ததஃ படே ஸுராந் தைத்யாந் கந்தர்வ்வாம்ஶ்வ ப்ரதாநதஃ । மநுஷ்யாம்ஶ்வாபிலிக்யாஸ்யை சித்ரலேகா வ்யதர்ஶயத் ।। ௫-௩௨-
பிறகு சித்ரலேஷா, ஒரு துணியில் முக்கியமான தேவர்கள், அசுரர்கள், கந்தர்வர்கள், மனிதர்கள் ஆகியோரின் படங்களை ஊஷைக்கு காட்டினாள்.
அபாஸ்ய ஸா து கந்தர்வ்வாம்ஸ்ததோரகஸுராஸுராந் । மநுஷ்யேஷு ததௌ த்ரு'ஷ்டிம் தேஷ்வப்யந்தகவ்ரு'ஷ்ணிஷு ।। ௫-௩௨-
ஊஷை கந்தர்வர்கள், பாம்புகள், தேவர்கள், அசுரர்கள் ஆகியோரை தவிர்த்து, மனிதர்களில் அந்தகர்கள், வ்ருஷ்ணிகள் ஆகியோரிடம் பார்வையை நிறுத்தினாள்.
க்ரு'ஷ்ண-ராமௌ விலோக்யாஸௌ ஸுப்ரு ர்லஜ்ஜாஜஃட²ேவ ஸா । ப்ரத்யு ம்ரதர்ஶாநே வ்ரீஃட²ா-த்ரு'ஷ்டிம் நிந்யேऽந்யதோ த்ரிஜ ।। ௫-௩௨-
கிருஷ்ணரும் ராமரும் வந்ததைப் பார்த்த அந்த அழகான புருவம் கொண்ட பெண்மணி, வெட்கத்தால் கண்களைத் தாழ்த்தி, வெகு மென்மையாக வேறு பக்கம் பார்த்தாள், இருமுறை பிறந்தவரே.
த்ரு'ஷ்டமாத்ரே ததஃ காந்தே ப்ரத்யு ம்ரதநயே த்ரிஜ । த்ரு'ஷ்ட்யாத்யர்தவிகாஶிந்யா லஜ்ஜா க்காபி நிராக்ரு'தா ।। ௫-௩௨-
பிரத்யும்னனின் மகன் அவளை நேசமாகப் பார்த்தபோது, அவளது கண்கள் மகிழ்ச்சியில் மலர்ந்தன; வெட்கம் எல்லாம் மறைந்து போனது, முனிவரே.
ஸோऽயம் ஸோऽயமிதீத்யுக்த தயா ஸா யோககாமிநீ । யயௌ த்ராரவதீமூஷாம் ஸமாஶ்வாஸ்ய ததஃ ஸகீம் ।। ௫-௩௨-
அவள், 'இவர்தான், இவர்தான்' என்று சொல்லி, மனதை ஒன்றாகக் கொண்டு, தோழியிடம் ஆறுதல் கூறி, விரைவாக துவாரகையை நோக்கி சென்றாள்.
சக்ர கர்ம்ம மஹச்சௌரிர்பிப்ராணோ மாநுஷீம் தநும் । ஜிகாய ஶக்ர ஸர்வ்வஞ்ச ஸர்வ்வதேவாம்ஶ்வ லீலயா ।। ௫-௩௪-
சக்கரம் ஏந்தி, மனித உருவம் எடுத்த அந்த பெரிய திருடன், இந்திரனையும் மற்ற எல்லா தேவர்களையும் எளிதாக விளையாட்டாக வென்றான்.
யஜ்வாந்யதகரோத் கர்ம்ம திவ்யசேஷ்டாவிகாதக்ரு'த் । தத் கத்யதாம் மஹாபாக!பரம் காதூஹலம் ஹி மே ।। ௫-௩௪-
அவன் வேறு ஒரு செயலைச் செய்தான்; யாகம் செய்பவர்களின் தெய்வீக நிகழ்ச்சிகளைத் தடை செய்தான். அதைப் பற்றி எனக்கு மிகவும் ஆவல் உள்ளது, அதைக் கூறுங்கள், பெருமைக்குரியவரே.
பராஶர உவாச । கததோ மம விப்ரர்ஷே!ஶ்ரூயதாமிதமாதராத் । நராவதாரே க்ரு'ஷ்ணேந தக்தா வாராணஸீ யதா ।। ௫-௩௪-
பராசரர் சொன்னார்: முனிவரே, நீங்கள் கேட்டபடி, மனித உருவில் கிருஷ்ணன் எப்படி வாராணசியை எரித்தான் என்பதை கவனமாகக் கேளுங்கள்.
பௌண்டுகோ வாஸுதேவஸ்து வாஸுதேவீऽபவத் பிவி । அவதீர்ணஸ்த்வமித்யுக்தோ ஜநைரஜ்ஞாநமோஹிதைஃ ।। ௫-௩௪-
பாண்ட்ரக வாசுதேவன், அறியாமையால் மயங்கிப் போய், மக்கள் சொல்வதை நம்பி, தான் உண்மையான வாசுதேவன் என்று எண்ணினான்.
ஸ-மேநே வாஸுதேவோऽஹமவதீர்ணோ மஹீதலே । நஷ்டஸ்ம்ரு'திஸ்ததஃ ஸர்வ்வ விஷ்ணசிஹ்நிமசீகரத் ।। ௫-௩௪-
அவன், 'நான் வாசுதேவன், பூமியில் அவதரித்தவன்' என்று நினைத்து, நினைவுகளை இழந்து, விஷ்ணுவின் அடையாளங்கள் அனைத்தையும் அணிந்தான்.
தூதஞ்ச ப்ரேரயாமாஸ க்ரு'ஷ்ணாய ஸுமஹாத்மநே । த்யத்தவா சக்ராதிகம் சிஹ்ந மதீயம் நாம சாத்மநஃ ।। ௫-௩௪-
அவன், பெரிய மனம் கொண்ட கிருஷ்ணனிடம் தூதனை அனுப்பி, சக்கரம் முதலிய அடையாளங்களையும், தன் பெயரையும் விட்டுவிடுமாறு கேட்டான்.
வாஸுதேவாத்மகம் மூஃட³!முத்தவா ஸர்வ்வம் விஶேஷதஃ । ஆத்மநோ ஜீவிதார்தாய ததோ மே ப்ரணதி வ்ரஜ ।। ௫-௩௪-
'முட்டாளே, வாசுதேவனுக்கான எல்லாவற்றையும், குறிப்பாக உன் உயிரைக் காக்க வேண்டுமானால், விட்டுவிட்டு, எனக்கு வணங்குவாய்' என்று சொன்னான்.
இத்யுக்தஃ ஸம்ப்ரஹஸ்யைந தூதம் ப்ராஹ ஜநார்த்தநஃ । நிஜசிஹ்நமஹம் சக்ர ஸமுத்ஸ்மரக்ஷ்ய த்வயீதி வை ।। ௫-௩௪-
அப்படி கேட்டதும், ஜனார்த்தனன் சிரித்து, தூதனிடம், 'என் சக்கரத்தை நான் நினைத்து, காப்பாற்றிக் கொள்வேன்' என்று சொன்னான்.
வாச்யஃ ஸ பௌண்ட்ரகோ கத்வா த்வயா தூத!வசோ மம । ஜ்ஞாதஸ்த்வத்ராக்யஸத்பாவோ யத் கார்ய்யம் தத்ரிதீயதாப் ।। ௫-௩௪-
'தூதனே, என் வார்த்தைகளைப் பாண்ட்ரகனிடம் சென்று சொல்லு: உன் பொய் வெளிப்பட்டது; இனி என்ன செய்ய வேண்டுமோ அதைச் செய்' என்று சொன்னான்.
க்ரு'ஹீதசிஹ்ந ஏவாஹமாகமிஷ்யாமி தே புரம் । ஸமுத்ஸ்த்ரக்ஷ்யாமி தே சக்ர நிஜநிஹ்நமஸம்ஶயம் ।। ௫-௩௪-
'நான் என் அடையாளங்களை எடுத்துக்கொண்டு, உன் நகரத்திற்கு வருவேன்; என் சக்கரத்தை உன் மீது வீசுவேன், இதில் சந்தேகம் இல்லை' என்று சொன்னான்.
ஆஜ்ஞாபூர்வ்வஞ்ச யதிதமாகச்சேதி த்வயோதிதம் । ஸம்பாதயிஷ்யே ஶ்வஸ்துப்யம் ததப்யேஷோऽவிலம்பிதம் ।। ௫-௩௪-
'நீ என்னை வருமாறு கட்டளையிட்டதை, நாளைத் தாமதமின்றி நிறைவேற்றுவேன்' என்று சொன்னான்.
ஶரணாம் தே ஸமப்யேத்ய கர்த்தாஸ்மி ந்ரு'பதே!ததா । யதா த்வத்த்வோ பயம் பூயோ ந மே கிஞ்சித்பவிஷ்யதி ।। ௫-௩௪-
'அரசே, உன் சரணில் வந்து, இனி உன்னால் எனக்கு எப்போதும் பயம் இருக்காதபடி செய்கிறேன்' என்று சொன்னான்.
இத்யுக்தேऽபகதே தூதே ஸம்ஸ்ம்ரு'த்யாப்யாகதம் ஹரிஃ । கருத்மந்தமதாருஹ்ய த்வரிதம் தத்புரம் யயௌ ।। ௫-௩௪-
தூதன் சென்றதும், ஹரியும் அந்த நிகழ்வை நினைத்து, கருடனில் ஏறி, விரைவாக அந்த நகரை நோக்கி புறப்பட்டான்.
ஸ சாபி கேஶவோத்யோகம் ஶ்ருத்வா காஶிபதிஸ்ததா । ஸர்வ்வஸைந்யபரீவாரஃ பார்ஷ்ணிக்ராஹ உபாயயௌ ।। ௫-௩௪-
அப்போது, கேசவன் போருக்கு தயாராக இருப்பதை கேட்டு, காசி நாட்டின் அரசன், தன் படை முழுவதையும் அழைத்துக்கொண்டு, போர்க்களத்திற்கு வந்தான்.
ததோ பலேந மஹதா காஶிராஜபலேந ச । பௌண்ட்ரகோ வாஸுதேவோऽஸௌ கேஶவாபிமுகம் யயௌ ।। ௫-௩௪-
பின்னர், பாண்ட்ரக வாசுதேவன், பெரிய படையுடன், காசி அரசனின் படையையும் சேர்த்து, கேசவனை எதிர்த்து முன்னேறினான்.
தம் ததர்ஶ ஹரிர்த்தூராதுதாரஸ்யந்தநே ஸ்திதம் । சக்ரஹஸ்தம் கதாகஃட² கபாஹு பாணிகதாம்புஜம் ।। ௫-௩௪-
அரியான், அந்த வீரனை தூரத்தில் இருந்து பார்த்தான்; அவன் ஒளிரும் ரதத்தில் அமர்ந்திருந்தான், சக்கரம், கோல் ஆகியவற்றை கையில் பிடித்திருந்தான், வலுவான தோள்கள், ஒரு கையில் தாமரை பூ வைத்திருந்தான்.
ஸ்த்ரக்தரம் த்ரு'தஶாங்கஞ்ச ஸுபர்ணாரசிதத்வஜம் । வக்ஷஃஸ்தலே க்ரு'தஞ்சாஸ்ய ஶ்ரீவத்ஸம் தத்ரு'ஶே ஹிரஃ ।। ௫-௩௪-
அவன் மாலையணிந்திருந்தான், சங்கையும் எடுத்திருந்தான், கருடன் அலங்கரித்த கொடியும் வைத்திருந்தான்; அவன் மார்பில் ஒளிவீசும் ஸ்ரீவத்சம் தென்பட்டது.
கிரீடகூணடலதரம் பீதவாஸஃஸமந்விதம் । த்ரு'ஷ்ட்வா தம் பாவகம்பரம் ஜஹாஸ கருடத்வஜஃ ।। ௫-௩௪-
அவன் கிரீடமும் குண்டலமும் அணிந்திருந்தான், மஞ்சள் vasthiram உடுத்திருந்தான்; அவனைப் பார்த்த கருடக்கொடியைத் தாங்கும் வண்ணன், அவன் ஆழ்ந்த மனப்பாங்கைக் கண்டு சிரித்தான்.
யுயுத ச பலேநாஸ்ய ஹஸ்த்யஶ்வபஹலிநா த்ரிஜ ! நிஸ்த்ரிம்ஶர்ஷ்டிகதாஶூலஶக்திகார்ம்முகஶாலிநா ।। ௫-௩௪-
அவன் தன் படையுடன், யானைகள் குதிரைகள் நிறைந்த படைமுழுவதும் கொண்டு, வாள், வேல், கோல், முத்திரை, சுழி, வில் ஆகிய ஆயுதங்களை ஏந்தி போரிட்டான்.
க்ஷணேந ஶார்ஹ்கநிர்ம்முக்தைஃ ஶரைரிஷுவிதாரணைஃ । கதாசக்ரநிபாதைஶ்வ ஸூதயாமாஸ ததூபலம் ।। ௫-௩௪-
ஒரு கணத்தில், ஷார்ங்க விலில் இருந்து விடப்பட்ட அம்புகளாலும், கோல் சக்கரத்தால் தாக்கியும், எதிரியின் படையை முற்றிலும் அழித்தான்.
காஶிராஜபலஞ்சைவ க்ஷர்யம் நித்வா ஜநார்த்தநஃ । உவாச பௌண்ட்ரகம் மூத़மாத்மசிஹ்நோபலக்ஷ்ணம் ।। ௫-௩௪-
காசி அரசனின் படையை அழித்த பிறகு ஜனார்த்தனன், தன் அடையாளங்களை எடுத்திருந்த அவ்வெழுமையுள்ள பாண்ட்ரகனிடம் பேசினான்.
பௌண்ட்ரகோக்தம் த்வயா யத்து தூதவக்தூணே மாம் ப்ரதி । ஸமுதூஸ்ரு'ஜேதி சிஹ்நாநி தத்தே ஸம்பாதயாம்யஹம ।।௫-௩௪-
நீ தூதரால் என்னிடம் சொன்னாய், 'இந்த அடையாளங்களை நீ விட்டு விடு' என்று; அதை இப்போது உனக்காக நிறைவேற்றுகிறேன்.
சக்ரமேதத் ஸமுத்ஸ்ரு'ஷ்டம் கதேயம் தே விஸர்ஜிதா । கருத்மாநேஷ நிர்த்திஷ்டஃ ஸமாரோஹது தே த்வஜம் ।। ௫-௩௪-
இந்த சக்கரம் இப்போது உனக்காக வீசப்பட்டது; இந்த கோலும் உனக்காக விடப்பட்டது; கருடன் உன் கொடியில் ஏறட்டும்.
இத்யுஜ்வார்ய்ய விமுக்தேந சக்ரணோஸௌ விதாரிதஃ । போதிதோ கதயா பக்ரோ கருத்மாஶ்வ கருத்மதா ।। ௫-௩௪-
இவ்வாறு கூறி, அவனை சக்கரத்தால் வெட்டினான், கோலால் சாய்த்தான், கருடன் அவனுடைய கொடியை முற்றிலும் உடைத்தான்.
ததோ ஹாஹாக்ரு'தே லோகே காஶிபுர்ய்யதிபோ பலீ । யுயுதே வாஸுதேவேந மித்ரஸ்யாபசிதௌ ஸ்திதஃ ।। ௫-௩௪-
அப்போது உலகம் முழுவதும் அழுகை எழுந்தது; அப்பொழுது வலிமைமிக்க காசி அரசன், தன் நண்பருக்காக கௌரவமாக நின்று வாசுதேவனுடன் போரிட்டான்.