சாணூரே நஹதே மல்லே முஷ்டேகே விநிபாதிதே । நீதே க்ஷயம் தோஶலகே ஸர்வே மல்லாஃ ப்ரதுத்ரு வுஃ
சாணூரன் மல்லயுத்தத்தில் வீழ்ந்ததும், முஷ்டிகன் தரையில் சாய்ந்ததும், தோஷலகன் உயிர் இழந்ததும் பார்த்தவுடன், எல்லா மல்லர்களும் அஞ்சிப் பறந்தார்கள்.
வவல்கதுஸ்ததோ ரம்கே க்ரு'ஷ்ணஸம்கர்ஷணாவுபௌ । ஸமாநவயஸோ கோபாந்பலாதாக்ரு'ஷ்ய ஹர்ஷிதௌ
அதன்பின், கிருஷ்ணனும் சங்கர்ஷணனும் மகிழ்ச்சியுடன் அரங்கத்தில் பாய்ந்து, தங்களுடன் வயது சமமான கோபர்களை வலியால் பிடித்துக்கொண்டார்கள்.
கம்ஸோऽபி கோபரக்தாக்ஷஃ ப்ராஹோச்சைர்வ்யாயதாந்நராந் । கோபாவேதௌ ஸமாஜௌகாந்நிஷ்க்ராம்யேதாம் பலாதிதஃ
கம்சன் கோபத்தால் கண்கள் சிவந்து, உரக்க காவலர்களிடம், 'இந்த இரு கோபர்களையும் கூட்டத்தையும் வலியால் இங்கு இருந்து விரட்டிவிடுங்கள்!' என்று கட்டளையிட்டான்.
நம்தோऽபி க்ரு'ஹ்யதாம் பாபோ நிர்கலைராயஸைரிஹ । அவ்ரு'த்தார்ஹேண தம்டேந வஸுதேவோऽபி பத்யதாம்
'நந்தனை, அந்த பாவியை, இரும்புக் கட்டுக்களால் இங்கே பிடியுங்கள்! வயது ஆகாத தண்டனையால் வசுதேவனையும் கட்டுங்கள்!' என்று கூறினான்.
வல்கம்தி கோபாஃ க்ரு'ஷ்ணேந யே சேமே ஸஹிதாஃ புரஃ । காவோ நிக்ரு'ஹ்ய தாமேஷாம் யச்சாஸ்தி வஸு கிம்சந
'கிருஷ்ணனுடன் உள்ள இந்த கோபர்களின் மாடுகளை பிடித்து, அவர்களிடம் உள்ள செல்வம் எதுவும் எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்!' என்று கூறினான்.
ஏவமாஜ்ஞாபயாநம் து ப்ரஹஸ்ய மதுஸூதநஃ । உத்ப்லுத்யாருஹ்ய தம் மம்சம் கம்ஸம் ஜக்ராஹ வேகதஃ
இவ்வாறு கம்சன் கட்டளையிடும் போது, மதுசூதனன் சிரித்துக் கொண்டு, பாய்ந்து மேடையில் ஏறி, வேகமாக கம்சனைப் பிடித்தான்.
கேஶ்ஷ்வோஆ!க்ரு'ஷ்ய விகலத்கிரீடமவநீதலே । ஸ கம்ஸம் பாதயாமாஸ தஸ்யோபரி பபாத ச
அவன் தலைமுடியைப் பிடித்து இழுத்து, கிரீடம் தரையில் விழும்படி செய்து, கம்சனை தரையில் வீசினான்; பின்னர் அவன் மேல் விழுந்தான்.
அஶ்ஷோஜகதாதாரகுருணா பததோபரி । க்ரு'ஷ்ணேந த்யாஜிதஃ ப்ராணாநுக்ரஸேநாத்மஜோ ந்ரு'பஃ
உலகத்தைத் தாங்கும் வலிமைமிக்க கிருஷ்ணன் அவனை வீழ்த்தியபோது, உக்ரசேனனின் மகன் கம்சன் உயிர் இழந்தான்.
ந்ரு'தஸ்ய கேஶ்ஷோஉ! ததா க்ரு'ஹீத்வா மதுஸூதநஃ । சகர்ஷ தேஹம் கம்ஸஸ்ய ரம்கமத்யே மஹாபலஃ
பின்னர் மதுசூதனன், கம்சனை தலைமுடியில் பிடித்து, அவன் உடலை அரங்கின் நடுவில் இழுத்துச் சென்றான்.
கௌரவேணாதிபததா பரிகாதேந க்ரு'ஷ்யதா । க்ரு'தா கம்ஸஸ்ய தேஹேந வேகேநேவ மஹாம்பஸஃ
அந்த வலிய தாக்கமும் இழுத்தலும் காரணமாக, கம்சனின் உடல், வேகமாக ஓடும் பெரிய நதியைப் போல ஆகிவிட்டது.
கம்ஸே க்ரு'ஹீதே க்ரு'ஷ்ணேந தத்ப்ராதாऽப்யாகதோ ருஷா । ஸுநாமா பலபத்ரே ண லீலயைவ நிபாதிதஃ
கிருஷ்ணன் கம்சனைப் பிடித்தபோது, அவன் சகோதரன் சுனாமன் கோபத்துடன் வந்தான்; ஆனால் பலபத்ரன் அவனை எளிதாக வீழ்த்தினான்.
ததோ ஹாஹாக்ரு'தம் ஸர்வமாஸீத்தத்ரம் கமம்டலம் । அவஜ்ஞயா ஹதம் த்ரு'ஷ்ட்வா க்ரு'ஷ்ணேந மதுரேஶ்வரம்
பின்னர், கிருஷ்ணன் மதுரையின் அரசனை அவமதித்து கொன்றதைப் பார்த்து, அந்த அரங்கமெங்கும் 'ஐயோ!' என்ற அழுகை முழங்கியது.
க்ரு'ஷ்ணோऽபி வஸுதேவஸ்ய பாதௌ ஜக்ராஹ ஸத்வரஃ । தேவக்யாஶ்ச மஹாபாஹுர்பலதேவஸஹாயவாந்
பெரும் வலிமை கொண்ட பலதேவன் உடன், கிருஷ்ணன் விரைவாக வசுதேவனும் தேவகியும் கால்களைத் தொட்டான்.
உத்தாப்ய வஸுதேவஸ்தம் தேவகீ ச ஜநார்தநம் । ஸ்ம்ரு'தஜந்மோக்தவசநௌ தாவேவ ப்ரணதௌ ஸ்திதௌ
வசுதேவனும் தேவகியும் ஜனார்த்தனனை எழுப்பி, அவன் பிறந்தபோது சொன்ன வார்த்தைகளை நினைவுகூர்ந்து, இருவரும் கைகூப்பி நின்றார்கள்.
ஶ்ரீவஸுதேவ உவாச। ப்ரஸீத ஸீததாம் தத்தோ தேவாநாம் யோ வரஃ ப்ரபோ । ததாவயோஃ ப்ரஸாதேந க்ரு'தோத்தாரஸ்ஸ கேஶவ
ஸ்ரீ வசுதேவன் சொன்னான்: 'நாங்கள் வணங்கி நிற்கும் ஆண்டவரே, தயை செய்து அருள்புரிய வேண்டும். தேவர்களுக்கு வழங்கிய வரம், உமது அருளால் இப்போது நிறைவேறியுள்ளது, கேசவா.'
ஆராதிதோ யத்பகவாநவதீர்ணோ க்ரு'ஹே மம । துர்வ்ரு'த்தநிதநார்தாய தேந நஃ பாவிதம் குலம்
'நான் உம்மை வழிபட்டதால், நீர் என் இல்லத்தில் அவதரித்து, தீயவர்களை அழிக்க வந்தீர்; அதனால் எங்கள் குலம் தூய்மையடைந்தது.'
த்வமம்தஃ ஸர்வபூதாநாம் ஸர்வபூதமயஸ்திதஃ । ப்ரவர்த்தேதே ஸமஸ்தாத்மம்ஸ்த்வத்தோ பூதபவிஷ்யதீ
'நீங்கள் எல்லா உயிர்களிலும் உள்ளீர்கள்; எல்லா உயிர்களின் ஆதாரமாக இருப்பவர். கடந்ததும் வரப்போகும் அனைத்தும் உம்மிலிருந்து தோன்றுகிறது, எல்லாவற்றிற்கும் ஆத்மாவாக இருப்பவர் நீரே.'
யஜ்ஞைஸ்த்வமிஜ்யஸேऽசிம்த்ய ஸர்வதேவமயாச்யுத । த்வமேவ யஜ்ஞோ யஷ்டா ச யஜ்வநாம் பரமேஶ்வரஃ
'அறிய முடியாதவரே, எல்லா தேவர்களையும் உள்ளடக்கியவரே, யஜ்ஞங்களால் உம்மை வழிபடுகிறோம். நீங்களே யஜ்ஞமும், யஜமானனும், யஜ்ஞம் செய்யும் அனைவருக்கும் பரம ஈசுவரனும் ஆவீர்.'
ஸமுத்பவஸ்ஸமஸ்தஸ்ய ஜகதஸ்த்வம் ஜநார்தந
அனைத்து உலகங்களுக்கும் ஆதியாக இருப்பவர் நீயே ஜனார்த்தனா.
ஸாபஹ்நவம் மம மநோ யதேதத்த்வயி ஜாயதே । தேவக்யாஶ்சாத்மஜப்ரீத்யா ததத்யம்தவிடம்பநா
உன்னிடம் எனது மனதில் எழும் இந்த மறுப்பு, தேவகியின் மகனாக உன்னை நேசிப்பது—இவை அனைத்தும் மிகுந்த மயக்கம் தான்.
த்வம் கர்த்தா ஸர்வபூதாநாமநாதிநிதநோ பவாந் । த்வம் மநுஷ்யஸ்ய கஸ்யைஷா ஜிஹ்வா புத்ரேதி வக்ஷ்யதி
அனைத்து உயிர்களுக்கும் படைப்பாளி, ஆரம்பமும் முடிவும் இல்லாதவன் நீயே. மனிதனுக்கு 'மகன்' என்று உன்னை அழைக்கும் நாவு எது?
ஜகதேதஜ்ஜகந்நாத ஸம்பூதமகிலம் யதஃ । கயா யுக்த்யா விநா மாயாம் ஸோऽஸ்மத்தஃ ஸம்பவிஷ்யதி
உலகம் முழுவதும் உன்னிடமிருந்து தோன்றியது, உலகநாதா. உன் மாயையைத் தவிர வேறு எந்த காரணத்தால் நீ எங்களிடமிருந்து பிறக்க முடியும்?
யஸ்மிந்ப்ரதிஷ்டிதம் ஸர்வம் ஜகத்ஸ்தாவரஜம்கமம் । ஸ கோஷ்டோத்ஸம்கஶயநோ மாநுஷோ ஜாய தே கதம்
நிலைகொண்டதும் அசையும் அனைத்தும் உன்னில் உறைகிறது. அந்த பரம்பொருள், உலகம் முழுவதையும் தாங்கும் நீ, எவ்வாறு மனிதராக எங்களிடம் பிறக்க முடியும்?
ஸ த்வம் ப்ரஸீத பரமேஶ்வர பாஹி விஶ்வமம்ஶாவதாரகரணைர்ந மமாஸி புத்ரஃ । ஆப்ரஹ்யபாதபமிதம் ஜகதேததீஶ த்வத்தோ விமோஹயஸி கிம் புருஷோத்தமாஸ்மாந்
ஆகையால், பரமேஸ்வரா, உலகத்தை காப்பவரே, தயை செய். உன் அம்சமாக வந்தாலும், நீ உண்மையில் எனது மகன் அல்ல. பிரம்மாவிலிருந்து மரங்கள் வரை இந்த உலகம் உன்னிடமிருந்து தோன்றியது. பரமபுருஷா, எதற்காக எங்களை மயக்குகிறாய்?
மாயாவிமோஹிதத்ரு'ஶா தநயோ மமேதி கம்ஸாத்பயம் க்ரு'தமபாஸ்தபயோऽதிதீவ்ரம் । நீதோऽஸி கோகுலமராதிபயா குலேந வ்ரு'த்திம் கதோऽஸி மம நாஸ்தி மமத்வமீஶ
உன் மாயையால் என் பார்வை மயங்கியதால், உன்னை மகனாக எண்ணி கம்சனைப் பயந்தேன். இப்போது அந்த பயம் நீங்கியது; நீ எங்கள் குடும்பத்தால் கோகுலத்திற்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டாய், வளர்ந்தாய். இனி எனக்குள் 'என்' என்ற பற்று இல்லை, ஈசா.
கர்மாணி ருத்ர மருதஶ்விஶதக்ரதூநாம் ஸாத்யாநி யஸ்ய ந பவம்தி நிரீக்ஷிதாநி । த்வம் விஷ்ணுரீஶ ஜகதாமுபகாரஹேதோஃ ப்ராப்தோஸி நஃ பரிகதோ விகதோ ஹி மோஹஃ
ருத்ரன், மருத்கள், அஸ்வின்கள், இந்திரன், சாத்யர்கள்—இவர்களின் செயல்கள் உன் பார்வையில்லாமல் நடைபெறாது. உலகங்களின் ஆண்டவனே, விஷ்ணுவே, உலக நலனுக்காக நீ எங்களிடம் வந்துள்ளாய். இப்போது உன்னை உணர்ந்ததால் மயக்கம் நீங்கிவிட்டது.
தௌ ஸமுத்பந்நவிஜ்ஞாநௌ பகவத்கர்ம்மதர்ஶநாத் । தேவகீ-வஸுதேவௌ து த்ரு'ஷ்ட்வா மாயாம் புநர்ஹரிஃ । மோஹாய யதுசக்ரஸ்ய விததாந ஸ வைஷ்ணவீம ।। ௫-௨௧-
அப்பொழுது தேவகியும் வசுதேவரும், பகவானின் செயல்களைப் பார்த்து உண்மையை உணர்ந்தனர். ஆனால், யது குலத்தை மயக்க ஹரியான் மீண்டும் தன் மாயையை விரித்தான்.
உவாச சாம்ப! போஸ்தாத! சிராதுத்கண்டிதேந மே । பவந்தௌ கம்ஸபீதேந த்ரு'ஷ்டௌ ஸங்கர்ஷணேந ச ।। ௫-௨௧-
அவன் கூறினான்: 'அம்மா! அப்பா! நீண்ட நாட்கள் ஆவலுடன் காத்திருந்தேன். கம்சனைப் பயந்து இருந்த நான், இப்போது உங்களை இருவரையும், சங்கர்ஷணனையும் பார்த்தேன்.'
குர்வ்வதாம் யாதி யஃ காலோ மாதாபித்ரோரபூஜநம் । தத்கணடமாயுஷோ வ்யர்தமஸாதூநாம் ஹி ஜாயதே ।। ௫-௨௧-
தாயும் தந்தையும் வழிபடாமல் கழிக்கும் காலம், நற்பண்பில்லாதவர்களுக்கு வீணான வாழ்வாகும்.
குரு-தேவ-த்விஜாதீநாம் மாதாபித்ரோஶ்வ பூஜநம் । குர்வ்வதாம் ஸபலம் ஜந்ம தேஹிநாம் தாத!ஜாயதே ।। ௫-௨௧-
குரு, தேவர்கள், பிராமணர்கள், தாய், தந்தை—இவர்களை மதிப்பவர்கள், தந்தையே, அவர்களின் பிறவி பயனுள்ளதாய் அமையும்.