தாபிஃ ப்ரஸந்நசித்தாமபிர்கோபீபிஃ ஸஹ ஸாதரம் । ரராம ராஸகோஷ்டீபிருதாரசரிதோ ஹரிஃ ।। ௫-௧௩-
அந்த மகிழ்ச்சியுடன் இருந்த கோபிகளுடன், உயர்ந்த செயல்கள் கொண்ட ஹரி, ராச வட்டத்தில் மரியாதையுடன் விளையாடினார்.
ராஸமணடலபந்தோऽபி க்ரு'ஷ்ணபார்ஶ்வமநுஜூசதா । கோபீஜநேந நைவாபூதேகஸ்தாநஸ்திராத்மநா ।। ௫-௧௩-
ராச வட்டம் அமைந்திருந்தாலும், கிருஷ்ணனின் அருகில் இருக்க விரும்பிய கோபிகள் ஒரே இடத்தில் நிலையாக இல்லாமல் அசைந்தாடினர்.
ஹர்தே ப்ரக்ரு'ஹ்ய சைகைகாம் கோபிகாம் ராஸமணடலீம் । சகார தத்கரஸ்பர்ஶ-நிமீலிதத்ரு'ஶம் ஹரிஃ ।। ௫-௧௩-
ஹரி, ஒவ்வொரு கோபியையும் கையில் பிடித்து, அவர்களின் கண்கள் அவன் தொடுதலால் மூடப்பட்டபடி, ராச வட்டத்தை அமைத்தான்.
ததஃ ஸ வவ்ரு'தே ராஸஶ்வலதூவலயநிஃ ஸ்வநஃ । அநுயாதஶரதூகாவ்யகேயகீதிரநுக்ரமாத் ।। ௫-௧௩-
பின்னர், ராச நடனம் கால் வளையல்களின் ஒலியுடன் முழங்கியது; பாடலும் இசையும் தொடர்ந்தன.
க்ரு'ஷ்ணாஃ ஶரஜ்வந்த்ரமஸம் கௌமுதீம் குமுதாகரம் । ஜகௌ கோபீஜநஸ்த்வேகம் கூஷ்ணநாம புநஃ புநஃ ।। ௫-௧௩-
கோபிகள், கிருஷ்ணன், சரத்கால சந்திரன், சந்திர ஒளி, தாமரை குளம் ஆகியவற்றைப் பாடினாலும், எப்போதும் 'கிருஷ்ணா' என்ற பெயரை மீண்டும் மீண்டும் பாடினர்.
பரிவர்த்தஶ்ரமேணோக சலதூவலயலாபிநீம் । ததௌ பாஹுலதாம் ஸ்கந்தே கோபீ மதுநிகாதிநஃ ।। ௫-௧௩-
சுற்றும் நடனத்தில் சோர்வால், வளையல்கள் ஒலிக்க, ஒரு கோபி தன் கொடியைப் போல் உள்ள கைவை மதுகை வென்றவனின் தோளில் வைத்தாள்.
காசித் ப்ரவிலஸதூபாஹுஃ பரிரப்ய சுசும்ப தம் । கோபீ கீதஸ்துதிவ்யாஜ-நிபுணா மதுஸூதநம் ।। ௫-௧௩-
ஒரு கோபி, பிரகாசமான கைகளுடன், அவனை அணைத்து முத்தமிட்டாள்; பாடல் மற்றும் புகழ்ச்சி மூலம் மதுசூதனனை நுட்பமாக வணங்கினாள்.
கோபீ-கபோல-ஸம்ஶ்லேஷமபிபத்ய ஹரேபுர்ஜௌ । புலகோதூகமஶஸ்யாய ஸ்வேதாம்புகநதாம் கதௌ ।। ௫-௧௩-
கோபியின் கன்னம் ஹரியின் கன்னத்தில் ஒட்ட, அவளது கைகளில் புளகங்கள் எழுந்து, வியர்வை துளிகள் அடர்ந்தன.
ராஸகேயம் ஜகௌ க்ரு'ஷ்ணேதி யாவத் தாரதரத்வநிஃ । ஸாது க்ரு'ஷ்ணேதி க்ரு'ஷ்ணேதிதாவத் தா த்ரிகுணம் அகுஃ ।। ௫-௧௩-
ராச பாடல் ஓசையில், 'கிருஷ்ணா' என்ற சப்தம் உயர்ந்தது; 'கிருஷ்ணா, கிருஷ்ணா' என்று புகழ்ந்தபோது, அவர்களின் குரல் மூன்று மடங்கு பெரிதாயிற்று.
கதே து கமநம் சக்ரு ர்வலநே ஸம்முகம் யயுஃ । ப்ரதிலோமாநுலோமாப்யாம் பேஜுர்கோபாங்கநா ஹரிம் ।। ௫-௧௩-
அவர் அங்கிருந்து சென்றபோது, கோபிகள் எதிரே சென்று, எதிர் மற்றும் ஒத்த ஓட்டத்தில் ஹரியை அணுகினர்.
ஸ ததா ஸஹ கோபீபீ ரராம மகுஸூதநஃ । யதாப்தகோடிப்ரமிதஃ க்ஷணஸ்தேந விநாமவத் ।। ௫-௧௩-
அந்த நேரத்தில், கோபிகள் அனைவருடனும் சேர்ந்து மகரசூதனாகிய கிருஷ்ணர் ஆனந்தமாக விளையாடினார். அவர்களுடன் கழித்த ஒரு கணம் கூட, கோடிக்கணக்கான வருடங்கள் போல் நீண்டதாக உணரப்பட்டது.
தா வார்ய்யமாணாஃ பதிபிஃ பித்ரு'பிர்ப்ராத்ரு'பிஸ்ததா । க்ரு'ஷ்ணாம் கோபாங்கநா ராத்ரௌ ரமயந்தி ரதிப்ரியாஃ ।। ௫-௧௩-
கணவர்கள், தந்தைகள், சகோதரர்கள் தடுத்தபோதும், அந்த கோபியர்கள், இன்பத்தை விரும்பி, இரவுகளில் கிருஷ்ணருடன் மகிழ்ந்தனர்.
ஸோऽபி கைஶோரகவயோ மாநயந் மதுஸூதநஃ । ரேமே தாபிரமேயாத்மா க்ஷபாஸு க்ஷபிதாஹிதஃ ।। ௫-௧௩-
அவர்களது இளமை காதலை மதித்து, அளவிட முடியாத உள்ளத்துடன் மகரசூதனாகிய கிருஷ்ணர், அந்த கோபிகளுடன் இரவுகளை ஒரு கணம் போல் அனுபவித்தார்.
தத்பர்த்த்ரு'ஷு ததா தாஸு ஸர்வ்வபூதேஷு சேஶ்வரஃ । ஆத்மகரூபரூபோऽஸௌ வ்யாப்ய ஸர்வ்வமவஸ்திதஃ ।। ௫-௧௩-
அந்த கோபிகளின் கணவர்களிலும், அந்த பெண்களிலும், எல்லா உயிரினங்களிலும், தன் சொந்த வடிவை உடைய ஆண்டவன், அனைத்தையும் ஊடுருவி எங்கும் நிறைந்திருந்தான்.
யதா ஸமஸ்தபூதேஷு நபோऽக்ரிஃ ப்ரு'திவீ ஜலம் । வாயுஶ்வாத்மா ததைவாஸௌ வ்யாப்ய ஸர்வ்வமவஸ்திதஃ ।। ௫-௧௩-
விண், நெருப்பு, பூமி, நீர், காற்று எல்லா உயிர்களிலும் ஊடுருவி நிற்பது போலவே, அவர் அனைத்திலும் ஊடுருவி எங்கும் நிறைந்திருக்கிறார்.
ஶ்ரீபராஶர உவாச। ப்ரதோஷாக்ரே கதாசித்து ராஸாஸக்தே ஜநார்தநே। த்ராஸயந்ஸமதோ கோஷ்டமரிஷ்டஸ்ஸமுபாகமத்
பராசரர் சொன்னார்: ஒருநாள் மாலை நேரம் தொடங்கும் போது, ஜனார்த்தனன் ராசநாட்டியத்தில் முழுமையாக ஈடுபட்டிருந்தார். அப்போது அரிஷ்டன் என்ற அசுரன், கோபுரத்தில் பயங்கரத்தை ஏற்படுத்த வந்தான்.
ஸ தோயதோயதச்சாயஸ்தீக்ஷ்ணஶ்ரு'ம்கோர்கலோசநஃ। குராக்ரபாதைரத்யர்தம் தாரயந்தரணீதலம்
மழைமேகத்தைப் போல் இருண்ட உடலை உடையவன், கூரிய கொம்புகளும் கொடிய கண்களும் உடையவன், தன் களிற்றின் முனைகளால் பூமியை மிகவும் கிழித்தான்.
லேலிஹாநஸ்ஸநிஷ்பேஷம் ஜிஹ்வயோஷ்டௌ புநஃபுநஃ। ஸம்ரம்பாவித்தலாம்கூலஃ கடிநஸ்கம்தபம்தநஃ
அவன் தன் நாக்கால் அடிக்கடி உதட்டுகளை நக்கிக் கொண்டிருந்தான், கோபத்தால் வால் பஞ்சாக எழுந்தது, தோள்கள் இறுக்கமாக இருந்தன, அவன் கொடுமையுடன் நகர்ந்தான்.
உதக்ரககுதாபோகப்ரமாணோ துரதிக்ரமஃ। விண்மூத்ரலிப்தப்ரு'ஷ்டாம்கோ கவாமுத்வேககாரகஃ
பெரிய கொம்பும், தடுக்க முடியாத வலிமையும் உடையவன், அவன் உடல் மலம் மற்றும் சிறுநீரால் பூசப்பட்டிருந்தது; அவன் பசுக்களுக்கு பயத்தை ஏற்படுத்தினான்.
ப்ரலம்பகம்டோऽதிமுகஸ்தருகாதாம்கிதாநநஃ। பாதயந்ஸ கவாம் கர்பாந்தைத்யோ வ்ரு'ஷபரூபத்ரு'க்
தாழ்ந்த கழுத்தும், பெரும் வாயும், மரங்களால் காயம் பெற்ற முகமும் உடைய அந்த அசுரன், பசுக்களின் கன்றுகளை கீழே வீசினான்.
ஸூதயம்ஸ்தாபஸாநுக்ரோ வநாநடதி யஸ்ஸதா
அவன் தவசிகளுக்கு கொடுமை செய்தவன்; எப்போதும் காடுகளில் சுற்றி, அவற்றை அழித்துக் கொண்டிருந்தான்.
ததஸ்தமதிகோராக்ஷமவேக்ஷ்யாதிபயாதுராஃ। கோபா கோபஸ்த்ரியஶ்சைவ க்ரு'ஷ்ணக்ரு'ஷ்ணேதி சுக்ருஶுஃ
அந்த பயங்கரமான அரிஷ்டனை பார்த்தவுடன், கோபர்களும் அவர்களது பெண்களும் மிகுந்த பயத்தில், 'கிருஷ்ணா! கிருஷ்ணா!' என்று கூவினர்.
ஸிம்ஹநாதம் ததஶ்சக்ரே தலஶப்தம் ச கேஶவஃ। தச்சப்தஶ்ரவணாச்சாऽஸௌ தாமோதரமுபாயயௌ
அப்போது கேசவன் சிங்கம் கர்ஜனை போல் சத்தம் எழுப்பி, தன் கையால் தட்டினார். அந்த சத்தத்தை கேட்ட அரிஷ்டன், தாமோதரரிடம் வந்தான்.
அக்ரந்யஸ்தவிஷாணாக்ரஃ க்ரு'ஷ்ணகுக்ஷிக்ரு'தேக்ஷணஃ । அப்யதாவத துஷ்டாத்மா க்ரு'ஷ்ணம் வ்ரு'ஷபதாநவஃ
கொம்பின் முனையை முன்னால் வைத்துக் கொண்டு, கண்களை கிருஷ்ணரின் வயிற்றில் நிலைநிறுத்தி, அந்த தீய உள்ளம் கொண்ட காளை அசுரன் கிருஷ்ணரை நோக்கி பாய்ந்தான்.
ஆயாம்தம் தைத்யவ்ரு'ஷபம் த்ரு'ஷ்ட்வா க்ரு'ஷ்ணோ மஹாபலஃ। ந சசால ததா ஸ்தாநாதவஜ்ஞாஸ்மிதலீலயா
அந்த அசுரக் காளை பாய்ந்து வருவதை பார்த்த கிருஷ்ணர், பெரும் வலிமை உடையவர், தன் இடத்திலிருந்து அசையாமல், அவமானம் கலந்த புன்னகையுடன் நின்றார்.
ஆஸந்நம் சைவ ஜக்ராஹ க்ராஹவந்மதுஸூதநஃ। ஜகாந ஜாநுநா குக்ஷௌ விஷாணக்ரஹணாசலம்
அவன் அருகில் வந்ததும், மகரசூதனாகிய கிருஷ்ணர், எதிரியைப் பிடிப்பதைப் போல் அவனைப் பிடித்து, தன் முழங்காலால் அவன் வயிற்றில் அடித்து, கொம்பை உறுதியாகப் பிடித்தார்.
தஸ்ய தர்பபலம் பம்க்த்வா க்ரு'ஹீதஸ்ய விஷாணயோஃ। அபீடயதரிஷ்டஸ்ய கம்டம் க்லிந்நமிவாம்பரம்
அவன் கொம்புகளைப் பிடித்து, அவன் பெருமையும் வலிமையும் உடைத்த கிருஷ்ணர், அரிஷ்டனின் கழுத்தை ஈரமான துணியைப் பிழிபது போல் இறுக்கமாகப் பிழிந்தார்.
உத்பாட்ய ஶ்ரு'ம்கமேகம் து தேநைவாதாடயத்ததஃ। மமார ஸ மஹாதைத்யோ முகாச்சோணிதமுத்வமந்
ஒரு கொம்பை பிடித்து பிடுங்கி, அதையே கொண்டு அவனை அடித்தார். அந்த பெரிய அசுரன், வாயில் இருந்து இரத்தம் வெளியேறி, அங்கேயே இறந்தான்.
துஷ்டுவுர்நிஹதே தஸ்மிந்தைத்யே கோபா ஜநார்தநம் । ஜம்பே ஹதே ஸஹஸ்ராக்ஷம் புரா தேவகணா யதா
அந்த அசுரன் வீழ்ந்தபோது, கோபர்கள் ஜனார்த்தனனைப் புகழ்ந்தார்கள்; முன்னொரு காலத்தில் ஜம்பன் அழிக்கப்பட்டபோது தேவர்கள் இந்திரனைப் போற்றியது போலவே.
ஶ்ரீபராஶர உவாச। ககுத்மதி ஹதேऽரிஷ்டே தேநுகே விநிபாதிதே । ப்ரலம்பே நிதநம் நிதநம் நீதே த்ரு'தே கோவர்த்தநாசலே
ஸ்ரீ பராசரர் சொன்னார்: ககுத்மான் கொல்லப்பட்டான், அரிஷ்டன் அழிக்கப்பட்டான், தேனுகன் தரையில் வீழ்த்தப்பட்டான், பிரலம்பன் உயிர் இழந்தான், கோவர்த்தன மலையும் தூக்கப்பட்டது.