మయా చాస్య ప్రతిజ్ఞాతం యద్యస్మత్కన్యా యా కాచిద్భగవంతం వరయతి తత్కన్యాచ్ఛందే నాహం పరిపంథానం కరిష్యామీత్యాకర్ణ్య సర్వా ఏవ తాః కన్యాః సానురాగాః సప్రమదాః కరేణవ ఇవ మృగయూథపతిం తమృషిమహమహమికయా వరయాంబభూవురూచుశ్చ
ఆయనకు నేను మాటిచ్చాను: మన కుమార్తెల్లో ఎవరు ఈ మహానుభావుడిని ఎంచుకుంటే, ఆమెను నేను అడ్డుకోను. ఇది విని, అందరు కుమార్తెలు ప్రేమతో, ఆనందంతో, ఏనుగుల గుంపులో నాయకుణ్ని చూసిన ఆడ ఏనుగుల్లా, ఆ ఋషిని ఎంచుకోవాలని ఉత్సాహంగా ముందుకొచ్చి, మాట్లాడారు.
అలం భగిన్యోహమిమం వృణోమి వృణోమ్యహం నైష తవానురూపః । మమైష భర్త్తా విధినైవ సృష్టస్సృష్టాహమస్యోపశమం ప్రయాహి
చాలు అక్కా, నేను ఇతనిని ఎంచుకుంటున్నాను, ఎంచుకుంటున్నాను! ఇతను నీకు తగినవాడు కాదు. ఇతను నా భర్త, విధి వల్ల నాకు కలిసాడు, నేను కూడా ఇతనికే సృష్టించబడ్డాను. నువ్వు నిశ్చింతగా ఉండి పో.
వృతో మయాయం ప్రథమం మయాయం గృహం విశన్నేవ విహన్యసే కిమ్ । మయా మయోతిక్షితిపాత్మజానాం తదర్థమత్యర్థకలిర్బభూవ
నేనే ముందుగా ఇతనిని ఎంచుకున్నాను, నేనే ఎంచుకున్నాను! ఇతను నా ఇంట్లోకి అడుగుపెడుతుంటే నువ్వు ఎందుకు అడ్డుకుంటున్నావు? నేనే, నేనే అని రాజకుమార్తెల మధ్య ఆ విషయంలో పెద్ద గొడవ వచ్చింది.
యదా మునిస్తాభిరతీవహార్దాద్వృతస్స కన్యాభిరనింద్యకీర్తిః । తదా స కన్యాధికృతో నృపాయ యథావదాచష్ట వినమ్రమూర్త్తిః
ఆ ఋషి, అపవాదం లేని కీర్తి కలవాడు, ఆ అమ్మాయిలు ఎంతో ప్రేమతో తనను ఎంచుకున్నప్పుడు, కుమార్తెల విషయాన్ని వినయంగా రాజుకు చెప్పాడు.
శ్రీపరాశర ఉవాచ । తదవగమాత్కింకిమేతత్కథమేతత్కిం కిం కరోమి కిం మయాభిహితమిత్యాకులమతిరనిచ్ఛన్నపి కథమపి రాజానుమేనే
శ్రీ పరాశరుడు ఇలా అన్నాడు: ఇది తెలిసిన వెంటనే, 'ఇది ఏమిటి? ఎలా జరిగింది? నేను ఏమి చేయాలి? ఏమని చెప్పాలి?' అని అయోమయంగా, ఇష్టంలేని మనసుతో రాజు ఎలాగోలా ఒప్పుకున్నాడు.
కృతానురూపవివాహశ్చ మహర్షిస్సకలా ఏవ తాః కన్యాస్స్వమాశ్రమమనయత్
ఆ మహర్షి, ప్రతి కుమార్తెకు తగిన విధంగా పెళ్లి చేసి, వారందరినీ తన ఆశ్రమానికి తీసుకెళ్లాడు.
తత్ర చాఽశేషశిల్పకల్పప్రణేతారం ధాతారమివాన్యం విశ్వకర్మాణమాహూయ సకలకన్యానామేకైకస్యాః ప్రోత్ఫుల్లపంకజాః కూజత్కలహంసకారండవాదివిహంగమాభిరామజలాశయాస్సోపధానాః । సావకాశాస్సాధుశయ్యాపరిచ్ఛదాః ప్రాసాదాః క్రియంతామిత్యాదిదేశ
అక్కడ, అన్ని కళలకు ఆద్యుడు అయిన మరో విశ్వకర్మను పిలిపించి, ప్రతి కుమార్తెకు వేర్వేరు భవంతులు, మెత్తటి మంచాలు, పూలకుండలు, హంసలు, నెమళ్ళు, ఇతర పక్షులతో అలంకరించిన సరస్సులు, అందమైన పరిసరాలు, మంచి సౌకర్యాలు కలిగిన మందిరాలు నిర్మించమని ఆదేశించాడు.
తచ్చ తథైవానుష్ఠితమశ్షోశిల్పవిశేషాచార్యస్త్వష్టా దర్శితవాన్
అది అలాగే జరిగింది; ప్రత్యేక కళల్లో నిపుణుడైన త్వష్టా తన నైపుణ్యాన్ని చూపించాడు.
తతః పరమర్షిణా సౌభరిణాజ్ఞప్తస్తేషు గృహేష్వనివార్యానందకుందమహానిధిరాసాంచక్రే
తర్వాత, పరమ ఋషి సౌభరి ఆజ్ఞతో ఆ ఇళ్లలో ఎప్పటికీ తరుగని ఆనందాన్ని ఏర్పరిచాడు.
తతోఽనవరతేన భక్ష్యభోజ్యలేహ్యాద్యుపభోగైరాగతానుగతభృత్యాదీనహర్నిశమశ్షోగృహేషు తాః క్షితీశదుహితరో భోజయామాసుః
ఆ తర్వాత, ఆ అద్భుతమైన ఇళ్లలో, రాజకుమార్తెలు, వారి సేవకులతో కలిసి, రాత్రింబవళ్ళూ ఎప్పటికప్పుడు రకరకాల తినుబండారాలు, వంటకాలు, మిఠాయిలు, ఇతర సుఖాలు ఆస్వాదిస్తూ ఉండేవారు.
ఏకదా తు దుహితృస్నేహాకృష్టహృదయస్స మహీపతిరతిదుఃఖితాస్తా ఉత సుఖితా వా ఇతి విచింత్య తస్య మహర్షేరాశ్రమసమీపముపేత్య స్ఫురదంశుమాలాలలామాం స్ఫటికమయప్రాసాదమాలామతిరమ్యోపవనజలాశయాం దదర్శ
ఒకసారి, తన కుమార్తెలపై ప్రేమతో మనసు లగ్నమైన రాజు, వారు సంతోషంగా ఉన్నారా, బాధగా ఉన్నారా అని ఆలోచిస్తూ, ఆ మహర్షి ఆశ్రమానికి వెళ్లాడు. అక్కడ మెరిసే పుష్పమాలలతో అలంకరించిన స్ఫటిక భవంతుల వరుస, అందమైన తోటలు, పూలకుండలు చూసాడు.
ప్రవిశ్య చైకం ప్రాసాదమాత్మజాం పరిష్వజ్య కృతాసనపరిగ్రహః ప్రవృద్ధస్నేహనయనాంబుగర్భనయనోబ్రవీత్
ఒక భవంతిలోకి వెళ్లి, తన కుమార్తెను ఆలింగనం చేసి, కూర్చొని, ప్రేమతో కన్నీళ్లు కన్నుల్లో నిండగా ఇలా అడిగాడు.
అప్యత్ర వత్సే భవత్యాస్సుఖముత కించిదసుఖమపి తే మహర్షిస్స్నేహవానుత న స్మర్యతేస్మద్గృహవాస ఇత్యుక్తా తం తనయా పితరమాహ
బంగారం, ఇక్కడ నీకు సుఖంగా ఉందా, లేక ఏదైనా అసౌకర్యమా? ఆ మహర్షి ప్రేమగా ఉంటున్నాడా, లేక మన ఇంట్లో గడిపిన రోజులు గుర్తొస్తున్నాయా? అని అడిగినప్పుడు, ఆ కుమార్తె తండ్రిని ఇలా సమాధానం చెప్పింది.
తాతాతిరమణీయః ప్రాసాదోత్రాతిమనోజ్ఞముపవనమేతే కలవాక్యవిహంగమాభిరుతాః ప్రోత్ఫుల్లపద్మాకరజలాశయాః మనోనుకూలభక్ష్యభోజ్యానులేపనవస్త్రభూషణాదిభోగో మృదూని శయనాసనాని సర్వసంపత్సమేతం మే గార్హస్థ్యమ్
నాన్న, ఈ భవంతి చాలా అందంగా ఉంది, తోటలు ఎంతో ఆకర్షణీయంగా ఉన్నాయి, పక్షులు మధురంగా కూస్తున్నాయి, పూలకుండలు పుష్పాలతో నిండిపోయాయి, తినుబండారాలు, వంటకాలు, అంగరాగాలు, వస్త్రాలు, ఆభరణాలు అన్నీ మనసుకు హాయిగా ఉన్నాయి, మంచాలు, కుర్చీలు మృదువుగా ఉన్నాయి. నా గృహజీవితం అన్నీ విధాలా సంపూర్ణంగా ఉంది.
తథాపి కేన వా జన్మభూమిర్న స్మర్యతే
అయినా, ఎవరికైనా పుట్టిన ఊరు గుర్తు రాకుండా ఉంటుందా?
త్వత్ప్రసాదాదిదమశ్షోమతిశోభనమ్
ఇక్కడ ఉన్న ఈ మహిమ అంతా నీ దయ వల్లే కలిగింది.
కిం త్వేకం మమైతద్దుఃఖకారణం యదస్మద్గృహాన్మహర్షిరయమ్మద్భర్త్తా న విష్క్రామతి మమైవ కేవలమతిప్రీత్యా సమీపపరివర్త్తినీనామన్యాసామస్మద్భగినీనామ్
ఒకటే నాకు బాధ కలిగించే విషయం ఉంది. నా భర్త అయిన మహర్షి, నాకు మాత్రమే ప్రత్యేకమైన ప్రేమతో ఇక్కడే ఉంటూ, నా సోదరీమణులైన ఇతర భార్యల దగ్గరకి మాత్రం వెళ్లడం లేదు.
ఏవం చ మమ సోదర్యోతిదుఃఖితా ఇత్యేవమతిదుఃఖకారణమిత్యుక్తస్తయా ద్వితీయం ప్రాసాదముపేత్య స్వతనయాం పరిష్వజ్యోపవిష్టస్తథైవ పృష్టవాన్
ఆమె ఇలా, 'నా సోదరి చాలా బాధపడుతోంది' అని చెప్పి తన పెద్ద బాధకారణాన్ని వివరించగా, ఆయన రెండవ ప్రాసాదానికి వెళ్లి తన కుమార్తెను ఆలింగనం చేసి, అక్కడ కూర్చొని అదే విధంగా ప్రశ్నించాడు.
తయాపి చ సర్వమేతత్తత్ప్రాసాదాద్యుపభోగసుఖం భృశమాఖ్యాతం మమైవ కేవలమతిప్రీత్యా పార్శ్వపరివర్త్తినీనామన్యాసామస్మద్భగినీనామిత్యేవమాదిశ్రుత్వా సమస్తప్రాసాదేషు రాజా ప్రవివేశ తనయాం తనయాం తథైవావృచ్ఛత్
ఆమె కూడా ఆ ప్రాసాదంలో పొందుతున్న సుఖాలు అన్నీ వివరంగా చెప్పింది. 'నాకు మాత్రమే ప్రత్యేకమైన ప్రేమతో ఆయన నా దగ్గరే ఉంటున్నారు, ఇతర భార్యలైన నా సోదరీమణుల దగ్గరకి మాత్రం వెళ్లడం లేదు' అని చెప్పింది. ఇలా ప్రతి ప్రాసాదంలోకి వెళ్లి రాజు ప్రతి కుమార్తెను అదే విధంగా అడిగాడు.
సర్వాభిశ్చ తాభిస్తథైవాభిహితః పరితోషవిస్మయనిర్భరవివశహృదయో భగవంతం సౌభరిమేకాంతావస్థితముపేత్య కృతపూజోబ్రవీత్
అన్ని కుమార్తెలు కూడా అదే విధంగా చెప్పడంతో, రాజు ఆనందం, ఆశ్చర్యంతో మనసు ఉప్పొంగిపోయి, ఒంటరిగా ఉన్న భగవంతుడైన శౌభరిని దర్శించి, పూజ చేసి ఇలా అన్నాడు.
దృష్టస్తే భగవన్ సుమహానేష సిద్ధిప్రభావో నైవంవిధమన్యస్య కస్యచిదస్మాభిర్విభూతిభిర్విలసితముపలక్షితం యదేతద్భగవతస్తపసః ఫలమిత్యభిపూజ్య తమృషిం తత్రైవ తేన ఋషివర్యేణ సహ కించిత్కాలమభిమతోపభోగాన్ బుభుజే స్వపురం చ జగామ
భగవంతుడా! మీ గొప్ప శక్తిని నేను చూశాను. ఇలాంటి వైభవాన్ని మరెవరినీ నేను చూడలేదు. ఇది మీ తపస్సు ఫలం అని నాకు తెలుసు. ఆ ఋషిని గౌరవించి, కొంతకాలం ఆయనతో కలిసి ఇష్టమైన సుఖాలు అనుభవించి, తన నగరానికి తిరిగి వెళ్లాడు.
కాలేన గచ్ఛతా తస్య తాసు రాజతనయాసు పుత్రశతం సార్ధమభవత్
కాలక్రమంలో, ఆ రాజకుమార్తెలతో ఆయనకు వంద మంది కుమారులు పుట్టారు.
అనుదినానురూఢస్నేహప్రసరశ్చ స తత్రాతీవమమతాకృష్టహృదయోఽభవత్
ప్రతి రోజూ ఆయన ప్రేమ మరింత పెరిగింది. ప్రేమతో ఆయన హృదయం బలంగా ఆకర్షించబడింది.
అప్యేతేఽస్మత్పుత్రాః కలభాషిణః పద్భ్యాం గచ్ఛేయుః అప్యేతే యౌవనినో భవేయుః అపి కృతదారానేతాన్ పశ్యేయమప్యేషాం పుత్రా భవేయుః అప్యేతత్పుత్రాన్పుత్రసమన్వితాన్పశ్యామీత్యాదిమనోరథాననుదినం కాలసంపత్తిప్రవృద్ధానుపేక్ష్యైతచ్చింతయామాస
ఇప్పుడు చిన్నపిల్లల్లా మాట్లాడే నా కుమారులు ఎప్పుడైనా తమ కాళ్లమీద నడుస్తారా? వారు యవ్వనానికి చేరతారా? నేను వారి పెళ్లిళ్లు చూడగలనా? వారికి పిల్లలు పుట్టతారా? నా కుమారులు తమ పిల్లలతో ఉండటం నేను చూడగలనా? ఇలా రోజురోజుకూ కాలంతో పెరిగే కోరికలు అన్నింటినీ పక్కనపెట్టి ఆయన ఆలోచించసాగాడు.
అహో మే మోహస్యాతివిస్తారః
అయ్యో! నా మాయ ఎంత విస్తృతంగా ఉంది!
మనోరథానాం న సమాప్తిరస్తి వర్షాయుతేనాప్యథ వాపి లక్షైః । పూర్ణేషుపూర్ణేషు మనోరథానాముత్పత్తయస్సంతి పునర్నవానామ్
మన కోరికలకు అంతం లేదు. పది వేల సంవత్సరాలు గడిచినా, లక్ష సంవత్సరాలు గడిచినా తీరవు. కొన్ని కోరికలు నెరవేరినా, మళ్లీ కొత్త కోరికలు పుడుతూనే ఉంటాయి.
పద్భ్యాం గతా యౌవనినశ్చ జాతా దారైశ్చ సంయోగమితాః ప్రసూతాః । దృష్టాః సుతాస్తత్తనయప్రసూతిం ద్రష్టుం పునర్వాంచ్ఛతి మేంఽతరాత్మా
నా కుమారులు తమ కాళ్లమీద నడిచినా, యవ్వనానికి చేరినా, పెళ్లి చేసుకుని పిల్లలు కలిగినా, వారిని చూసిన తర్వాత కూడా, వారి పిల్లల జన్మ చూడాలని నా మనసు మళ్లీ కోరుకుంటుంది.
ద్రక్ష్యామి తేషామితి చేత్ప్రసూతిం మనోరథో మే భవితా తతోన్యః । పూర్ణేపి తత్రాప్యపరస్య జన్మ నివార్యతే కేన మనోరథస్య
'వారి పిల్లల జన్మను చూస్తాను' అని అనుకున్నా, మరో కోరిక పుడుతుంది. అది నెరవేరినా, ఇంకో కోరిక వస్తుంది. ఈ కోరికల పుట్టడిని ఎవరు ఆపగలరు?
ఆమృత్యుతో నైవ మనోరథానామంతోస్తి విజ్ఞాతమిదం మయాద్య । మనోరథాసక్తిపరస్య చిత్తం న జాయతే వై పరమార్థసంగి
ఇప్పుడు నాకు తెలిసింది — మరణం వచ్చినా కోరికలకు అంతం ఉండదు. కోరికలకు బంధించబడిన మనసుకు నిజమైన పరమార్థం లభించదు.
స మే సమాధిర్జలవాసమిత్రమత్స్యస్య సంగాత్సహసైవ నష్టః । పరిగ్రహస్సంగకృతో మయాయం పరిగ్రహోత్థా చ మమాతిలిప్సా
నీటిలో ఉండే చేపలతో స్నేహం వల్ల వచ్చిన నా ధ్యానం ఒక్కసారిగా పోయింది. ఈ బంధాన్ని నేనే ఏర్పరచుకున్నాను. ఈ బంధం వల్లే నాకు అధికమైన ఆశలు పుట్టాయి.