பகவாநபி ஸர்வாத்மா தந்மயத்வேந தோஷிதஃ । கத்வா த்ருவமுவாசேதம் சதுர்புஜவபுர்ஹரிஃ ॥ ௧,௧௨.
அனைவருக்கும் ஆத்மாவாக இருக்கும் பெருமான், த்ருவனின் பக்தியால் மகிழ்ந்து, நான்கு கரங்களுடன் தோன்றிய ஹரியாக த்ருவனிடம் வந்து இவ்வாறு சொன்னார்.
ஶ்ரீபகவாநுவாச ஔத்தாநபாதே பத்ரம் தே தபஸா பரிதோஷிதஃ । வரதோஹமநுப்ராப்தோ வரம் வரய ஸுவ்ரத ॥ ௧,௧௨.
பெருமான் கூறினார்: உத்தானபாதனின் மகனே, உனக்கு நன்மை உண்டாகட்டும்; உன் தவத்தால் நான் மகிழ்ந்தேன். வரங்களை வழங்க வருகிறேன்; உறுதியானவனே, ஒரு வரம் கேள்.
ப்ராஹ்யார்தநிரபேக்ஷம் தே மயி சித்தம் யதா ஹிதம் । துஷ்டோஹம் பவதஸ்தேந தத்வ்ரு'ணீஷ்வ வரம் பரம் ॥ ௧,௧௨.
உன் மனம் உலக ஆசைகளுக்குப் புறம்பாக என்னில் நிலைத்திருப்பதால் நான் உன்னால் மகிழ்ந்தேன்; ஆகவே, உயர்ந்த வரத்தை கேள்.
பராஶர உவாச ஶ்ருத்வேத்தம் கதிதம் தஸ்ய தேவதேவஸ்ய பாலகஃ । உந்மீலிதாக்ஷோ தத்ரு'ஶே த்யாநத்ரு'ஷ்டம் ஹரிம் புரஃ ॥ ௧,௧௨.
பராசரர் கூறினார்: தேவர்களின் தேவன் இப்படிச் சொன்னதை அந்த சிறுவன் கேட்டு, கண்களைத் திறந்து தியானத்தில் கண்ட ஹரியை முன்னால் பார்த்தான்.
ஶங்கசக்ரகதாஶார்ங்கவராஸிதரமச்யுதம் । கிரீடிநம் ஸமாலோக்ய ஜகாம ஶிரஸா மஹீம் ॥ ௧,௧௨.
சங்கம், சக்கரம், கதை, வில், வாள் ஆகியவற்றைத் தாங்கி, கிரீடம் சூடிய அச்யுதனைப் பார்த்து, த்ருவன் தலையை தரையில் வணங்கினான்.
ரோமாஞ்சிதாங்கஃ ஸஹஸா ஸாத்வஸம் பரமம் கதஃ । ஸ்தவாய தேவதேவஸ்ய ஸ சக்ரே மாநஸம் த்ருவஃ ॥ ௧,௧௨.
உடல் புலம்பி, பெரும் பயத்தில் ஆழ்ந்த த்ருவன், தேவாதி தேவனை மனதில் பாடி புகழத் தொடங்கினான்.
கிம் வதாமி ஸ்துதாவஸ்ய கேநோக்தேநாஸ்ய ஸம்ஸ்துதிஃ । இத்யாகுல மதிர்தேவம் தமேவ ஶரணம் யயௌ ॥ ௧,௧௨.
நான் எதைப் புகழ்ந்து பேசுவது? எந்த வார்த்தைகளால் இவரை வாழ்த்த முடியும்? என்று குழம்பிய மனதுடன், அவன் அந்த தேவனையே சரணடைந்தான்.
த்ருவ உவாச பகவந்யதி மே தோஷம் தபஸா பரமம் கதஃ । ஸ்தோதும் ததஹமிச்சாமி வரமேநம் ப்ரயச்ச மே ॥ ௧,௧௨.
த்ருவன் கூறினான்: பகவனே, என் தவத்தால் நீர் உண்மையில் மகிழ்ந்திருந்தால், என்னை உமையைக் கீர்த்திக்க வல்லமை எனக்கு வரமாகத் தாருங்கள்.
(ப்ரஹ்மாத்யௌர்யஸ்ய வேதஜ்ஞைர்ஜ்ஞாயதே யஸ்ய நோ கதிஃ । தம் த்வாம் கதமஹம் தேவ ஸ்தோதும் ஶக்ரோமி பாலகஃ । த்வத்பக்திப்ரவணம் ஹ்யேதத்பரமேஶ்வர மே மநஃ । ஸ்தோதும் ப்ரவ்ரு'த்தம் த்வத்பாதௌ தத்ர ப்ரஜ்ஞாம் ப்ரயச்ச மே) ஶ்ரீபராஶர உவாச ஶங்கப்ராந்தேந கோவிந்தஸ்தம் பஸ்பர்ஶ க்ரு'தாஞ்ஜலிம் । உத்தாநபாததநயம் த்விஜவர்ய ஜகத்பதிஃ ॥ ௧,௧௨.
அத ப்ரஸந்நவதநஃ ஸ க்ஷணாந்ந்ரு'பநந்தநஃ । துஷ்டாவ ப்ரணதோ பூத்வா பூததாதாரமச்யுதம் ॥ ௧,௧௨.
பின்னர், மகிழ்ச்சியுடன் முகம் மலர்ந்த அந்த இளவரசன், வணங்கி, அனைத்து உயிர்களையும் பாதுகாக்கும் அச்யுதனைப் புகழ்ந்தான்.
த்ருவ உவாச பூமிராபோநலோ வாயுஃ கம் மநோ புத்திரேவ ச । பூதாதிராதி ப்ரக்ரு'திர்யஸ்ய ரூபம் நதோஸ்மி தம் ॥ ௧,௧௨.
த்ருவன் கூறினான்: பூமி, நீர், அகம், காற்று, ஆகாயம், மனம், புத்தி, மூலபூதங்கள், இயற்கை—all இவையெல்லாம் யாருடைய உருவமோ, அவரை நான் வணங்குகிறேன்.
ஶுத்தஃ ஸூக்ஷ்மோகிலவ்யாபீ ப்ரதாநாத்பரதஃ புமாந் । யஸ்ய ரூபம் நமஸ்தஸ்மை புருஷாய குணாத்மநே ॥ ௧,௧௨.
சுத்தமானவர், நுண்ணியவர், எல்லா இடங்களிலும் நிறைந்தவர், மூலபிரகிருதியைத் தாண்டியவர், அந்த பரமபுருஷனாகிய குணங்களின் வடிவானவரை நான் வணங்குகிறேன்.
பூதாதீநாம் ஸமஸ்தாநாம் கந்தாதீநாம் ச ஶாஶ்வதஃ । புத்யாதீநாம் ப்ரதாநஸ்ய புருஷஸ்ய ச யஃ பரஃ ॥ ௧,௧௨.
அனைத்து பூதங்களிலும், அவற்றின் குணங்களிலும், புத்தி முதலானவற்றிலும், மூலபிரகிருதியிலும், புருஷனிலும் என்றும் நிலைத்திருப்பவர், அவரைத் தாண்டியவரும் ஆவர்.
தம் ப்ரஹ்மபூதமாத்மாநமஶேஷஜகதஃ பதிம் । ப்ரபத்யே ஶரணம் ஶுத்தம் த்வத்ரூபம் பரமேஶ்வர ॥ ௧,௧௨.
பரமேஸ்வரா, உமது உருவம் சுத்தமானது; பிரம்மனின் ஆத்மாவும், எல்லா உலகங்களுக்கும் ஆண்டவரும் நீரே; உமையே நான் சரணடைந்தேன்.
ப்ரு'ஹத்த்வாத்ப்ரு'ம்ஹணத்வாச்ச யத்ரூபம் ப்ரஹ்மஸம்ஜ்ஞிதம் । தஸ்மை நமஸ்தே ஸர்வாத்மந்யோகிசிந்த்யாவிகாரிணே ॥ ௧,௧௨.
எல்லாவற்றிலும் உள்ள ஆன்மாவாக, யோகிகள் மனதில் சிந்திக்கக்கூடிய, மாற்றமில்லாத, பரந்தும் விரிந்தும் நிறைந்த அந்தப் பரப்பை 'பிரம்மம்' என்று அழைக்கிறார்கள். அந்த உமக்கு நான் வணங்குகிறேன்.
ஸஹஸ்ரஶீர்ஷா புருஷஃ ஸஹஸ்ராக்ஷஃ ஸஹஸ்ரபாத் । ஸர்வவ்யாபீ புவஃ ஸ்பர்ஶாதத்யதிஷ்டத்தஶாங்குலம் ॥ ௧,௧௨.
ஆயிரம் தலைகளும், ஆயிரம் கண்களும், ஆயிரம் கால்களும் கொண்ட புருஷன், எல்லாவற்றிலும் ஊடுருவி, இந்த பூமியைத் தாண்டி பத்து விரல் அகலம் மேலாக விரிந்திருக்கிறார்.
யத்பூதம் யச்ச வை பவ்யம் புரூஷோத்தம தத்பவாந் । த்வத்தௌ விராட்ஸ்வராட்ஸம்ராட்த்வத்தஶ்சப்யதிபூருஷஃ ॥ ௧,௧௨.
பரம புருஷா, கடந்த காலமும் வருங்காலமும் நீயே; உன்னிலிருந்து விராட், ஸ்வராட், சம்ராட் ஆகியோர் தோன்றினார்கள்; உன்னிலிருந்தே எல்லா ஆட்சி உருவானது.
அத்யரிச்யத ஸோதஶ்ச திர்யகூர்த்வம் ச வை புவஃ । த்வத்தோ விஶ்வமிதம் ஜாதம் த்வத்தௌ பூதம் பவிஷ்யதி ॥ ௧,௧௨.
நீ எல்லா திசைகளிலும், மேலும் கீழும், அகலமாகவும், நிலத்தைத் தாங்கி நிற்கிறாய்; உன்னிலிருந்து இந்த உலகம் பிறந்தது, உன்னிலிருந்தே மீண்டும் தோன்றும்.
த்வத்ரூபதாரிணஶ்சாந்தஃ ஸர்வபூதமிதம் ஜகத் । த்வத்தோ யஜ்ஞஃ ஸர்வஹுதஃ ப்ரு'ஷதாஜ்யம் பஶுர்த்விதா ॥ ௧,௧௨.
உன் பல வடிவங்களைத் தரித்துள்ள நீயே, இந்த உலகில் உள்ள எல்லா உயிர்களும் உன்னுள் தங்கியுள்ளன; உன்னிலிருந்து யாகம், அர்ப்பணிப்பு, நெய், இருவகை யாகப் பசுக்கள் எல்லாம் தோன்றின.
த்வத்தோ ரு'சோத ஸாமாநி த்வத்தஶ்சந்தாம்ஸி ஜஜ்ஞிரே । த்வத்தோ யஜூம்ஷ்யஜாயந்த த்வத்தோஶ்வாஶ்சைகதோ ததஃ ॥ ௧,௧௨.
உன்னிலிருந்து ரிக், சாமம் ஆகிய வேதப் பாடல்கள் பிறந்தன; உன்னிலிருந்து சந்தங்கள் தோன்றின; உன்னிலிருந்து யஜுர் வேதம் உருவானது; உன்னிலிருந்து ஒரே நேரத்தில் குதிரைகளும் வழங்கப்பட்டன.
காவஸ்த்வத்தஃ ஸமுத்பூதாஸ்த்வ த்தோஜா அவயோ ம்ரு'காஃ । த்வமந்முகாத்ப்ராஹ்மணா பாஹ்வோஸ்த்வத்தோ க்ஷத்ரமஜாயத ॥ ௧,௧௨.
உன்னிலிருந்து பசுக்கள், பலம், பறவைகள், காட்டுயிர்கள் எல்லாம் தோன்றின; உன் வாயிலிருந்து பிராமணர்கள், உன் தோள்களில் இருந்து க்ஷத்திரியர்கள் பிறந்தார்கள்.
வைஶ்வாஸ்தவோருஜாஃ ஶூத்ராஸ்தவ பத்ப்யாம் ஸமுத்கதாஃ । ஆக்ஷ்ணோஃ ஸூர்யோऽநிலஃ ப்ராணாச்சந்த்ரமா மநஸஸ்தவ ॥ ௧,௧௨.
உன் தொடைகளிலிருந்து வைசியர்கள், உன் கால்களில் இருந்து சுத்ரர்கள் தோன்றினார்கள்; உன் கண்களில் இருந்து சூரியன், உன் மூச்சிலிருந்து காற்று, உன் மனதில் இருந்து சந்திரன் பிறந்தது.
ப்ராணோந்தஃ முஷிராஜ்ஜாதோ முகாதக்நிரஜாயத । நாபிதோ ககநம் த்யௌஶ்ச ஶிரஸஃ ஸமவர்தத ॥ ௧,௧௨.
உன் மூச்சிலிருந்து உயிர்வாயு தோன்றியது; உன் வாயிலிருந்து அக்னி பிறந்தான்; உன் தொப்புளிலிருந்து ஆகாயம், உன் தலையிலிருந்து வானம் உருவானது.
திஶஃ ஶ்ரோத்ராத்க்ஷிதிஃ பத்ப்யாம் த்வத்தஃ ஸர்வமபூதிதிம் ॥ ௧,௧௨.
உன் செவிகளிலிருந்து திசைகள் தோன்றின; உன் கால்களில் இருந்து பூமி உருவானது; உன்னிலிருந்து எல்லாம் பிறந்தது.
ந்யக்ரோதஃ ஸுமஹாநல்பே யதா பீஜே வ்யவஸ்திதஃ । ஸம்யமே விஸ்வமகிலம் பீஜபூதே ததாத்வாயி ॥ ௧,௧௨.
பெரிய ஆலமரம் சிறிய விதையில் இருப்பது போல, இந்த முழு பிரபஞ்சமும் அதன் விதையாக உன்னுள் அடங்கியுள்ளது.
பீஜாதங்குரஸம்பூதே ந்யக்ரோதஸ்து ஸமுத்திதஃ । விஸ்தாரம் ச யதா யாதி த்வத்தஃ ஸ்ரு'ஷ்டௌ ததா ஜகத் ॥ ௧,௧௨.
விதையிலிருந்து முளை எழுந்து, அதிலிருந்து ஆலமரம் வளர்ந்து பரவுவது போல், உன்னிலிருந்து படைப்பு நேரத்தில் உலகம் விரிந்து பரவுகிறது.
யதா ஹி கதலீ நாந்யா த்வக்பத்ராதபி த்ரு'ஸ்யதே । ஏவம் விஶ்வஸ்ய நாந்யஸ்த்வம் த்வஸ்தயீஶ்வர த்ரு'ஶ்யேத ॥ ௧,௧௨.
வாழை மரத்தில் தோல், இலை தவிர வேறு எதுவும் தனியாக தெரியாதது போல, நிலையான இறையா, இந்த உலகில் நீயல்லாமல் வேறு எதுவும் தெரியவில்லை.
ஹ்லாதிநீ ஸம்திநீ ஸம்வித்த்வய்யேகா ஸர்வஸம்ஸ்திதௌ । ஹ்லாததாபகரீ மிஶ்ரா த்வயி நோ குணவர்ஜிதே ॥ ௧,௧௨.
மகிழ்ச்சி, ஒன்றிணைவு, அறிவு ஆகிய சக்திகள் அனைத்தும் உன்னில் ஒன்றாக இருக்கின்றன; இன்பமும் துன்பமும் அவற்றின் கலவையும், எல்லா குணங்களும் நீங்கிய உன்னில் இருக்கின்றன.
ப்ரு'தக்பூதைகபூதாய பூதபூதாய தே நமஃ । ப்ரபூதபூதபூதாய துப்யம் பூதாத்மநே நமஃ ॥ ௧,௧௨.
தனித்தனியாகவும் ஒன்றாகவும் இருப்பவரே, எல்லா உயிர்களின் ஆதாரமே, உமக்கு வணக்கம்; எல்லாவற்றின் ஆத்மாவாகவும், எல்லா உயிர்களின் பெரும் மூலமாகவும் இருப்பவரே, உமக்கு வணக்கம்.
வ்யக்தம் ப்ரதாநபுருஷௌ விராட்ஸம்ராட்ஸ்வராட்ததா । விபாவ்யதேந்தஃகரணே புருஷேஷ்வக்ஷயோ பவாந் ॥ ௧,௧௨.
வெளிப்பட்டதும், முதன்மை பொருளும், ஆன்மாவும், விராட், சம்ராட், ஸ்வராட் ஆகியோரும் உள்ளுணர்வில் தெரிகின்றன; ஆனால் நீ எல்லா உயிர்களிலும் அழியாதவனாக இருக்கிறாய்.
பிரம்மா முதலானோர் வேதங்களை அறிந்தாலும், உமது பாதை அறிய முடியாது; நான் ஒரு சிறுவன், உமையெப்படி புகழ்வேன்? என் மனம் உமக்கு பக்தியுடன் உமது திருப்பாதங்களைப் புகழ விரும்புகிறது; அதற்குத் தேவையான ஞானத்தை எனக்கு தாரும், பரமேஸ்வரா. பராசரர் கூறினார்: கோவிந்தன், கையைக் கூப்பிய உத்தானபாதனின் மகனை, சங்கத்தின் முனை கொண்டு தொட்டார்.