கிம் ந வேத்ஸி யதாஹம் ச த்வம் சைகம் காரணம் புவஃ । பாராவதாரணார்தாய மர்த்யலோகமுபாகதௌ ॥ ௫,௯.
நீயும் நானும் இந்த பூமிக்குத் துவக்கமான ஒரே காரணம் என்பதை அறியவில்லையா? பூமியின் பாரத்தை குறைக்கவே நாம் இந்த மானிட உலகிற்கு வந்துள்ளோம்.
நபஶ்ஶிரஸ்தேம்புவஹாஶ்ச கேஶாஃ பாதௌ க்ஷிதிர்வக்த்ரமநந்தவஹ்நி । ஸோமோ மநஸ்தே ஶ்வஸிதம் ஸமீரணோ திஶஶ்சதஸ்ரோऽவ்யய பாஹவஸ்தே ॥ ௫,௯.
வானம் உன் தலையாய், நதிகள் உன் கூந்தலாய், பூமி உன் கால்களாய், உன் வாயில் முடிவில்லா அக்கினி; சந்திரன் உன் மனம், உன் மூச்சு காற்று, நான்கு திசைகளும் அழிவில்லா உன் புயங்களே.
ஸஹஸ்ரவக்த்ரோ பகவாந்மஹாத்மா ஸஹஸ்ரஹஸ்தாங்க்ரிஶரீரபேதஃ । ஸஹஸ்ரபத்மோத்பவயோநிராத்யஃஸஹஸ்ரஶஸ்த்வாம் முநயோ க்ரு'ணந்தி ॥ ௫,௯.
ஆயிரம் முகங்களும், ஆயிரம் கரங்களும், ஆயிரம் கால்களும் உடைய பரமாத்மா, எண்ணற்ற உருவங்கள் கொண்டவன், ஆயிரம் தாமரைகளின் ஆதியாகவும், முதன்முதலில் பிறந்தவனாகவும், முனிவர்கள் ஆயிரமாயிரமாக உன்னைப் புகழ்கிறார்கள்.
திவ்யம் ஹி ரூபம் தவ வேத்தி நாந்யோ தேவைரஶேஷைரவதாரரூபம் । ததர்ச்யதே வேத்ஸி ந கிம் யதந்தே த்வய்யேவ விஶ்வம் லயமப்யுபைதி ॥ ௫,௯.
உன் தெய்வீகமான உருவத்தையும், அவதார உருவத்தையும், எல்லா தேவர்களும் கூட அறியமுடியாது. அதனால் அது வழிபடப்படுகிறது. இறுதியில் இந்த உலகம் உன்னிலேயே கலந்துவிடும் என்பதை நீ அறியவில்லையா?
த்வயா த்ரு'தேயம் தரணீ பிபர்தி சராசரம் விஶ்வமநந்தமூர்தே । க்ரு'தாதிபேதைரஜ காலரூபோ நிமேஷபூர்வோ ஜகதேததத்ஸி ॥ ௫,௯.
அனைத்து உயிரும் உயிரில்லாததும் கொண்ட இந்த பூமி, முடிவில்லா உருவம் கொண்ட உன் ஆதரவால் தாங்கப்படுகிறது. பிறவியில்லாதவனே, நீயே காலமாகவும், கண நேரத்தின் துவக்கமாகவும், படைப்பின் ஆரம்பத்திலிருந்து பல்வேறு உருவங்களில் தோன்றும் இந்த உலகமாகவும் இருக்கிறாய்.
அத்தம் யதா பாடவவஹ்நிநாம்பு ஹிமஸ்வரூபம் பரிக்ரு'ஹ்ய காஸ்தம் । ஹிமாசலே பாநுமதோம்ஶுஸம்காஜ்ஜலத்வமப்யேதி புநஸ்ததேவ ॥ ௫,௯.
பூமிக்கடல் அக்கினியால் நீர் உண்டுபோகிறது; பனியாக மாறி, பனிமலையில் சூரியனின் கதிரோடு சேர்ந்து மீண்டும் நீராகிறது போல,
ஏவம் த்வயா ஸம்ஹரணேऽத்தமேதஜ்ஜகத்ஸமஸ்தம் த்வததீநகம் புநஃ । தவைவ ஸர்காய ஸமுத்யதஸ்ய ஜகத்த்வமப்யேத்யஸுகல்பமீஶ ॥ ௫,௯.
அதேபோல், நீ எல்லாவற்றையும் உன்னுள் இழுத்துக் கொண்டால் இந்த உலகம் முழுவதும் உன்னில் கலக்கிறது; படைப்புக்காக நீ முன்வந்தால், இறையா, உலகம் மீண்டும் உன்னிலிருந்து தோன்றுகிறது, அதை யாராலும் கற்பனை செய்ய முடியாது.
பவாநஹம் ச விஶ்வாத்மந்நேகமேவ ச காரணம் । ஜகதோஸ்ய ஜகத்யர்தே பேதேநாவாம் வ்யவஸ்திதௌ ॥ ௫,௯.
உயிர்கள் அனைத்திற்கும் ஆத்மாவே, நீயும் நானும் உண்மையில் ஒரே காரணம்; இந்த உலகத்தின் நலனுக்காகவே நாம் இருவரும் வேறுபட்ட உருவங்களில் நிற்கின்றோம்.
தத்ஸ்மர்யதாமமேயாத்மஸ்த்வயாத்மா ஜஹி தாநவம் । மாநுஷ்யமேவாவலம்ப்ய பந்தூநாம் க்ரியதாம் ஹிதம் ॥ ௫,௯.
என்னை நினைவில் கொள், அளவிட முடியாத ஆன்மாவான என்னை. நீ உன் சக்தியால் அந்த அசுரனை அழித்து விடு. மனித உருவையே நம்பி, உன் உறவினர்களுக்கு நல்லது செய்வாயாக.
ஶ்ரீ பராஶர உவாச இதி ஸம்ஸ்மாரிதோ விப்ர க்ரு'ஷ்ணேந ஸுமஹாத்மநா । விஹஸ்ய பீடயாமாஸ ப்ரலம்பம் பலவாந்பலஃ ॥ ௫,௯.
பராசரர் சொன்னார்: கிருஷ்ணர், அந்த மகான்மையுள்ளவர், இவ்வாறு நினைவூட்டியபோது, பலராமர் சிரித்தபடியே தன் வலிமையால் பிரலம்பனை வாட்டத் தொடங்கினார்.
முஷ்டிநா ஸோஹநந்மூர்த்நி கோபஸம்ரக்தலோசநஃ । தேந சாஸ்ய ப்ரஹாரேண பஹிர்யாதே விலோசநே ॥ ௫,௯.
கோபத்தால் கண்கள் சிவந்தவண்ணம், பலராமர் தன் கையால் பிரலம்பனின் தலையில் ஒரு பலமான அடி கொடுத்தார். அந்த அடியால் பிரலம்பனின் கண்கள் வெளியே தள்ளப்பட்டன.
ஸ நிஷ்காஸிதமஸ்திஷ்கோ முகாச்சோணிதமுத்வமந் । நிபபாத மஹீப்ரு'ஷ்டே தத்ய வர்யோ மமார ச ॥ ௫,௯.
அவன் தலையோடு உடைந்துவிட்டு, வாயிலிருந்து இரத்தம் ஓட, அந்த அசுரர்களில் சிறந்தவன் நிலத்தில் விழுந்து உயிர் இழந்தான்.
ப்ரலம்பம் நிஹதம் த்ரு'ஷ்ட்வா பலேநாத்புதகர்மணா । ப்ரஹ்ரு'ஷ்டாஸ்துஷ்டுவுர்கௌபாஃஸாதுஸாத்விதி சாப்ருவந் ॥ ௫,௯.
பலராமர் அதிசயமான செயலில் பிரலம்பனை அழித்ததைப் பார்த்து, ஆயர்களெல்லாம் மகிழ்ந்து, அவரை புகழ்ந்து, 'நல்லது, நல்லது!' என்று கூறினார்கள்.
ஸம்ஸ்தூயமாநோ கோபைஸ்து ராமோ தைத்யே நிபாதிதே । ப்ரலம்பம் ஸஹ க்ரு'ஷ்ணேந புநர்கோகுலமாயயௌ ॥ ௫,௯.
அந்த அசுரன் வீழ்ந்தபின் ஆயர்களால் பாராட்டப்பட்ட ராமர், கிருஷ்ணருடன் மீண்டும் கோகுலத்திற்கு திரும்பினார்.
தயோவிம்ஹரதோஸ்தத்ர ராம-கேஶவயோர்வ்ரஜே । ப்ராவ்ரு'ட் வ்யதீதா விகஸத்-ஸரோஜா சாபவச்சரத் ।। ௫-௧௦-
அங்கே ராமரும் கேசவரும் மேய்ச்சலில் சஞ்சரித்தபோது, மழைக்காலம் முடிந்து, தாமரை மலர்ந்த சரத்காலம் வந்தது.
அவாபுஸ்தாபமத்யர்தம் ஶபர்ய்யஃ பல்வலோதகே । புத்ரக்ஷேத்ராதிஸக்தேந மமத்வேந யதா க்ரு'ஹீ ।। ௫-௧௦-
குளங்களில் வாழும் மீன்கள் மிகுந்த துன்பம் அனுபவித்தன. அது போல, பிள்ளைகள், நிலம் முதலியவற்றில் பற்றுடன் வாழும் குடும்பத்தார், ஆசையால் துன்பப்படுவதைப் போல்.
மயூரா மௌநிஸ்தஸ்துஃ பரித்யக்தமதா வநே । அஸாரதாம் பரிஜ்ஞாய ஸம்ஸாரஸ்யேவ யோகிநஃ ।। ௫-௧௦-
காடில் வாழும் மயில்கள், தங்கள் பெருமையை விட்டுவிட்டு அமைதியாக நின்றன. அது போல, உலக வாழ்க்கையின் வெறுமையை உணரும் யோகிகள் அமைதியாக இருப்பதைப் போல்.
உத்ஸ்ரு'ஜ்ய ஜலஸர்வஸ்வம் நிர்ம்மலாஃ ஸிதமூர்த்தயஃ । தத்யஜுஶ்வாம்பரம் மேகா க்ரு'ஹம் விஜ்ஞாநிநோ யதா ।। ௫-௧௦-
வெள்ளை நிற மேகங்கள் தங்கள் நீரைக் கைவிட்டு, வானத்தை விட்டு விலகின. அது போல, அறிவுள்ளோர் தங்கள் வீடுகளை விட்டு விலகுவதைப் போல்.
ஶரத்ஸூர்ய்யாம்ஶுதப்தாநி யயுஃ ஶோஷ ஸம்ராஸி ச । பஹ்வாலம்பி-மமத்வேந ஹ்ரு'தயாநீவ தேஹிநாம் ।। ௫-௧௦-
சரத்கால சூரியனின் கதிர்கள் குளங்களை வெப்பமாக்க, அவை உலர்ந்தன. அது போல, அதிகமான பற்றால் உயிரினங்களின் மனங்கள் வாடுவதுபோல்.
குமுதைஃ ஶரதம்பாம்ஸி யோக்யதாலக்ஷணம் யயுஃ। அவபோதைர்மநாம்ஸீவ ஸம்பந்தமமலாத்மநாம் ।। ௫-௧௦-
தாமரையால் அலங்கரிக்கப்பட்ட சரத்கால நீர்கள், தகுதியை அடைந்தன. அது போல, தூய மனம் கொண்டவர்களின் உள்ளம் அறிவால் தெளிவடைவதைப் போல்.
தாரகா விமலே வ்யோம்நி ரராஜாகண்டமண்டலஃ । சந்த்ரஶ்சரமதேஹாத்மா யோகீ ஸாதுகுலே யதா ।। ௫-௧௦-
வெளிச்சமான வானில் நட்சத்திரங்கள் ஒற்றுமையாக பிரகாசித்தன; சந்திரன் அங்கே சஞ்சரித்தான். அது போல, தூய ஆன்மாவான யோகி நல்லோரிடையே நடப்பதைப் போல்.
ஶநகைஃ ஶநகைஸ்தீரம் தத்யஜுஶ்வ ஜலாஶயாஃ । மமத்வம் க்ஷேத்ரபுத்ராதிரூஃட³முச்சைர்யதா புதாஃ ।। ௫-௧௦-
மெல்ல மெல்ல நீர்நிலைகள் கரைகளை விட்டு விலகின. அது போல, விவசாய நிலம், பிள்ளைகள் ஆகியவற்றில் பற்றை கடந்த அறிவாளிகள் ஆசையை விடுவதைப் போல்.
பூர்வ்வம் த்யக்தைஃ ஸரோऽம்போபிர்ஹம்ஸா யோகம் புநர்யயுஃ । க்லேஶைஃ குயோகிநோऽஶேஷைரந்தராயஹதா இவ ।। ௫-௧௦-
முன்பு விட்டு சென்ற குளங்களை, அன்னப்பறவைகள் மீண்டும் அடைந்தன. அது போல, துன்பங்களை வென்று தடைகள் நீங்கிய யோகிகள் மீண்டும் யோகத்தில் இணைவதைப் போல்.
நிப்ரு'தோऽபவதத்யர்தம் ஸமுத்ரஃ ஸ்திமிதோதகஃ । க்ரமாவாப்தமஹாயோகோ நிஶ்வலாத்மா யதா யதிஃ ।। ௫-௧௦-
கடல் மிக அமைதியாக, அதன் நீர் அசையாமல் இருந்தது. அது போல, படிப்படியாக உயர்ந்த யோகத்தை அடைந்த, மனம் அமைதியான தவசிகள் இருப்பதைப் போல்.
ஸர்வ்வத்ராதிப்ரஸந்நாநி ஸலிலாநி ததாபவந் । ஜ்ஞாதே ஸர்வ்வகதே விஷ்ணௌ மநாம்ஸீவ ஸுமேதஸாம் ।। ௫-௧௦-
அந்த காலத்தில் எல்லா இடங்களிலும் நீர் மிகத் தெளிவாக இருந்தது. அது போல, எல்லாவற்றிலும் நிறைந்த விஷ்ணுவை அறிந்த அறிவாளிகளின் மனம் அமைதியாக இருப்பதைப் போல்.
பபூவ நிர்ம்மலம் வ்யோம ஶரதா த்வஸ்ததோயதம் । யோகாக்நிதக்தக்லேஶௌகம் யோகிநாமிவ மாநஸம் ।। ௫-௧௦-
சரத்காலத்தில் வானம் மேகங்கள் இல்லாமல் தூய்மையாக இருந்தது. அது போல, யோகத்தின் அக்கினியில் துன்பங்கள் அழிந்தபோது யோகிகளின் மனம் தூய்மையாக இருப்பதைப் போல்.
ஸூர்ய்யாம்ஶுஜநிதம் தாபம் நிந்யம் தாராபதிஃ ஶமம் । அஹங்காரோத்பவம் துஃகம் விவேகஃ ஸுமஹாநிவ ।। ௫-௧௦-
சூரியனின் கதிர்கள் ஏற்படுத்தும் வெப்பத்தை சந்திரன் தணித்தான்; அதுபோல், பெரும் விவேகம், அகந்தையால் வரும் துயரங்களை அமைதிப்படுத்தும்.
நபஸோऽப்ராந் புவஃ பங்காந் காலுஷ்யம் சாம்பஸஃ ஶரத் । இந்த்ரியாணீந்த்ரியார்தேப்யஃ ப்ரத்யாஹார இவாஹரத் ।। ௫-௧௦-
வானிலிருந்து மேகங்களை, நிலத்திலிருந்து சேற்றை, நீரில் இருக்கும் அசுத்தத்தை, சரத்காலத்தில் அவர் அகற்றினார்; அது போல, மனம் இன்பங்களை விலக்கி இంద్రியங்களை அடக்குவது போல்.
ப்ராணாயாம இவாம்போபிஃ ஸரஸாம் க்ரு'தபூரகைஃ । அப்யஸ்யதேऽநுதிவஸம் ரேசகாகும்பகாதிபிஃ ।। ௫-௧௦-
உயிர்வாயு ஒழுங்குபடுத்தும் பயிற்சியில் போல், ஏரிகளில் நீர் நிரம்பி காலந்தோறும் நிரம்பி வாடும்; அது, உட்பிரவேசம், வெளியேற்றம், தடைபோன்ற முறைகளால் நடைபெறும்.
விமலாம்பரநக்ஷத்ரே காலே சாப்யாகதே வ்ரஜே। ததர்ஶேந்த்ரமஹாரம்பாயௌத்யதாம்ஸ்தாந் வ்ரஜௌகஸஃ ।। ௫-௧௦-
வானம் தெளிவாக நட்சத்திரங்கள் பிரகாசிக்க, பருவம் வந்தபோது, அவர் வ்ரஜ மக்கள் இந்திரனுக்காக பெரிய விழாவை நடத்தத் தயாராகும் காட்சியை கண்டார்.