ఇత్యుక్త్వా చోదయామాస తాన్ హయాన్ వాతరంహసః । సమ్ప్రాప్తశ్వాతిసాయాహ్ర సోఽక్రూరో మథురాం పురీమ్ ।। ౫-౧౯-
అలా చెప్పి, అక్రూరుడు ఆ వేగవంతమైన గుర్రాలను ముందుకు నడిపించాడు. సాయంకాలానికి అక్రూరుడు మథుర నగరానికి చేరుకున్నాడు.
విలోక్య మథురాం కృష్ణం రామఞ్చాహ స యాదవః । పద్భయాం యాతం మహావీర్య్యో రథేనైకో విశామ్యహమ్ ।। ౫-౧౯-
మథురను చూసి, ఆ యాదవుడు రాముడు, కృష్ణుడితో ఇలా అన్నాడు: 'బలంతో నేను ఒక్కరే రథంలో మిమ్మల్ని ఇక్కడికి తీసుకొచ్చాను.'
గన్తవ్యం వసుదేవస్య భవద్భయాం న తథా గృహమ్ । యువయోర్హి కృతే వృద్ధః స కంసేన నిరస్యతే ।। ౫-౧౯-
మీరు వసుదేవుని ఇంటికి వెళ్లాలి, నా ఇంటికి కాదు. ఎందుకంటే మీకోసం ఆ వృద్ధుడిని కంసుడు బయటకు పంపించాడు.
ఇత్యుత్తవా ప్రవివేశాథ సోఽకూరో మథురాం పురీమ్ । ప్రివష్టౌ రామకృష్ణౌ, చ రాజమార్గముపాగతౌ ।। ౫-౧౯-
అలా చెప్పి అక్రూరుడు మథుర నగరంలోకి ప్రవేశించాడు. రాముడు, కృష్ణుడు రాజమార్గంలో ముందుకు సాగారు.
స్త్రీభిర్నరైశ్వ సానన్దం లోచనైరభివీక్షితౌ । జగ్మతులీలయా వీరౌ దృఫ్తౌ బాలగజావివ ।। ౫-౧౯-
ఆ ఇద్దరు వీరులు, చిన్న ఏనుగులవలె బలంగా, స్త్రీలు, పురుషులు ఆనందంగా వారిని కళ్ళారా చూస్తూ, వారు హర్షంగా నడిచారు.
భ్రమమాణౌ తు తౌ దృష్ట్వా రజకం రఙ్గకారకమ్ । అయాచేతాం సురూపాణి వాసాంసి రుచిరాననౌ ।। ౫-౧౯-
అలా సంచరిస్తూ, అందమైన ముఖాలతో ఉన్న ఆ ఇద్దరు, ఒక రజకుడిని, రంగులవాడిని చూసి, అందమైన వస్త్రాలు ఇవ్వమని అడిగారు.
కంసస్య రజకః సోఽథ ప్రసాదారూढ़విస్మయః । బహూన్యాక్షేపవాక్యాని ప్రాహోచ్చై రామ-కేశవౌ ।। ౫-౧౯-
కంసుని రజకుడు, గర్వంతో ఆశ్చర్యపడి, రాముడు, కేశవుడిని గట్టిగా అనేక దుర్వాక్యాలు మాట్లాడాడు.
తతస్తలప్రహారేణ కృష్ణస్తస్య దురాత్మనః । పాతయామాస కాపేన రజకస్య శిరో భువి ।। ౫-౧౯-
అప్పుడు కృష్ణుడు తన చెయ్యితో ఆ దుష్టుని తలపై బలంగా కొట్టి, రజకుడి తలను నేలపై పడేసాడు.
హత్వాదాయ చ వస్త్రాణి పీతనీలామ్బరౌ తతః । కృష్ణ-రామౌ ముదా యుక్తౌ మాలాకారగృహం గతౌ ।। ౫-౧౯-
అతన్ని సంహరించి, వస్త్రాలు తీసుకుని, పీతాంబరం, నీలాంబరం ధరించిన కృష్ణుడు, రాముడు ఆనందంగా మాలకారుని ఇంటికి వెళ్లారు.
వికాశినేత్రయుగలౌ మాలాకారోఽతివిస్మితః । ఏతౌ కస్య కుతో వైతౌ మైత్రేయాచిన్తయత్ తదా ।। ౫-౧౯-
మాలకారు విస్తృతమైన కళ్ళతో ఆశ్చర్యపడి, 'ఇద్దరూ ఎవరు? ఎక్కడ నుంచి వచ్చారు?' అని మనసులో ఆలోచించాడు.
పీతనీలామ్బరధరౌ తౌ దృష్ట్వాతిమనోహరౌ । స తర్కయామాస తదా భువం దేవావుపాగతౌ ।। ౫-౧౯-
పసుపు రంగు, నీలం రంగు వస్త్రాలు ధరించిన ఆ ఇద్దరిని, ఎంతో ఆకర్షణీయంగా ఉన్న వారిని చూసి, ఇవాళ దేవతలు భూమిపైకి వచ్చారని అతను అనుకున్నాడు.
వికాశిముఖపద్మాభ్యాం తాభ్యాం పుష్పాణి యాచితః । భువం విష్టభ్య హస్తాభ్యాం పస్పర్శ శిరసా మహీమ్ ।। ౫-౧౯-
పుష్పాలు ఇవ్వమని, కమలంలా వికసించిన ముఖాలతో ఉన్న ఆ ఇద్దరు అడిగినప్పుడు, అతను చేతులతో నేల తాకుతూ, తలతో భూమికి నమస్కరించాడు.
ప్రసాదపరమౌ నాథౌ మమ గేహముపాగతౌ । ధన్యోఽహమర్జ్జయిష్యామీత్యాహ తౌ మాల్యజీవకః ।। ౫-౧౯-
మీరు కృపతో నిండిన ప్రభువులు నా ఇంటికి వచ్చారు; నేను ధన్యుడిని, నాకు శుభం కలుగుతుంది అని ఆ మాలకారుడు చెప్పాడు.
తతః ప్రహ్టశ్టవదనస్తయోః పుష్పాణి కామతః । చారూణ్యేతాన్యథైతాని ప్రదదౌ స విలోభయన ।। ౫-౧౯-
తర్వాత, ఆనందంగా చిరునవ్వుతో, ఆ ఇద్దరికి తనకు నచ్చిన అందమైన పుష్పాలు, ఇంకా ఇతర పూలను కూడా సంతోషంగా ఇచ్చాడు.
పునః పునః ప్రణమ్యాసౌ మాలాకారౌ నరోత్తమౌ । దదౌ పుష్పాణి చారూణి గన్ధవన్త్యమలాని చ ।। ౫-౧౯-
ఆ ఇద్దరు ఉత్తమ పురుషులకు మళ్లీ మళ్లీ నమస్కరిస్తూ, మాలకారుడు వారికి అందమైన, సువాసనతో, నిర్మలమైన పుష్పాలు ఇచ్చాడు.
మాలాకారాయ కృష్ణోఽపి ప్రసన్నః ప్రదదౌ వరాన । శ్రీస్త్వాం మతూసంశ్రయా భద్ర! న కదాచిత్ ప్రహాస్తయి ।। ౫-౧౯-
కృష్ణుడు సంతోషంతో మాలకారుడికి వరాలు ఇచ్చాడు: 'నీకు నా భక్తి ఉంటే, అదృష్టం ఎప్పుడూ నిన్ను వదలదు, ఓ భాగ్యశాలి!'
బలహానిర్న తే సౌమ్య! ధనహానిస్థథైవ చ । యావద్దినాని తావజ్వ న నశిష్యతి సన్తతిః ।। ౫-౧౯-
'నీకు శక్తి లోపం రాదు, మృదువైనవాడా! ధనం కూడా పోదు; నీవు బ్రతికినంత కాలం నీ వంశం నశించదు.'
బుక్త్వా చ విపులాన్ భోగాంస్తమన్తే మతూప్రసాదజమ్ । మమానుస్మరణాం ప్రాప్య దివ్యం లోకమవాప్స్యసి ।। ౫-౧౯-
'పెద్ద ఆనందాలు అనుభవించిన తర్వాత, చివర్లో నా కృపతో నన్ను స్మరించుకుంటూ, దివ్య లోకాన్ని చేరుతావు.'
ధర్మ్మే మనశ్వ తే భద్ర!సర్వ్వకాలం భవిష్యతి । యుష్మత్సన్తతిజాతానాం దీర్ఘమాయుర్భవిష్యతి ।। ౫-౧౯-
'నీ మనసు ఎప్పుడూ ధర్మంలో ఉండాలి, ఓ భాగ్యశాలి! నీ సంతతి వారికి ఎల్లప్పుడూ దీర్ఘాయువు కలుగుతుంది.'
నోపసర్గాదికం దోషం యుష్మత్సన్తతిసమ్భవః । సమ్ప్రాప్స్యతి మహాభాగ!యావత్ సూర్య్యో ధరిష్యతి ।। ౫-౧౯-
'సూర్యుడు ఉన్నంత కాలం, నీ వంశంలో పుట్టినవారికి ఎలాంటి వ్యాధి లేదా దోషం కలుగదు, ఓ మహాభాగుడా!'
ఇతుక్త్వా తదూగృహాత్ కృష్ణో బలదేవసహాయవాన్ । నిర్జ్జగామ మునిశ్వేష్ఠ! మాలాకారేణ పూజితః ।। ౫-౧౯-
ఇలా చెప్పి, కృష్ణుడు బలరామునితో కలిసి అక్కడి నుండి వెళ్లిపోయాడు; మాలకారుడు గౌరవంగా పూజించాడు, ఓ మునిశ్రేష్ఠా!
శ్రీపరాశర ఉవాచ। రాజమార్గే తతః కృష్ణస్సానులేపనభాజనామ్ । దదర్శ కుబ్జామాయాంతీం నవయౌవనగోచరామ్
శ్రీ పరాశరుడు చెప్పాడు: ఆ తర్వాత, రాజమార్గంలో కృష్ణుడు, యవ్వనంతో మెరిసిపోతూ, అంగరాగపు పాత్రలు మోస్తూ వస్తున్న కుబ్జను చూశాడు.
తామాహ లలితం కృష్ణః కస్యేదమనులేపనమ్ । భవత్యా నీయతే సత్యం వదేందీవరలోచనే
కృష్ణుడు ఆమెతో మధురంగా అడిగాడు: 'ఈ అంగరాగం ఎవరికోసం తీసుకెళ్తున్నావు? నిజంగా చెప్పు, కమలనయన!
సకామేనేవ సా ప్రోక్తా సానురాగా హరిం ప్రతి । ప్రాహ సా లలితం కుబ్జా తద్దర్శనబలాత్కృతా
హరి పట్ల ప్రేమతో, అతన్ని కోరుకుంటున్నట్టు, కుబ్జ తనను చూసిన ఆనందంతో మధురంగా సమాధానం చెప్పింది.
కాంత కస్మాన్న జానాసి కంసేన వినియోజితామ్ । నైకవక్రేతి విఖ్యాతామనులేపనకర్మణి
'ప్రియమా, నీకు తెలియదా? నేను కంసుని నియామకంతో, త్రివక్రగా ప్రసిద్ధి చెందినవాడిని; అంగరాగాల పనిలో నిపుణురాలిని.'
నాన్యపిష్టం హి కంసస్య ప్రీతయే హ్యనులేపనమ్ । భవామ్యహమతీవాస్య ప్రసాదధనభాజనమ్
'కంసునికి నా అంగరాగం తప్ప మరొకటి ఇష్టం లేదు; నేను అతని అనుగ్రహం, ధనానికి ప్రధాన హేతువు.'
శ్రీకృష్ణ ఉవాచ। సుగంధమేతద్రా జార్హం రుచిరం రుచిరాననే । ఆవయోర్గాత్ర సదృశం దీయతామనులేపనమ్
శ్రీకృష్ణుడు అన్నాడు: 'ఈ అంగరాగం ఎంతో సువాసనతో ఉంది, అందమైనవాడా! మా ఇద్దరి శరీరాలకు తగిన అంగరాగాన్ని ఇవ్వు.'
శ్రీపరాశర ఉవాచ। శ్రుత్వైతదాహ సా కుబ్జా గృహ్యతామితి సాదరమ్ । అనులేపనం చ ప్రదదౌ గాత్రయోగ్యమథోభయోః
శ్రీ పరాశరుడు చెప్పాడు: ఇది విని, కుబ్జ గౌరవంగా 'తీసుకోండి' అని చెప్పి, ఇద్దరికీ శరీరానికి తగిన అంగరాగాన్ని ఇచ్చింది.
భక్తిచ్ఛేదానులిప్తాంగౌ తతస్తౌ పురుషర్షభౌ । సేంద్ర చాపౌ వ్యరాజేతాం సితకృష్ణావివాంబుదౌ
ఆ ఇద్దరు పురుషోత్తములు, భక్తి ధూళితో కళ్లు ముడుచుకొని, ఒకరు తెలుపు విల్లు, మరొకరు నలుపు విల్లు పట్టుకుని, ఆకాశంలో రెండు మేఘాల్లా ప్రకాశించారు.
తతస్తాం చుబుకే శౌరిరుల్లాపన విధానవిత్ । ఉత్పాట్య తోలయామాస ద్వ్యంగులేనాగ్రపాణినా
తర్వాత శౌరి, వైద్యం లో నైపుణ్యం కలవాడు, ఆమెను కని పట్టుకుని, తన వేళ్లతో మృదువుగా పైకి లేపాడు.