భవిష్యే ద్వాపరే చాపి ద్రౌ ణిర్వ్యాసో భవిష్యతి । వ్యతీతే మమ పుత్రేస్మిన్ కృష్ణద్వైపాయనే మునే
భవిష్యత్తులో ద్వాపరయుగంలో ద్రౌణి వ్యాసుడవుతాడు. నా కుమారుడైన కృష్ణద్వైపాయనుని తరువాత, మునీంద్రా.
ధ్రువమేకాక్షరం బ్రహ్మ ఓమిత్యేవ వ్యవస్థితమ్ । బృహత్వాద్బృంహణత్వాచ్చ తద్బ్రహ్యేత్యభిధీయతే
నిశ్చయంగా, ఒక అక్షరమైన బ్రహ్మం 'ఓం' రూపంలో స్థిరంగా ఉంది. దాని మహత్త్వం, విస్తరణ వల్ల దాన్ని బ్రహ్మం అని పిలుస్తారు.
ప్రణవావస్థితం నిత్యం భూర్భువస్స్వరితీర్య్యతే । ఋగ్యజుస్సామాథర్వాణో యత్తస్మై బ్రహ్మణే నమః
ప్రణవం శాశ్వతంగా 'భూ', 'భువః', 'స్వః' అనే రూపాల్లో స్థితమై ఉంది. ఋగ్వేద, యజుర్వేద, సామవేద, అథర్వవేదముల సారమైన ఆ బ్రహ్మానికి నమస్కారం.
జగతః ప్రలయోత్పత్త్యోర్యత్తత్కారణసంజ్ఞితమ్ । మహతః పరమం గుహ్యం తస్మై సుబ్రహ్మణే నమః
ప్రపంచ సృష్టి, లయాలకు కారణమైనదిగా పిలవబడే, మహత్తుని దాటి ఉన్న పరమ గుప్తమైన ఆ సుబ్రహ్మానికి నమస్కారం.
అగాధాపారమక్షయ్యం జగత్సంమోహనాలయమ్ । స్వప్రకాశప్రవృత్తిభ్యాం పురుషార్థప్రయోజనమ్
అందరికి అర్థంకాని, అంచనాకు అందని, నశించని, లోకాన్ని మాయలో పడేసే నివాసస్థానం, దాని స్వప్రకాశం, కృషి మనుషుల లక్ష్యాలకు ఉపకరిస్తుంది.
సంఖ్యజ్ఞానవతాం నిష్ఠా గతిశ్శమదమాత్మనామ్ । యత్తదవ్యక్తమమృతం ప్రవృత్తిర్బ్రహ్మ శాశ్వతమ్
సాంఖ్యజ్ఞానం కలవారికి అది ఆధారం, శాంతి, దమము ఉన్నవారికి అది మార్గం. అది కనిపించని, అమృతమైన, శాశ్వతమైన బ్రహ్మం, కార్యానికి మూలం.
ప్రధానమాత్మయోనిశ్చ గుహాసంస్థం చ శబ్ద్యతే । అవిభాగం తథా శుక్రమక్షయం బహుధాత్మకమ్
అది ప్రథమ కారణం, ఆత్మకు మూలం, గుహలో నివసిస్తుంది. అది విభజించబడని, పవిత్రమైన, నశించని, అనేక స్వరూపాలు కలది.
పరమబ్రహ్మణే తస్మై నిత్యమేవ నమోనమః । యద్రూ పం వాసుదేవస్య పరమాత్మస్వరూపిణః
వాసుదేవుని పరమాత్మ స్వరూపమైన ఆ పరబ్రహ్మానికి నేను ఎప్పుడూ నమస్కరిస్తాను.
ఏతద్బ్రహ్మ త్రిధా భేదమభేదమపి స ప్రభుః । సర్వభేదేష్వభేదోసౌ భిద్యతే భిన్నబుద్ధిభిః
ఈ బ్రహ్మం, ప్రభువు, మూడు విధాలుగా భేదంగా కనిపించినా, అది అసలు విభజింపబడదు. అన్ని భేదాలలో అది ఏకంగా ఉంటుంది, కాని భిన్నమైన మనస్సు కలవారు దాన్ని విడిగా చూస్తారు.
స ఋఙ్మయస్సామమయః సర్వాత్మా స యజుర్మయః । ఋగ్యజుస్సామసారాత్మా స ఏవాత్మా శరీరిణామ్
అతడు ఋగ్వేద, సామవేద, యజుర్వేద స్వరూపుడు, అన్నింటికీ ఆత్మ. ఋగ్వేద, యజుర్వేద, సామవేద సారమైన ఆత్మ, శరీరధారులందరికీ ఆత్మ.
స భిద్యతే వేదమయస్స్వవేదం కరోతి భేదైర్బహుభిస్సశాఖమ్ । శాఖాప్రణేతా స సమస్తశాఖాజ్ఞానస్వరూపో భగవానసంగః
వేదమయుడైన భగవంతుడు తనను తాను అనేక శాఖలుగా విభజించి, వేదాన్ని అనేక విధాలుగా చేసాడు. ఆ శాఖలను ప్రచారం చేసినవాడు, అన్ని శాఖల జ్ఞానరూపుడైన భగవంతుడు, అసంగుడై ఉన్నాడు.
పరాశర ఉవాచ । ఆద్యో వేదశ్చతుష్పాదః శతసాహస్త్రసమ్మితః । తతో దశగుణః కృత్స్నో యజ్ఞోఽయం సర్వసామధుక్
పరాశరుడు ఇలా చెప్పాడు: మొదటి వేదం నాలుగు భాగాలుగా, లక్ష శ్లోకాల పరిమాణంతో ఉంది. దానినుండి, దశపట్టుగా పెద్దదైన యజ్ఞం, అన్ని సామగానాల సారం, ఉద్భవించింది.
తతోఽత్ర మత్సుతో వ్యాసో హ్మష్టావింశతిమేఽన్తరే । వదమేకం చతుష్పాదం చతుర్ధా వ్యభజత్ ప్రబుః
ఆ తరువాత, ఇరవై ఎనిమిదవ యుగంలో, నా కుమారుడైన వ్యాసుడు, ఆ నాలుగు భాగాల వేదాన్ని నాలుగు భాగాలుగా విడగొట్టాడు.
యథా తు తేన వై వ్యస్తా వేదవ్యాసేన ధీమతా । వేదాస్తథ సమస్తైస్తేర్వ్యస్తా వ్యాసైస్తథా మయా
బుద్ధిమంతుడైన వ్యాసుడు వేదాలను ఎలా విభజించాడో, అలాగే ఇతర వ్యాసులు కూడా వేదాలను విడగొట్టారు. నేను కూడా అలాగే చేసాను.
తదనేనైవ వేదానాం శాఖాభేదాన్ ద్రిజోత్తమ । చతుర్యుగేష్వారచితాన్ సమస్తేష్వవవధారయ
కాబట్టి, ద్విజోత్తమా! నీవు ఈ మాటల ద్వారా, అన్ని నాలుగు యుగాల్లో ఏర్పడిన వేద శాఖల విభాగాలను తెలుసుకో.
కృష్ణదూ పాయనం వ్యాసం విద్ధి నారాయణం ప్రబుమ్ । కోఽన్యో హి భువి మైత్రేయ ! మహాభారతకృదూ భవేత్
కృష్ణవర్ణుడైన ద్వైపాయన వ్యాసుడు నారాయణుడే అని తెలుసుకో. మైత్రేయా! మహాభారతాన్ని రచించగలిగినవాడు భూమిపై మరొకరు ఎవరున్నారు?
తేన వ్యస్తా యథా వేదా మత్పుత్రేణ మహాత్మనా । ద్రాపరే హ్మత్ర మైత్రేయ! తస్మిన్ శ్వృణు యథార్థతః
నా మహాత్ముడైన కుమారుడు ద్వాపరయుగంలో వేదాలను విభజించాడు, మైత్రేయా! అది నిజంగా ఎలా జరిగిందో ఇప్పుడు విను.
బ్రహ్మణా చోదితో వ్యాసో వేదాన్ వ్యస్తుం ప్రచక్రమే । అథ శిష్యాన్ స జగ్రాహ చతురో వేదపారగాన్
బ్రహ్మ ఆజ్ఞతో వ్యాసుడు వేదాలను విభజించటం ప్రారంభించాడు. తరువాత వేదాలలో నిష్ణాతులైన నలుగురు శిష్యులను తీసుకున్నాడు.
ఋగువేదశ్వావకం పైలం జగ్రాహ స మహామునిః । వైశమ్పాయననామానం యజూర్వేదస్య చాగ్రహీత్
మహాముని పైలుడిని ఋగ్వేదానికి, వైశంపాయనుడిని యజుర్వేదానికి తీసుకున్నాడు.
జైమిని సామవేదస్య తథైవాథర్వవేదవిత్ । సుమన్తుస్తస్య శిష్యోఽబూదూ వేదవ్యాసస్య ధీమతః
అలాగే, జైమినిని సామవేదానికి, సుమంతుడు అనే శిష్యుడిని అథర్వవేదానికి, ధీమంతుడైన వేదవ్యాసుని వద్దకు తీసుకున్నాడు.
రోమహర్షణనామానం మహాబుద్ధిం మహామునిః । సూతం జగ్రాహ శిష్యం స ఇతిహాస-పురాణయోః । సూతం జగ్రాహ శిష్యం స ఇతిహాస-పురాణయోః
మహాబుద్ధి కలిగిన మహాముని రోమహర్షణుడనే సూతుడిని, ఇతిహాస పురాణాల కోసం శిష్యుడిగా తీసుకున్నాడు.
ఏక ఆసీదూ యజుర్వేదస్తం చతుర్ధా వ్యకల్పయత్ । చాతుర్హోత్రమభూదూ యస్మిస్తన యజ్ఞమథాకరోత్
ఒకప్పుడు యజుర్వేదం ఒక్కటే ఉండేది. దాన్ని నాలుగు భాగాలుగా విడగొట్టాడు. దానివల్ల నాలుగు రకాల హోతారులు ఏర్పడ్డారు. తరువాత యజ్ఞాన్ని నిర్వహించాడు.
ఆధ్వర్యవం యజుభింస్తు ఋగూభిర్హోత్రం తథా మునిః । ఔదూగాత్రం సామభిశ్చక్ర బ్రహ్మత్వం చాప్యథర్వభిః
యజుర్వేద మంత్రాలతో అధ్వర్యువు పదవిని, ఋగ్వేద మంత్రాలతో హోతా పదవిని, సామవేద మంత్రాలతో ఉద్గాతా పదవిని, అథర్వవేద మంత్రాలతో బ్రాహ్మణ పదవిని ఏర్పరిచాడు.
తతః స ఋచముద్ధ త్య ఋగ్వేదం తృతవాన్ మునిః । యజూషి చ యజుర్వేదం సామవేదఞ్చ సామభిః
తర్వాత ఆ ముని ఋగ్మంత్రాలను విడదీసి ఋగ్వేదాన్ని, యజుర్మంత్రాలను విడదీసి యజుర్వేదాన్ని, సామమంత్రాలను విడదీసి సామవేదాన్ని ఏర్పరిచాడు.
రాజ్ఞస్త్వథర్వవేదేన సర్వకర్మాణి చ ప్రభుః । కారయామాస మైత్రేయ! బ్రహ్మత్వఞ్చ యథాస్థితి
అథర్వవేదంతో రాజులకు సంబంధించిన అన్ని కర్మలను నిర్వహింపజేశాడు, మైత్రేయా! బ్రాహ్మణ పదవిని యథాస్థితిగా స్థాపించాడు.
సోఽయమేకో మహావేదస్తరుస్తేన పృథకూకృతః । చతుధా తు తతో జాతం వేదపాదపకాననమ్
ఇలా, ఆ మహావేదవృక్షాన్ని ఆయన విడగొట్టాడు. దానివల్ల వేదానికి నాలుగు శాఖలు, వృక్షపు కొమ్మలవలె, ఏర్పడ్డాయి.
బిభేద ప్రథమం విప్ర! పైల ఋగూవేదపాదపమ్ । ఇన్ద్రప్రమితయే ప్రాదాద బాస్కలాయ చసంహితే
ముందుగా, బ్రాహ్మణా! పైలుడు ఋగ్వేదాన్ని రెండు భాగాలుగా విడగొట్టాడు. ఒక భాగాన్ని ఇంద్రప్రమతికి, మరొకదాన్ని బాస్కలునికి ఇచ్చాడు.
చతుర్ధా స బిభేదాథ బాస్కలిద్రిజ!సంహితామ్ । బౌధ్యాదిబ్యో దదౌ తాస్తు శిష్యేభ్యః స మహామునిః
అనంతరం, బాస్కలుని వంశస్థుడా! బాస్కలుని సంహితను నాలుగు భాగాలుగా విడగొట్టి, ఆ మహాముని బౌధ్యుడు మొదలైన తన శిష్యులకు వాటిని ఇచ్చాడు.
బౌధ్యాగ్రిమాఠరౌ తదూదూ యాజ్ఞవల్క్యపరాశరౌ । ప్రతిశాఖాస్తు శాఖాయాస్తసాయాస్త జగృహుమునే
బౌధ్యుడు, అగ్నిమాఠరుడు, ఉద్దాలకుడు, యాజ్ఞవల్క్యుడు, పరాశరుడు—ఈ మహర్షులు ఒక్కొక్కరు తమ తమ శాఖలను స్వీకరించారు, మునీంద్రా!
ఇన్ద్రప్రమతిరేకాన్తు సంహితాం స్వసుతం తతః । మాణ్డూకయం మహాత్మానం మైత్రయాధ్యాపయత్ తదా
ఆ తరువాత ఇంద్రప్రమతి తన కుమారుడైన మహాత్ముడైన మాండూకాయుడికి ఆ సంహితను బోధించాడు.