తాః కన్యాస్తాంస్తథా నాగాంస్తానశ్వాన్ ద్వారకాం పురీమ్ । ప్రాపయామాస గోవిన్దః సద్యో నరకకిఙ్కరైః ॥ ౫,౨౯.
ఆ యువతులను, ఆ ఏనుగులను, ఆ గుర్రాలను నరకుని సేవకుల ద్వారా గోవిందుడు వెంటనే ద్వారకా నగరానికి పంపించాడు.
దదృశే వారుణం చ్ఛత్రం తథైవ మణిపర్వతమ్ । ఆరోపయామాస హరిర్గరుడేపతగేశ్వరే ॥ ౫,౨౯.
అతడు వరుణుని గొడుగు, అలాగే మణిపర్వతాన్ని చూశాడు. హరి వాటిని పక్షిరాజు గరుడుని మీద పెట్టాడు.
ఆరుహ్య చ స్వయం కృష్ణః సత్యభామాసహాయవాన్ । అదిత్యాః కుణ్డలే దానుం జగామ త్రిదశాలయమ్ ॥ ౫,౨౯.
తర్వాత కృష్ణుడు సత్యభామతో కలిసి, ఆదితి కుండలాలను, దానవుని కుండలాలను తీసుకుని దేవతల లోకానికి వెళ్లాడు.
శ్రీపరాశర ఉవాచ గరుడో వారుణం ఛత్రం తథైవ మణిపర్వతమ్ । సభార్యం చ హృషీకేశం లీలయైవ వహన్యయౌ ॥ ౫,౩౦.
శ్రీపరాశరుడు ఇలా చెప్పాడు: గరుడుడు వరుణుని గొడుగు, మణిపర్వతం, హృషీకేశుడు తన భార్యతో కలిసి, సులభంగా మోసుకొని వెళ్లాడు.
తతః శంఖముపాధ్మాసీత్స్వర్గద్వారగతో హరిః । ఉపతస్థుస్తథా దేవాఃసార్ఘ్యహస్తా జనర్దనమ్ ॥ ౫,౩౦.
తర్వాత హరి స్వర్గద్వారానికి చేరి శంఖాన్ని ఊదాడు. అప్పుడు దేవతలు చేతుల్లో అర్ఘ్యాలతో జనార్దనుని వద్దకు వచ్చారు.
స దేవైరర్చితః కృష్ణో దేవమాతుర్నివేశనమ్ । సితాభ్రశిఖరాకారం ప్రవిశ్య దదృశేఽదితిమ్ ॥ ౫,౩౦.
దేవతలు పూజించిన కృష్ణుడు, తెల్ల మేఘశిఖరంలా ఉన్న దేవమాత ఇంట్లోకి ప్రవేశించి, అక్కడ ఆదితిని చూశాడు.
స తాం ప్రణమ్య శక్రేణ సహ తే కుణ్డలోత్తమే । దదౌ నరకనాశం చ శశంసాస్యై జనార్దనః ॥ ౫,౩౦.
అతడు ఆమెకు, ఇంద్రునితో కలిసి నమస్కరించి, ఆ ఉత్తమ కుండలాలను ఇచ్చాడు. జనార్దనుడు నరకుని నాశనాన్ని కూడా ఆమెకు తెలిపాడు.
తతః ప్రీతాజగన్మాతా ధాతారం జగతాం హరిమ్ । తుష్టావాదితిరవ్యగ్రా కృత్వా తత్ప్రవణం మనః ॥ ౫,౩౦.
ఆ తర్వాత ఆనందంతో ఉన్న జగన్మాత ఆదితి, హరివైపు మనసు పెట్టి, జగత్తును పోషించే హరిని ప్రశంసించింది.
అదితిరువాచ నమస్తే పుణ్డరీకాక్ష భక్తానామభయఙ్కర । సనాతనాత్మన్ సర్వాత్మన్ భూతాత్మన్ భూతభావన ॥ ౫,౩౦.
ఆదితి ఇలా చెప్పింది: పద్మనయనా! నీ భక్తులకు భయాన్ని తొలగించేవాడవు. శాశ్వత స్వరూపుడవు, సమస్తానికి హృదయంగా ఉన్నవాడవు, భూతాలకు ఆత్మవు, భూతాలను సృష్టించేవాడవు, నీకు నమస్కారం.
ప్రణేతర్మనసో బుద్ధేరిన్ద్రియాణాం గుణాత్మక । త్రిగుణాతీత నిర్ద్వంద్వ శుద్ధసత్త్వ హృది స్థిత ॥ ౫,౩౦.
మనస్సు, బుద్ధి, ఇంద్రియాలను నడిపేవాడవు. గుణాల స్వరూపుడవు. మూడు గుణాలకు అతీతుడవు, ద్వంద్వాలు లేనివాడు, శుద్ధసత్త్వ స్వరూపుడవు, హృదయంలో నివసించేవాడవు.
సితదీర్ఘాదినిః శేషకల్పనాపరివర్జిత । జన్మాదిభిరసంస్పృష్ట స్వప్నాదిపరివర్జిత ॥ ౫,౩౦.
తెలుపు, పొడవు వంటి అన్ని ఊహలనుండి అతీతుడవు. జన్మ మొదలైన వాటి ద్వారా తాకబడని వాడు. స్వప్నాది స్థితుల నుంచి కూడా దూరంగా ఉన్నవాడు.
సంధ్యారాత్రిరహో భూమిర్గగనం వాయురంబు చ । హుతాశనో మనో బుద్ధిర్భూతాదిస్త్వం తథాచ్యుత ॥ ౫,౩౦.
సంధ్యా, రాత్రి, పగలు, భూమి, ఆకాశం, గాలి, నీరు, అగ్ని, మనస్సు, బుద్ధి, భూతాదులు — ఇవన్నీ నీవే, అచ్యుతా!
సర్గస్థితివినాశానాం కర్తా కర్తృపతిర్భవాన్ । బ్రహ్మవిష్ణుశివాఖ్యాభిరాత్మమూర్తిభిరీశ్వర ॥ ౫,౩౦.
సృష్టి, స్థితి, లయలకు కర్తవు, కర్తలకు అధిపతివు. బ్రహ్మ, విష్ణు, శివ అనే స్వరూపాలతో నీవే పరమేశ్వరుడవు.
దేవా దైత్యాస్తథా యక్షా రాక్షసాః సిద్ధపన్నగాః । కూష్మాణ్డాశ్చ పిశాచాశ్చ గన్ధర్వా మనుజాస్తథా ॥ ౫,౩౦.
దేవతలు, దైత్యులు, యక్షులు, రాక్షసులు, సిద్ధులు, నాగులు, కూష్మాండులు, పిశాచులు, గంధర్వులు, అలాగే మనుష్యులు —
పశవశ్చ మృగాశ్చైవ పతఙ్గాశ్చ సరీసృపాః । వృక్షగుల్మలతాబహ్వ్యఃసమస్తాస్తృణజాతయః ॥ ౫,౩౦.
పశువులు, అడవి జంతువులు, పక్షులు, పురుగులు, అనేక రకాల చెట్లు, పొదలు, వల్లి చెట్లు, ఇంకా అన్ని రకాల గడ్డి మొక్కలు—
స్థూలా మధ్యాస్తథా సూక్ష్మాఃసూక్ష్మాత్సూక్ష్మతరాశ్చ యే । దేహభేదా భవాన్ సర్వే యే కేచిత్పుర్గలాశ్రయాః ॥ ౫,౩౦.
పెద్దవి, మధ్యమమైనవి, చిన్నవి, ఇంకా చిన్నదానికన్నా సూక్ష్మమైన శరీరాలు, ఏ రూపంలో ప్రాణులు ఉన్నాయో అవన్నీ—
మాయా తవేయమజ్ఞాతపరమార్థాతిమోహినీ । అనాత్మన్యాత్మవిజ్ఞానం యయా మూఢో నిరుద్ధ్యతే ॥ ౫,౩౦.
ఇది నీ మాయ, దాని అసలు తత్వం తెలియక, అది భయంకరంగా మాయ చేస్తుంది; దాని వల్ల మూర్ఖుడు, ఆత్మ కానిది ఆత్మ అని పొరపాటు పడతాడు.
అస్వే స్వమితి భావోత్ర యత్పుంసాముపజాయతే । అహం మమేతి భావో యత్ప్రాయేణైవాభిజాయతే । సంసారమాతుర్మాయాయాస్తవైతన్నాథ చేష్టితమ్ ॥ ౫,౩౦.
ఇది నాది అని, నాకిది చెందింది అని, మనుషులకు కలిగే భావన, 'నేను', 'నాది' అనే భావాలు—ఇవి అన్నీ, ప్రభూ, సంసారానికి కారణమైన నీ మాయ వల్లే కలుగుతాయి.
యైః స్వధర్మపరైర్నాథ నరైరారాధితో భవాన్ । తే తరన్త్యఖిలామేతాం మాయామాత్మవిముక్తయే ॥ ౫,౩౦.
ప్రభూ, తమ కర్తవ్యాన్ని భక్తితో నెరవేర్చుతూ నిన్ను ఆరాధించే వారు, ఆత్మ విముక్తి కోసం ఈ మాయను పూర్తిగా దాటి పోతారు.
బ్రహ్మాద్యాఃసకలా దేవా మనుష్యాః పశవస్తథా । విష్ణుమాయా మహావర్తమోహాన్ధతమసావృతాః ॥ ౫,౩౦.
బ్రహ్మ మొదలైన దేవతలు, మనుషులు, పశువులు—అందరూ విష్ణుమాయ వల్ల కలిగే గొప్ప మాయాంధకారంలో మునిగిపోతున్నారు.
ఆరాధ్య త్వామభీప్సంతే కామానాత్మభవక్షయమ్ । యదేతే పురుషా మాయా సైవేయం భగవంస్తవ ॥ ౫,౩౦.
నిన్ను ఆరాధించిన వారు, తమ కోరికలు తీరాలని, తమ బాధలు పోవాలని కోరుకుంటారు; అయినా, భగవంతుడా, ఇది కూడా నీ మాయే.
మయా త్వం పుత్రకామిన్యా వైరిపక్షజయాయ చ । ఆరాధితో న మోక్షాయ మాయావిలసితం హి తత్ ॥ ౫,౩౦.
నాకు కుమారుడు కలగాలని, శత్రువులపై విజయం సాధించాలనే కోరికతోనే నిన్ను ఆరాధించాను, మోక్షం కోసం కాదు; ఇది కూడా మాయ యొక్క ఆటతీరు.
కౌపీనాచ్ఛాదనప్రాయా వాఞ్ఛా కల్పద్రుమాదపి । జాయతే యదపుణ్యానాం సోపరాధః స్వదోషజః ॥ ౫,౩౦.
అర్హత లేని వారికి, కేవలం ఒక కౌపీనాన్ని కూడా కోరుకోవడం, కల్పవృక్షాన్ని కోరుకున్నదానికన్నా ఎక్కువ; అది వారి స్వంత తప్పుల వల్ల, అపరాధాల వల్ల కలుగుతుంది.
తత్ప్రసీదాఖిలజగన్మాయామోహకరావ్యయ । అజ్ఞానం జ్ఞానసద్భావభూతం భూతేశ నాశయ ॥ ౫,౩౦.
కాబట్టి, జగత్తంతటినీ మాయతో మాయ చేసే, నశించని ప్రభూ, దయచూపు; భూతాల అధిపతీ, జ్ఞానం ఉన్నట్టుగా కనిపించే అజ్ఞానాన్ని నశింపజేయు.
నమస్తే చక్రహస్తాయ శార్ఙ్గహస్తాయ తే నమః । నన్దహస్తాయ తే విష్ణో శఙ్ఖహస్తాయ తే నమః ॥ ౫,౩౦.
చక్రాన్ని చేతిలో ధరించినవాడా, శారంగాన్ని పట్టుకున్నవాడా, నంద గదను, శంఖాన్ని చేతిలో ఉంచిన విష్ణువా, నీకు నమస్కారం.
ఏతత్పశ్యామి తే రూపం స్థూలచిహ్నోపలక్షితమ్ । న జానామి పరం యత్తే ప్రసీద పరమేశ్వర ॥ ౫,౩౦.
నీ ఈ స్థూల రూపాన్ని మాత్రమే నేను చూస్తున్నాను; నీ పరమ రూపాన్ని నాకు తెలియదు. పరమేశ్వరా, దయచూపుము.
శ్రీపరాశర ఉవాచ అదిత్యైవం స్తుతో విష్ణుః ప్రహస్యాహ సురారణిమ్ । మాతా దేవి త్వమస్మాకం ప్రసీద వరదా భవ ॥ ౫,౩౦.
శ్రీ పరాశరుడు ఇలా అన్నాడు: ఈ విధంగా స్తుతించబడిన విష్ణువు, సూర్యునిలా ప్రకాశిస్తూ, దేవతల తల్లిని చిరునవ్వుతో ఇలా పలికాడు—'దేవీ, నీవు మా తల్లి; దయచేసి, మనకు వరం ప్రసాదించు.'
అదిదిరువాచ ఏవమస్తు యథేచ్ఛా తే త్వమశేషైః సురాసురైః । అజేయః పురుషవ్యాఘ్ర సర్త్యలోకే భవిష్యసి ॥ ౫,౩౦.
అదితి ఇలా చెప్పింది: 'నీకు ఎలా కావాలనిపిస్తే అలా జరగనీ. దేవతలూ, దానవులూ, ఎవ్వరూ నిన్ను సత్యలోకంలో జయించలేరు, పురుషవీరా.'
శ్రీపరాశర ఉవాచ తతః కృష్ణస్య పత్నీ చ శక్రేణ సహితాదితిమ్ । సత్యభామా ప్రణమ్యాహ ప్రసీదేతి పునః పునః ॥ ౫,౩౦.
శ్రీ పరాశరుడు ఇలా అన్నాడు: ఆ తరువాత కృష్ణుని భార్య సత్యభామ, ఇంద్రునితో కలిసి అదితిని వందించి, మరెన్నో సార్లు దయచేయమని ప్రార్థించింది.
అదితిరువాచ మత్ప్రసాదాన్న తే సుభ్రు జరా వైరూప్యమేవ వా । భవిష్యత్యనవద్యాఙ్గి సుస్థిరం నవయౌవనమ్ ॥ ౫,౩౦.
అదితి ఇలా చెప్పింది: 'నా అనుగ్రహంతో, సుందరివా, నీకు ఎప్పుడూ వృద్ధాప్యం రాదు, రూప భంగం కలుగదు; నీ అందమైన యవ్వనం ఎప్పటికీ నిలిచి ఉంటుంది.'