప్పుడూ తన భార్య ముఖాన్ని చూస్తూ ఉంటాడు. ఆమె కోసం ఈ వృక్షాన్ని సంపాదించాడు. ఎవరు తమ మేలుకోసం దీన్ని తీసుకెళ్లగలరు?'
అవశ్యమస్య దేవేన్ద్రో నిష్కృతిం కృష్ణ యాస్యతి । వజ్రోద్యతకరం శక్రమనుయాస్యన్తి చామరాః ॥ ౫,౩౦.
'నిశ్చయంగా, కృష్ణా, ఇంద్రుడు దీనికి ప్రతీకారం తీసుకుంటాడు. వజ్రాయుధాన్ని ఎత్తిన శక్రునితో పాటు మరుత్గణులు వస్తారు.'
తదలం సకలైర్దేవైర్విగ్రహేణ తవాచ్యుత । విపాకకటు యత్కర్మ తన్న శంసంతి పణ్డితాః ॥ ౫,౩౦.
'కాబట్టి, అచ్యుతా, అన్ని దేవతలతో కలహం అవసరం లేదు. ఫలితాలు చేదుగా ఉండే పనులను జ్ఞానులు ప్రశంసించరు.'
శ్రీపరాశర ఉవాచ ఇత్యుక్తే తైరువాచైతాన్ సత్యభామాతికోపినీ । కా శచీ పారిజాతస్య కో వా శక్రఃసురాధిపః ॥ ౫,౩౦.
శ్రీ పరాశరుడు ఇలా అన్నాడు: వారు ఇలా చెప్పినప్పుడు, సత్యభామా కోపంతో ఇలా అన్నది: 'పారిజాతానికి శచీ ఎవరు? దేవతాధిపతి శక్రుడు ఎవరు?'
సామాన్యఃసర్వలోకస్య యద్యేషోఽమృతమన్థనే । సముత్పన్నస్తరుః కస్మాదోకో గృహ్ణాతి వాసవః ॥ ౫,౩౦.
'ఈ వృక్షం అమృతాన్ని మథించినప్పుడు అన్ని లోకాలకూ సర్వసాధారణంగా పుట్టిందని అయితే, ఎందుకు వాసవుడు మాత్రమే దీనిని స్వాధీనం చేసుకున్నాడు?'
యథా సురా యథైవేన్దుర్యథా శ్రీర్వనరక్షిణః । సామాన్యఃసర్వలోకస్య పారిజాతస్తథా ద్రుమః ॥ ౫,౩౦.
'వనరక్షకులారా, అమృతంలా, చంద్రుడిలా, శ్రీదేవిలా, ఈ పారిజాత వృక్షం కూడా అన్ని లోకాలకూ సర్వసాధారణమైనదే.'
భర్తృ బహుమహాగర్వాద్రుణద్ధ్యేనమథో శచీ । తత్కథ్యతామలం క్షాన్త్యా సత్వా హారయతి ద్రుమమ్ ॥ ౫,౩౦.
భర్త మనసులో గొప్ప గర్వంతో ఉన్నందున శచీ అతన్ని ఆపుతోంది. ఇక సహనం చాలును, ఈ చెట్టును బలవంతంగా తీసుకెళ్లాలి.
కథ్యతాం చ ద్రుతం గత్వా పౌలోమ్యా వచనం మమ । సత్యభామా వదత్యేతదితిగర్వోద్ధతాక్షరమ్ ॥ ౫,౩౦.
వేగంగా వెళ్లి నా మాటలను పాలోమికి చెప్పు: 'సత్యభామ ఇలా ధైర్యంగా, గర్వంగా మాట్లాడుతోంది' అని చెప్పు.
యది త్వం దయితా భర్తుర్యది వశ్యః పతిస్తవ । మద్భర్తుర్హరతో వృక్షం తత్కారయ నివారణమ్ ॥ ౫,౩౦.
నీ భర్త నిన్ను ఎంతగానో ప్రేమిస్తే, లేదా నువ్వు అతనిని నీ మాటకు వినిపించేలా చేస్తే, నా భర్త ఈ చెట్టును తీసుకెళ్లకుండా ఆపించు.
జానామి తే పతిం శక్రం జానామి త్రిదశేశ్వరమ్ । పారిజాతం తథాప్యేనం మానుషీ హారయామి తే ॥ ౫,౩౦.
నీ భర్త శక్రుడు, దేవతల అధిపతి అని నాకు తెలుసు. అయినా, నువ్వు దేవత అయినా, నేను మానవ స్త్రీ అయినా, ఈ పారిజాతాన్ని నీ నుండి తీసుకుపోతాను.
శ్రీపరాశర ఉవాచ ఇత్యుక్తా రక్షిణో గత్వా శచ్యాః ప్రోచుర్యథోదితమ్ । శ్రుత్వా చోత్సాహయామాస శచీ చక్రం సురాధిపమ్ ॥ ౫,౩౦.
శ్రీ పరాశరుడు ఇలా అన్నాడు: అలా ఆజ్ఞాపించబడిన రక్షకులు వెళ్లి శచీకి చెప్పినట్లు చెప్పారు. ఆ మాటలు విని, శచీ చక్రాయుధుడైన దేవేంద్రుని యుద్ధానికి ప్రేరేపించింది.
తతఃసమస్తదేవానాం సైన్యైః పరివృతో హరిమ్ । ప్రయయౌ పారిజాతార్థమిన్ద్రోయోద్ధుం ద్విజోత్తమ ॥ ౫,౩౦.
అంతటా దేవతల సైన్యాలతో చుట్టుముట్టబడి, దేవేంద్రుడు, ఓ ఉత్తమ ద్విజుడా, పారిజాతాన్ని కోసం హరివైపు యుద్ధానికి బయలుదేరాడు.
తతః పరిఘనిస్త్రింశగదాశూలవరాయుధాః । బభూవుస్త్రిదసాఃసజ్జాః శక్రే వజ్రకరే స్థితే ॥ ౫,౩౦.
ఆ సమయంలో, ఇనుప గదలు, ఖడ్గాలు, ముసల్లు, శూలాలు, ఇతర శస్త్రాస్త్రాలతో దేవతలు సిద్ధంగా నిలబడ్డారు. శక్రుడు వజ్రాయుధంతో ఉన్నాడు.
తతో నిరిక్ష్య గోవిన్దో నాగరాజోపరి స్థితమ్ । శక్రం దేవపరివారం యుద్ధాయ సముపస్థితమ్ ॥ ౫,౩౦.
ఆ సమయంలో, నాగరాజుపై నిలబడి ఉన్న గోవిందుడు, యుద్ధానికి సిద్ధంగా ఉన్న శక్రుని మరియు దేవతల సమూహాన్ని చూసాడు.
చకార శఙ్ఖనిర్ఘోషం దిశః శబ్దేన పూరయన్ । ముమోచ శరసంఘాతాన్ సహస్రాయుతశః శితాన్ ॥ ౫,౩౦.
ఆయన శంఖాన్ని ఊదగా, దిక్కులన్నీ శబ్దంతో నిండిపోయాయి. వెంటనే వేలాది, లక్షల కొద్దీ పదునైన బాణాలను వదిలాడు.
తతో దిశో నభశ్చైవ దృష్ట్వా శరశతైశ్చితమ్ । ముముచుస్త్రిదశాఃసర్వే హ్యస్త్రశస్త్రామ్యనేకశః ॥ ౫,౩౦.
అప్పుడు, దిక్కులు, ఆకాశం అన్నీ బాణాలతో నిండిపోయినదాన్ని చూసి, అన్ని దేవతలు అనేక రకాల ఆయుధాలను, శస్త్రాలను వదిలారు.