ஏவ ஸம்ஸ்தூயமாநஸ்து பகவாஞ்சரங்வசக்ரதூக் । ஜகாம தர்ஶநம் தேஷாம் மைத்ரேய பரமேஶ்வரஃ
மைத்திரேயா, அப்போது அந்த பரம ஈஸ்வரன், சார்ங்கம் வில் மற்றும் சக்கரம் ஏந்தி, அவர்கள் முன் தோன்றி, அவர்களால் புகழப்பட்டது.
தம் த்ரு'ஷ்ட்வா தே ததா தேவாஃ ஶர்ங்வசக்ரகதாதரம் । அபூர்வ்வரூபஸம்ஸ்தாநம் தேஜஸாம் ராஶிமூர்ஜ்ஜிதம்
அந்த நேரத்தில், தேவர்கள் அவரை பார்த்து, சார்ங்கம், சக்கரம், கடாயும் ஏந்தியவராக, முன்பு யாரும் கண்டிராத வடிவத்திலும், ஒளி நிறைந்த உருவத்திலும் காண்டினர்.
ப்ரணம்ய ப்ரணதாஃ பூர்வ்வம் ஸம்க்ஷோபஸ்திமிதேக்ஷணாஃ । துஷ்டுவுஃ புண்டரீகாக்ஷம் பிதாமஹபுரோகமாஃ
முதலில் வணங்கி, பயத்தால் கண்கள் பெரிதாகி, பிதாமகன் தலைமையில் தேவர்கள் அந்த தாமரைக் கண் கொண்டவரை புகழ்ந்தனர்.
நமோ நமோऽவிஶேஷஸ்த்வம் த்வம் ப்ரஹ்மா த்வம் பிநாகத்ரு'க் । இந்த்ரஸ்த்வமக்ரிஃ பவநோ வருணஃ ஸவிதா யமஃ
நமோ நமோ, வேறுபாடில்லாதவரே, நீயே பிரம்மா, நீயே பினாகம் ஏந்தும் சிவன், நீயே இந்திரன், அக்னி, வாயு, வருணன், சூரியன், யமன்.
வஸவோ மருதஃ ஸாத்யா விஶ்வே தேவகணா பவாந் । யோऽயம் தவாகதோ தேவ ஸமீபம் தேவதாகணஃ
நீயே வசுக்கள், மருத் தேவர்கள், சாத்யர்கள், எல்லா தேவர்களும்; இந்த தேவர்களின் கூட்டம் உம்மை அணுகி வந்துள்ளது, ஆண்டவரே.
ஸ த்வமேவ ஜகத்ஸ்த்ரஷ்டா யதஃ ஸர்வ்வகதோ பவாந் । த்வம் யஜ்ஞஸ்த்வம் வஷடூகாரஸ்த்வமோங்கரஃ ப்ரஜாபதிஃ
நீயே இந்த உலகை படைத்தவன், ஏனெனில் நீ எல்லா இடத்திலும் நிறைந்திருக்கின்றாய்; நீயே யாகம், 'வஷட்' என்ற சப்தம், 'ஓம்' என்ற மந்திரம், மற்றும் ப்ரஜாபதி.
வேத்யாவேத்யஞ்ச ஸர்வ்வாத்மம்ஸ்த்வந்மயஞ்சாகிலம் ஜகத் । த்வாமத்ர ஶரணாம் விஷ்ணோ ப்ரயாதா தைத்யநிர்ஜ்ஜிதாஃ
நீயே அறிந்ததும் அறியப்படுவதும், எல்லாரின் ஆன்மாவும்; இந்த உலகம் முழுவதும் உன்னால் நிரம்பியுள்ளது. விஷ்ணுவே, அசுரர்களால் வெல்லப்பட்ட நாங்கள் உம்மை அடைக்கலம் நாடி வந்தோம்.
வயம் ப்ரஸீத ஸர்வாத்மம்ஸ்தேஜஸ்யாப்யாயயஸ்வ நஃ । தாவதர்த்திஸ்ததா வாஞ்சா தாவந்மோஹஸ்ததாஸுகம்
எல்லாரின் ஆன்மாவே, எங்களை அருள்புரிய வேண்டும்; உமது சக்தியால் எங்கள் பலத்தை மீண்டும் வளர்க்க வேண்டும். உம்மை அடைக்கலம் அடையும் வரை தான் எங்கள் துயரம், ஆசை, மயக்கம், துக்கம் இருக்கட்டும்.
யாவந்நாயாதி ஶரணம் த்வாமஶேஷாகநாஶநம் । த்வம் ப்ரஸாதம் ப்ரஸந்நாத்மந் ப்ரபந்நாநாம் குருஷ்வ நஃ
எங்கள் எல்லா பாவங்களையும் நீக்கும் உம்மை அடைக்கலம் அடையும் வரை, அருள்மிகு உள்ளத்துடன், உம்மை சரணடைந்த எங்களுக்கு தயை காட்ட வேண்டும்.
தேஜஸாம் நாத ஸர்வேஷாம் ஸ்வஶத்த்யாப்யாயநம் குரு
ஒளியின் ஆண்டவரே, உமது சக்தியால் எல்லோருக்கும் மீண்டும் பலம் கொடுங்கள்.
ஏவம் ஸம்ஸ்தூயமாநஸ்து ப்ரணதைரமரைர்ஹரிஃ । ப்ரஸந்நத்ரு'ஷ்டிர்பகவாநிதமாஹ ஸ விஶ்வக்ரு'த்
அப்போது வணங்கிய தேவர்கள் புகழ்ந்தபோது, உலகத்தை படைத்த ஹரி, அருளான பார்வையுடன் இவ்வாறு சொன்னான்.
தேஜஸோ பவதாம் தேவாஃ கரிஷ்யாம்யுபப்ரு' ஹணம் । வதாம்யஹம் யத் க்ரியதாம் பவத்பிஸ்ததித ஸுராஃ
தேவர்களே, உங்கள் சக்தியை நான் மீண்டும் அளிப்பேன்; நீங்கள் செய்ய வேண்டியது என்ன என்பதை சொல்லுங்கள்.
ஆநீய ஸஹிதா தத்யைஃ க்ஷீராப்தௌ ஸகலௌஷதீஃ । மந்தாநம் மந்தரம் க்ரு'த்வா நேத்ரம் க்ரு'த்வா து வாஸுகிம்
அசுரர்களுடன் சேர்ந்து, எல்லா மூலிகைகளையும் பாற்கடலில் கொண்டு வாருங்கள்; மந்தர மலைக்கு இடையாய், வாசுகியை கயிறாகப் பயன்படுத்துங்கள்.
மத்யதாமப்ரு'தம் தேவாஃ ஸஹாயே மய்யவஸ்திதே । ஸாமபூர்வ்வஞ்ச தைதேயாஸ்தத்ர ஸாஹாய்யகர்மணி
என் துணையுடன், தேவர்கள் கடலைக் கடைய வேண்டும்; அசுரர்களும் சமரசத்துடன் இதில் பங்கெடுக்க வேண்டும்.
ஸாமாந்யபலபோக்தாரோ யூயம் வாச்யா பவிஷ்யத மத்யமாநே ச தத்ராப்தௌ யதூ ஸமுத்பத்யதேऽம்ரு'தம்
நீங்கள் அனைவரும் கிடைக்கும் பலனை சமமாகப் பகிர்வதாகச் சொல்லப்படும்; கடலைக் கடைக்கும் போது எவ்வித அமுதம் கிடைக்குமோ—
தத்பாநாத் பலிநோ யூயமமராஶ்வ பவிஷ்யத । ததா சாஹம் கரிஷ்யாமி யதா த்ரிதஶாவித்ரிஷஃ । ந ப்ராப்ஸ்யந்த்யம்ரு'தம் தேவாஃ கேவலம் க்லேஶபாகிநஃ
அந்த அமுதத்தை அருந்தினால், நீங்கள் தேவர்கள் பலமுள்ளவர்களாகவும், மரணமில்லாதவர்களாகவும் ஆகுவீர்கள்; அசுரர்கள் மட்டும் சிரமம் அடைவார்கள், தேவர்கள் மட்டும் அமுதம் பெறுவார்கள் என்று நான் செய்வேன்.
இத்யுத்தவா தேவதேவேந ஸர்வ்வ ஏவ ததஃ ஸுராஃ । ஸந்தாநமஸுரைஃ க்ரு'த்வா யத்நவந்தோऽம்ரு'தேऽபவந்
இவ்வாறு தேவாதிபதி கூறியபின், எல்லா தேவர்களும் அசுரர்களுடன் உடன்படிக்கை செய்து, அமுதைப் பெற ஒருமித்துப் பாடுபட்டார்கள்.
நாநௌஷதீஃ ஸமாநீய தேவ-தைதேயதாநவாஃ । க்ஷிப்த்வா க்ஷிராப்தீபயஸி ஶரதப்ராமலத்விஷி
பலவகை மூலிகைகளை தேவர்கள், தயித்யர்கள், தானவர்கள் சேர்த்து, பசும்பால்போல் வெண்மையாகத் திகழும் பாற்கடலில் போடினர்.
மந்தாநம் மந்தரம் நேத்ரம் க்ரு'த்வா ச வாஸுகிம் । ததோ மதிதுமாரப்தா மைத்ரைய தரஸாம்ரு'தம்
மந்தரமலையை மத்தாகவும், வாசுகியை கயிறாகவும் வைத்து, அவர்கள் அமுதை எடுக்க வலிமையாக கடலைக் கடையத் தொடங்கினார்கள், மைத்ரேயா.
விபுதாஃ ஸஹிதாஃ ஸர்வ்வே யதஃ புச்சம் ததஃக்ரு'தாஃ । க்ரு'ஷ்ணேந வாஸுகேர்தைத்யாஃ பூர்வ்வகாயே நிவேஶிதாஃ
அனைத்து தேவர்களும் வாசுகியின் வால் பகுதியை பிடித்தனர்; கிருஷ்ணரின் ஏற்பாட்டினால் தயித்யர்கள் அவன் தலைப்பக்கத்தில் நின்றனர்.
தே தஸ்ய பணநிஃ ஶ்வாஸ- வஹ்நிநாபஹதத்விஷஃ । நிஸ்தேஜஸோऽஸுராஃ ஸர்வே பபுவுரமிதத்யு தே
அன்று வாசுகியின் நாக்கிலிருந்து எழுந்த தீயால், எல்லா அசுரர்களும் தங்கள் சக்தியை இழந்து, மனம் தளர்ந்தார்கள்.
தேநைவ முகநிஃஶாஸ-வாயுநாஸ்தபலாஹகைஃ புச்சப்ரதேஶே வர்ஷத்பிஸ்ததா சாப்யாயிதாஃ ஸுராஃ
வாசுகியின் வாயிலிருந்து வீசும் காற்றால், வால் பகுதியிலே அடர்ந்த மேகங்கள் உருவாகி, மழை பெய்து, தேவர்களைத் தணிப்பாக ஆக்கியது.
க்ஷீரோதமத்யே பகவாந் கூர்ம்மரூபோ ஸ்வயம் ஹரிஃ । மந்தநாத்ரே ரதிஷ்டாநம் ப்ரமதோऽபூந்மஹாமுநே
பாற்கடலின் நடுவில், பெருமாள் தானே ஆமை வடிவம் கொண்டு, மந்தரமலையுக்குத் தளமாக இருந்தார், மகா முனிவரே.
ரூபேணாந்யேந தேவாநாம் மத்யே சக்ரகதாதரஃ । சகர்ஷ போகிராஜாநம் தைத்யமத்யேऽபரேண ச
வேறு ஒரு உருவத்தில், தேவர்களுக்கிடையே சக்கரம், கதை ஏந்தி, பாம்பரசை இழுத்தார்; தயித்யர்களிடையே இன்னொரு உருவம் எடுத்தார்.
உபர்ய்யக்ராந்தவாந் ஶைலம் ப்ரு'ஹதூரூபேண கேஶவஃ । ததாபரேண மைத்ரய யந்ந த்ரு'ஷ்டம் ஸுராஸுரைஃ
பெரும் உருவத்தில், கேசவன் அந்த மலைக்கு மேலிருந்து தாங்கினார்; மேலும், மைத்ரேயா, இன்னொரு உருவத்தில், அதை யாரும் காண முடியவில்லை.
தேஜஸா நாகராஜாநம் ததாப்யாயிதவாந் ஹரிஃ । அந்யேந தேஜஸா தேவாந் உபப்ரு'ம் ஹிதவாந் விபுஃ
அவரது சக்தியால், ஹரி பாம்பரசை உற்சாகப்படுத்தினார்; மற்றொரு சக்தியால், தேவர்களுக்கு வலிமை அளித்தார்.
மத்யமாநே ததஸ்தஸ்மிந் க்ஷீராப்தௌ தேவ-தாநவைஃ । ஹவிர்தாமாபவத் பூர்வ்வ ஸுரபிஃ ஸுரபூஜிதா
அப்போது, தேவரும் தயித்யரும் பாற்கடலைக் கடையும்போது, முதலில் யாகத்துக்கு அர்ப்பணிக்கப்படும், தேவரால் போற்றப்படும் சுரபி பசு தோன்றியது.
ஜக்முர்ம்முதம் ததோ தேவா தாநவாஶ்ச மஹாமுநே । வ்யாக்ஷிப்தசேதஸஶ்சைவ பபூவுஸ்திமிதேக்ஷணாஃ
அதன்பின், தேவர்களும் தயித்யர்களும் மகிழ்ந்தார்கள், மகா முனிவரே; ஆனால் அவர்களது மனம் கலங்கியதாகவும், கண்கள் குழப்பமாகவும் இருந்தன.
கிமேததிதி ஸத்தாநாம் திவி சிந்தயதாம் ததஃ । பபூவ வாருணோ தேவீ மதாதூர்ணிதலோசநா
இது என்ன என்று பரிசுத்தமான நம்பிக்கையுள்ளோர் விண்ணுலகில் யோசிக்கையில், மதத்தில் கண்கள் சுழன்று, வாருணி தேவி தோன்றினார்.
க்ரு'தாவர்த்தாதூ ததஸ்தஸ்மாத் க்ஷீரோதாதூ வாஸயந் ஜகத் । கந்தேந பாரிஜாதோऽபூதூ தேவஸ்த்ரீநந்தஸ்தருஃ
அப்பொழுது, பாற்கடல் சுழலும்போது, அதன் மணம் உலகம் முழுவதும் பரவி, பரிஜாதம் என்ற தெய்வீக மரம் தோன்றியது.