విద్యుల్లతాకషాఘాతత్రస్తైరివ ఘనైర్ఘనమ్ । నాదాపూరితదిక్చక్రైర్ధారాసారమపాత్యత
మెరుపులతో భయపడిన మేఘాలు గర్జిస్తూ, దిక్కులు శబ్దంతో నిండిపోయాయి. ఆ వరద జలధారలు ఎడతెరిపిలేకుండా కురిసాయి.
అంధకారీకృతే లోకే వర్షద్భిరనిశం ఘనైః । అధశ్చోర్ధ్వం చ తిర్యక్ చ జగదాప్యమివాభవత్
వర్షం ఎడతెరిపిలేకుండా కురవడంతో, లోకమంతా చీకటిలో మునిగిపోయింది. పై, కింద, చుట్టూ అన్నీ నీటిలో మునిగినట్లయ్యాయి.
గావస్తు తేన పతతా వర్షవాతేన వేగినా । ధూతాః ప్రాణాఞ్జహుస్సన్నత్రికసక్థిశిరోధరాః
ఆ వేగంగా పడిన వర్షం, గాలికి కొట్టుకుని, పశువులు బలహీనమై, వీపు, తొడలు, తల, మెడలు నొప్పితో ప్రాణాలు విడిచాయి.
క్రోడేన వత్సానాక్రమ్య తస్థురన్యా మహామునే । గావో వివత్సాశ్చ కృతా వారిపూరేణ చాపరాః
కొన్ని ఆవులు తమ కడుపున వత్సాలను ఒడిసిపట్టి నిలబడ్డాయి, ఓ మహామునీ! మరికొన్ని వత్సాలకు దూరమై, ఆ వరదలో కొట్టుకుపోయాయి.
వత్సాశ్చ దీనవదనా వాతకంపితకంధరాః । త్రాహిత్రాహీత్యల్పశబ్దాః కృష్ణమూచురివాతురాః
వాతంతో మెడలు వణికిపోతూ, ముఖాలు విషాదంగా ఉన్న వత్సాలు, కృష్ణా! కాపాడండి అని మృదువుగా అరవుతున్నట్లు అనిపించాయి.
తతస్తద్గోకులం సర్వం గోగోపీగోపసంకులమ్ । అతీవార్త్తం హరిర్దృష్ట్వా మైత్రేయాచింతయత్తదా
ఆ గోకులం అంతా, గోపులు, ఆవులు, గోపికలు తీవ్రమైన బాధలో ఉన్నదాన్ని చూసి, హరి లోతుగా ఆలోచించాడు, ఓ మైత్రేయా!
ఏతత్కృతం మహేంద్రే ణ మఖభంగవిరోధినా । తదేతదఖిలం గోష్ఠం త్రాతవ్యమధునా మయా
ఈ యజ్ఞాన్ని భంగపరిచినందుకు ఇంద్రుడు ఇలా చేశాడు. ఇప్పుడు ఈ గోశాలను నేను తప్పక రక్షించాలి.
ఇమమద్రి మహం ధైర్యాదుత్పాట్యోరుశిఖాఘనమ్ । ధారయిష్యామి గోష్ఠస్య పృథుచ్ఛత్రమివోపరి
ధైర్యంగా, ఈ గొప్ప కొండను దాని దట్టమైన శిఖరాలతో పెక్కు తీసి, పెద్ద గొడుగులా గోశాలపై ఉంచుతాను.
శ్రీపరాశర ఉవాచ। ఇతి కృత్వామతిం కృష్ణో గోవర్ద్ధనమహీధరమ్ । ఉత్పాట్యైకకరేణైవ ధారయామాస లీలయా
శ్రీపరాశరుడు ఇలా చెప్పాడు: కృష్ణుడు ఆలోచన చేసి, గోవర్ధన అనే మహా పర్వతాన్ని ఒక్క చేతితో సులభంగా పెక్కు తీసి పైకి పట్టాడు.
గోపాంశ్చాహ హసఞ్ఛౌరిస్సముత్పాటితభూధరః । విశధ్వమత్రత్వరితాః కృతం వర్షనివారణమ్
కొండను పెక్కు తీసి, కృష్ణుడు చిరునవ్వుతో గోపులకు ఇలా అన్నాడు: 'ఇక్కడికి త్వరగా రండి; వర్షాన్ని ఆపేశాను.'
సునివాతేషు దేశ్షోఉ! యథా జోషమిహాస్యతామ్ । ప్రవిశ్యతాం న భేతవ్యం గిరిపాతాచ్చ నిర్భయైః
ఈ సురక్షితమైన ప్రదేశాల్లో మీరు మీ ఇష్టానుసారం ఉండండి. ఎలాంటి భయమూ లేకుండా లోపలికి వచ్చేయండి. కొండ దిగిపోతుందేమో అని భయపడాల్సిన అవసరం లేదు.
ఇత్యుక్తాస్తేన తే గోపా వివిశుర్గోధనైస్సహ । శకటారోపితైర్భాండైర్గోప్యశ్చాసారపీడితాః
ఆయన ఇలా చెప్పిన వెంటనే, ఆ గొపాళ్లు తమ పశువులతో పాటు, బండ్లపై సామాను ఎక్కించుకుని, అలసిపోయిన గొపికలు కూడ అందరితో కలిసి లోపలికి ప్రవేశించారు.
కృష్ణోపి తం దధారైవ శైలమత్యంతనిశ్చలమ్ । వ్రజౌకవాసిభిర్హర్షవిస్మితాక్షైర్నిరీక్షితః
కృష్ణుడు కూడా ఆ కొండను ఎంతో స్థిరంగా ఎత్తిపట్టుకున్నాడు. వ్రజవాసులు ఆనందంతో, ఆశ్చర్యంతో నిండిన కళ్లతో ఆయనను చూస్తూ ఉన్నారు.
గోపగోపీజనైర్హృష్టైః ప్రీతివిస్తారితేక్షణైః । సంస్తూయమానచరితః కృష్ణశ్శైలమధారయత్
ఆ గొపాళ్లు, గొపికలు ఆనందంతో, ప్రేమతో విస్తరించిన కళ్లతో కృష్ణుని మహిమను పొగిడుతూ ఉండగా, కృష్ణుడు ఆ కొండను మోస్తూ ఉన్నాడు.
సప్తరాత్రం మహామేఘా వవర్షుర్నందగోకులే । ఇంద్రే ణ చోదితా విప్ర గోపానాం నాశకారిణా
ఏడు రాత్రుల పాటు, ఇంద్రుడు ప్రేరేపించిన భారీ మేఘాలు నందగోకులంపై వర్షం కురిపించాయి, బ్రాహ్మణా, గొపాళ్లను నాశనం చేయాలని ఉద్దేశంతో.
తతో ధృతే మహాశైలే పరిత్రాతే చ గోకులే । మిథ్యాప్రతిజ్ఞో బలభిద్వారయామాస తాన్ఘనాన్
అప్పటికి ఆ గొప్ప కొండను ఎత్తిపట్టి, గోకులాన్ని రక్షించిన తరువాత, శక్తివంతుడైన కృష్ణుడు, అబద్ధంగా హామీ ఇచ్చిన ఆ మేఘాలను అడ్డగించాడు.
వ్యభ్రే నభసి దేవేంద్రే వితథాత్మవచస్యథ । నిష్క్రమ్య గోకులం హృష్టం స్వస్థానం పునరాగమత్
ఆకాశం మళ్లీ నిర్మలమైనప్పుడు, బ్రాహ్మణా, ఇంద్రుడు తన మాటలు వృథా అయ్యాయని గ్రహించి, ఆనందంగా ఉన్న గోకులాన్ని చూసి, తన స్వస్థానానికి తిరిగి వెళ్లిపోయాడు.
ముమోచ కృష్ణోపి తదా గోవర్ద్ధనమహాచలమ్ । స్వస్థానే విస్మితముఖైర్దృష్టస్తైస్తు వ్రజౌకసైః
ఆ తరువాత కృష్ణుడు ఆ గొప్ప గోవర్ధన కొండను మళ్లీ తన స్థలంలో ఉంచాడు. వ్రజవాసులు ఆశ్చర్యంతో నిండిన ముఖాలతో ఆయనను చూశారు.
శ్రీపరాశర ఉవాచ। ధృతే గోవర్ద్ధనే శైలే పరిత్రాతే చ గోకులే । రోచయామాస కృష్ణస్య దర్శనం పాకశాసనః
శ్రీ పరాశరుడు ఇలా చెప్పాడు: గోవర్ధన కొండను ఎత్తిపట్టి, గోకులాన్ని రక్షించిన తరువాత, యజ్ఞాధిపతి అయిన ఇంద్రుడు కృష్ణుని దర్శించాలనే కోరికతో ఉన్నాడు.
సోఽధిరుహ్య మహానాగమైరావతమమిత్రజిత్ । గోవర్ద్ధనగిరౌ కృష్ణం దదర్శ త్రిదశ్శ్వోరః
శత్రువులను జయించిన ఇంద్రుడు, మహా నాగమందైన ఐరావతంపై ఎక్కి, గోవర్ధన పర్వతంపై ఉన్న కృష్ణుణ్ణి దర్శించాడు.
చారయంతం మహావీర్యం గాస్తు గోపవపుర్ధరమ్ । కృత్స్నస్య జగతో గోపం వృతం గోపకుమారకైః
అపార శక్తి కలిగిన కృష్ణుడు, గొపబాలుడి రూపంలో, గొర్రెలను మేపుతూ, మొత్తం లోకానికి కాపాడేవాడిగా, గొపబాలులతో చుట్టూ ఉండగా ఇంద్రుడు చూసాడు.
గరుడం చ దదర్శోచ్చైరంతర్ద్ధానగతం ద్విజ । కృతచ్ఛాయం హరేర్మూర్ధ్ని పక్షాభ్యాం పక్షిపుంగవమ్
అలాగే, పక్షిరాజు అయిన గరుడుడు, తన మహిమతో కనిపించకుండా, హరిని తన రెక్కలతో నీడ వేసి కాపాడుతూ ఉన్నాడని కూడా చూశాడు.
అవరుహ్య స నాగేంద్రా దేకాంతే మధుసూదనమ్ । శక్రస్సస్మితమాహేదం ప్రీతివిస్తారితేక్షణః
ఇంద్రుడు ఆ నాగేంద్రం మీద నుంచి దిగి, కొంత దూరంలో మధుసూదనుడి వద్దకు వచ్చి, ఆనందంతో విస్తరించిన కళ్లతో, చిరునవ్వుతో ఇలా అన్నాడు.
ఇంద్ర ఉవాచ। కృష్ణకృష్ణ శృణుష్వేదం యదర్థ మహామాగతః । త్వత్సమీపం మహాబాహో నైతచ్చింత్యం త్వయాఽన్యథా
ఇంద్రుడు ఇలా అన్నాడు: కృష్ణా, కృష్ణా! నేను ఎందుకు ఇక్కడికి వచ్చానో విను. మహాబాహువా, దీనిని నీవు వేరే విధంగా అనుకోవాల్సిన అవసరం లేదు.
భారావతారణార్థాయ పృథివ్యాః పృథివీతలే । అవతీర్ణోఽఖిలాధార త్వమేవ పరమేశ్వర
ఈ భూమిపై భారాన్ని తీయడానికి, సమస్తాన్ని ధారించేవాడవైన నీవే పరమేశ్వరుడివి, ఈ లోకానికి ఉపశమనం కోసం అవతరించావు.
మఖభంగవిరోధేన మయా గోకులనాశకాః । సమాదిష్టా మహామేఘాస్తైశ్చేదం కదనం కృతమ్
యజ్ఞాన్ని అడ్డుకున్నందుకు నేను గొకులాన్ని నాశనం చేయాలని ఆ మహా మేఘాలను ఆజ్ఞాపించాను. వాటివల్ల ఈ విధ్వంసం జరిగింది.
త్రాతాస్తాశ్చ త్వయా గావస్సముత్పాట్య మహీధరమ్ । తేనాఽహం తోషితో వీరకర్మణాఽత్యద్భుతేన తే
కానీ నీవు ఆ కొండను ఎత్తి, ఆ పశువులను రక్షించావు. నీ వీరత్వంతో, అద్భుతమైన కార్యంతో నేను సంతృప్తి చెందాను.
సాధితం కృష్ణ దేవానామహం మన్యే ప్రయోజనమ్ । త్వయాయమద్రి ప్రవరః కరేణైకేన యద్ధృతః
కృష్ణా! నీవు ఒక చేతితో ఈ గొప్ప పర్వతాన్ని మోసినందున, దేవతల ఉద్దేశ్యం నీవు సఫలీకరించావని నేను నమ్ముతున్నాను.
గోభిశ్చ చోదితః కృష్ణ త్వత్సకాశమిహాగతః । త్వయా త్రాతాభిరత్యర్థం యుష్మత్సత్కారకారణాత్
హరి! ఆవులు నన్ను ప్రేరేపించాయి. అందుకే నీ దగ్గరకు వచ్చాను. నీవు మాకు ఎంతో రక్షణ కలిగించావు. మేము నీకు గౌరవం చూపించాలనే ఉద్దేశంతోనే ఇది జరిగింది.
స త్వాం కృష్ణాభిషేక్ష్యామి గవాం వాక్యప్రచోదితః । ఉపేంద్ర త్వే గవామింద్రో గోవిందస్త్వం భవిష్యసి
కృష్ణా! ఆవుల మాట విని, నేను నిన్ను అభిషేకించబోతున్నాను. ఉపేంద్రా! నువ్వు ఇకపై ఆవుల అధిపతిగా, గోవిందుడిగా ప్రసిద్ధి చెందుతావు.