బ్రహ్మ సృజత్యాదికాలే మరీచిప్రముఖాస్తతః । ఉత్పాదయన్త్యపత్యాని జన్తవశ్చ ప్రతిక్షణమ్ ॥ ౧,౨౨.
ఆదిలో బ్రహ్మ సృష్టి చేస్తాడు; ఆ తరువాత మరీచి మొదలైన వారు సంతానాన్ని పెంచుతారు; ప్రతి క్షణం జీవులు పుడుతూనే ఉంటారు.
కాలేన న వినా బ్రహ్మ సృష్టినిష్పాదకో ద్విజ । న ప్రజాపతయః సర్వే న చైవాఖిలజన్తవః ॥ ౧,౨౨.
కాలం లేకుండా, ఓ ద్విజ, బ్రహ్మ సృష్టిని చేయలేడు; ప్రజాపతులు, అన్ని జీవులు కూడా చేయలేరు.
ఏవమేవ విభాగోయం స్తితావప్యుపదిశ్యతి । చతుర్దా తస్య దేవస్య మైత్రేయ ప్రలయే తథా ॥ ౧,౨౨.
ఇదే విధంగా, ఈ విభాగం స్థితిలోనూ చెప్పబడింది; అలాగే, ఓ మైత్రేయ, ఆ దేవునికి లయ సమయంలోనూ నాలుగు విధాలుగా ఉంటుంది.
యత్కిఞ్చిత్సృజ్యతే యేన సత్త్వజాతేన వై ద్విజ । తస్య సృజ్యస్య సమ్భూతో తత్సర్వం వై హరేస్తనుః ॥ ౧,౨౨.
సత్వగుణంలో పుట్టిన ఏ జీవి ఏదైనా సృష్టిస్తే, ఓ ద్విజ, ఆ సృష్టించబడినదంతా హరిదేహమే.
హన్తి యావచ్చ యత్కిఞ్చిత్సత్త్వం స్థావరజఙ్గమమ్ । జనార్దనస్య తద్రౌద్రం మైత్రేయాన్తకరం వపుః ॥ ౧,౨౨.
ఏ జీవి స్థావరమా, జంగమమా నశించిందో, ఓ మైత్రేయ, ఆ నాశకరమైన రూపం జనార్దనుని ఉగ్రమూర్తి.
ఏవమేష జగత్స్త్రష్టా జగత్పాతా తథా జగత్ । జగద్భక్షయితా దేవః సమస్తస్య జనార్దనః ॥ ౧,౨౨.
ఈ విధంగా, జనార్దనుడు ఈ లోకానికి సృష్టికర్త, పోషకుడు, భక్షించేవాడు కూడా.
సృష్టిస్థిత్యన్తకాలేషు త్రిధైవం సంప్రవర్తతే । గుణప్రవృత్యా పరమం పదం తస్యాగుణం మహత్ ॥ ౧,౨౨.
సృష్టి, స్థితి, లయకాలాల్లో, అది మూడు విధాలుగా ప్రవర్తిస్తుంది — గుణాల ప్రకారం. కానీ దాని పరమ స్థితి మాత్రం గుణాలకు అతీతమైనది, మహత్తరమైనది.
తచ్చ జ్ఞానమయం వ్యాపి స్వసంవేద్యమనౌపమమ్ । చతుష్ప్రకారం తదపి స్వరూపం పరమాత్మనః ॥ ౧,౨౨.
అది జ్ఞానమే, అన్నిచోట్ల వ్యాపించినది, తానే తాను తెలుసుకునే, ఇతరానికి పోలికలేని గొప్పది. అయినా, పరమాత్మ స్వరూపంగా అది నాలుగు రూపాలలో ఉంటుంది.
శ్రీమైత్రేయ ఉవాచ చతుఃప్రకారతాం తస్య బ్రహ్మభూతస్య హే మునే । మమాచక్ష్వ యథాన్యాయం యదుక్తం పరమం పదమ్ ॥ ౧,౨౨.
శ్రీమైత్రేయుడు ఇలా అడిగాడు: ఓ మునీశ్వరా, బ్రహ్మమైన దాని నాలుగు రూపాలు ఏమిటో, అలాగే పరమ పదం ఏమిటో నాకు సరిగ్గా వివరించండి.
శ్రీపరాశర ఉవాచ మైత్రేయ కారణం ప్రోక్తం సాధనం సర్వవస్తుషు । సాధ్యం చ వస్త్వభిమతం యత్సాధయితుమాత్మనః ॥ ౧,౨౨.
శ్రీపరాశరుడు ఇలా అన్నాడు: మైత్రేయా, కారణాన్ని చెప్పాను, అన్ని వస్తువుల్లో సాధనాన్ని చెప్పాను, అలాగే మనసులో ఉద్దేశించిన సాధ్యాన్ని కూడా వివరించాను.
యోగినో ముక్తికామస్య ప్రాణాయామాదిసాధనమ్ । సాధ్యం చ పరమం బ్రహ్మ పునర్నావర్తతే యతః ॥ ౧,౨౨.
ముక్తిని కోరే యోగికి ప్రాణాయామాదులు సాధనాలు; సాధించదలచినది పరమ బ్రహ్మం — దానిని చేరినవాడు తిరిగి జన్మించడు.
సాధనాలమ్బనం జ్ఞానం ముక్తయే యోగినాం హి యత్ । స భేదః ప్రథమస్తస్య బ్రహ్మభూతస్య వై మునే ॥ ౧,౨౨.
యోగులకు ముక్తికి దారితీసే సాధనానికి ఆధారమైన జ్ఞానం — అదే బ్రహ్మరూపమైన దానికి మొదటి భేదం, ఓ మునీశ్వరా.
యుఞ్జతః క్లేశముక్త్యర్థం సాధ్యం యద్బ్రహ్మ యోగినః । తదాలమ్బనవిజ్ఞానం ద్వితీయోఽంశో మహామునే ॥ ౧,౨౨.
బాధల నుంచి విముక్తి కోసం యోగి సాధించదలచిన బ్రహ్మానికి ఆధారమైన జ్ఞానం — అది రెండవ భాగం, ఓ మహామునీ.
ఉభయోస్త్వవిభాగేన సాధ్యసాధనయోర్హి యత్ । విజ్ఞానమద్వైతమయం తద్భాగోన్యో మయోదితః ॥ ౧,౨౨.
కాని సాధ్యం, సాధన రెండింటిలో తేడా లేకుండా ఉండే అద్వైత జ్ఞానం — అదే మూడవ భాగం, నేను చెప్పింది.
జ్ఞానత్రయస్య వై తస్య విశేషో యో మహామునే । తన్నిరాకరణద్వారా దర్శితాత్మస్వరూపవత్ ॥ ౧,౨౨.
ఈ మూడు రకాల జ్ఞానాలకు ఉన్న ప్రత్యేకత ఏమిటంటే, అవన్నీ లేకపోయినప్పుడు ఆత్మస్వరూపం ఎలా తెలుస్తుందో అలా అవి కూడా తేలిపోతాయి, ఓ మహామునీ.
నిర్వ్యాపారమనాఖ్యేయం వ్యాప్తిమాత్రమనూపమమ్ । ఆత్మసమ్బోధవిషయం సత్తామాత్రమలక్షణమ్ ॥ ౧,౨౨.
అది కర్మలేని, వర్ణించలేని, వ్యాప్తి మాత్రమే ఉన్న, ఇతరానికి పోలికలేని, ఆత్మసాక్షాత్కారానికి గురైన, సత్త్వమే లక్షణంగా ఉన్నది.
ప్రశాన్తమభయం శుద్ధం దుర్విభావ్యమసంశ్రయమ్ । విష్ణోర్జ్ఞానమయస్యోక్తం తజ్జ్ఞానం బ్రహ్మసంజ్ఞితమ్ ॥ ౧,౨౨.
అది శాంతమైనది, భయములేని, పవిత్రమైన, గ్రహించడానికి కష్టం, ఆధారంలేని. ఈ విష్ణువు యొక్క జ్ఞానమయం అయిన జ్ఞానమే బ్రహ్మం అని అంటారు.
తత్ర జ్ఞాననిరోధేన యోగినో యాన్తి యే లయమ్ । సంసారకర్షణోప్తౌ తే యాన్తి నిర్బీజతాం ద్విజా ॥ ౧,౨౨.
అక్కడ యోగులు జ్ఞానం నిలిపివేసి లయలో లీనమవుతారు; సంసార బంధాన్ని వదిలి, విత్తనరహిత సమాధిని పొందుతారు, ఓ ద్విజుడా.
ఏవంప్రకారమమలం నిత్యం వ్యాపకమక్షయమ్ । సమస్తహేయరహితం విష్ణ్వాఖ్యం పరమం పదమ్ ॥ ౧,౨౨.
ఇలా, విష్ణువు అనే పరమ పదం పాపరహితమైనది, నిత్యమైనది, అన్నిచోట్ల వ్యాపించినది, నశించనిది, అన్ని త్యజించదగిన వాటి నుండి విముక్తమైనది.
తద్బ్రహ్మ పరమం యోగీ యతో నావర్తతే పునః । శ్రయత్యపుణ్యోపరమే క్షీణక్లేశేఽతినిర్మలే ॥ ౧,౨౨.
అపవిత్రతలు పోయినపుడు, బాధలు తీరినపుడు, పరమ పవిత్రత వచ్చినపుడు, యోగి చేరే ఆ పరబ్రహ్మాన్ని చేరినవాడు తిరిగి రాడు.
ద్వే రూపే బ్రహ్మణస్తస్య మూర్తం చామూర్తమేవ చ । క్షరాక్షరాస్వరూపే తే సర్వభూతేష్వవస్థితే ॥ ౧,౨౨.
ఆ బ్రహ్మానికి రెండు రూపాలు ఉన్నాయి: రూపంతో కూడినది, రూపరహితమైనది. ఇవే నశించేది, నశించనిది — ఇవి అన్నీ భూతాలలో ఉన్నాయి.
అక్షరం తత్పరం బ్రహ్మ క్షరం సర్వమిదం జగత్ । ఏకదేశస్థితస్యాగ్నేర్జ్యోత్స్త్రా విస్తారిణి యథా । పరస్య బ్రహ్మణః శక్తిస్తథోదమఖిలం జగత్ ॥ ౧,౨౨.
నశించనిది — అదే పరబ్రహ్మం; ఈ జగత్తు అంతా నశించేది. ఒకే చోట ఉన్న అగ్నికి జ్యోతి ఎలా వ్యాపిస్తుందో, పరబ్రహ్మ శక్తి కూడా ఈ జగత్తుగా వ్యాపించింది.
తత్రాప్యాసన్నదూరత్వాద్బహుత్వస్వల్పతామయః । జ్యోత్స్నాభేదోస్తి తచ్ఛక్తేస్తద్వన్మైత్రేయ విద్యతే ॥ ౧,౨౨.
అందులో కూడా దగ్గర, దూరం వల్ల ఎక్కువ, తక్కువ అనే తేడా ఉంటుంది. జ్యోతులలో ఉన్న తేడాలా, ఆ శక్తిలో కూడా అలాంటి భేదం ఉంది, మైత్రేయా.
బ్రహ్మవిష్ణుశివా బ్రహ్మన్ప్రధానా బ్రహ్మశక్తయః । తతశ్చ దేవా మైత్రేయ న్యూనా దక్షాదయస్తతః ॥ ౧,౨౨.
బ్రహ్మా, విష్ణువు, శివుడు — వీరే బ్రహ్మశక్తులకు ప్రధానులు, వీరి నుంచే దేవతలు, వీరి తర్వాత దక్షుడు మొదలైన చిన్నవారు పుట్టారు, మైత్రేయా.
తతో మనుష్యాః పశవౌ మృగపక్షిసరీసృపాః । న్యూనాన్యూనతరాశ్చైవ వృక్షగుల్మాదయస్తథా ॥ ౧,౨౨.
అప్పటినుంచి మనుషులు, పశువులు, అడవి జంతువులు, పక్షులు, సరీసృపాలు, అలాగే చెట్లు, పొదలు మొదలైనవి — ఇవన్నీ తక్కువ స్థాయిలుగా, ఇంకా తక్కువ స్థాయిలుగా పుట్టుకొచ్చాయి.
తదేతదక్షరం నిత్యం జగన్మునివరాఖితమ్ । ఆవిర్భావతిరోభావజన్మనాశవికల్పవత్ ॥ ౧,౨౨.
ఈ నిత్యమైన, నశించని తత్త్వాన్ని మహర్షులు కాపాడుతున్నారు. ఇది పుట్టడం, కనబడడం, మాయమవడం, నశించడం ఇలా ఎన్నో విధాలుగా జరుగుతుంది.
సర్వశక్తి మయో విష్ణుః స్వరూపం బ్రహ్మణః పరమ్ । మూర్తం యద్యోగిభిః పూర్వం యోగారమ్భేషు చిన్త్యతే ॥ ౧,౨౨.
అన్ని శక్తులతో నిండిన విష్ణువు, పరబ్రహ్మ స్వరూపుడు. యోగులు తమ సాధన ప్రారంభంలో ఆయన రూపాన్ని ధ్యానిస్తారు.
సాలమ్బనో మహాయోగః సబీజో యత్రసంస్థితః । మనస్యవ్యాహతే సమ్యగ్యుఞ్జతాం జాయతే మునే ॥ ౧,౨౨.
మహర్షీ! మనసు అశాంతి లేకుండా, సరిగ్గా ఏకాగ్రతతో ఉండగా, బీజంతో కూడిన, ఆధారమున్న గొప్ప యోగం అక్కడ కలుగుతుంది.
స పరః పరశక్తీనాం బ్రహ్మణః సమనన్తరమ్ । మూర్తం బ్రహ్మ మహాభాగ సర్వబ్రహ్మమయో హరిః ॥ ౧,౨౨.
అతడు పరమాత్మ, బ్రహ్మణుడి గొప్ప శక్తులకు మించినవాడు. మహాభాగ్యవంతుడా! హరి అనగా, సర్వబ్రహ్మమయుడైన మూర్తిరూప బ్రహ్మ అతడే.
యత్ర సర్వమిదం ప్రోతమోతం చైవాఖితం జగత్ । తతో జగజ్జగత్యస్మిన్స జగచ్చఖిలం మునే ॥ ౧,౨౨.
ఈ మొత్తం జగత్తు ఆయనలోనే అల్లిపడింది, కలిసిపోయింది మహర్షీ! అందువల్ల ఈ లోకంలో జగత్తు ఆయనే, మొత్తం విశ్వం కూడా ఆయనే.