பரஃ பராணாம் பரமஃ பரமாத்மாத்மஸம்ஸ்திதஃ । ரூபவர்ணாதிநிர்தேஶவிஶேஷணவிவர்ஜிதஃ
அவன் எல்லாவற்றிலும் உயர்ந்தவன், தன்னிலே நிலை கொண்டுள்ள பரமாத்மா; உருவம், நிறம் போன்ற வேறுபாடுகள் எதுவும் இல்லாதவன்.
அபக்ஷயவிநாஶாப்யாம் பரிணாமர்திஜந்மபிஃ । வர்ஜிதஃ ஶக்யதே வக்தும்யஃ ஸதாஸ்தீதி கேவலம்
அவன் அழிவும், மாற்றமும், வளர்ச்சியும், பிறப்பும் இல்லாதவன்; அவனைப் பற்றி 'அவன் எப்போதும் இருக்கிறான்' என்பதையே மட்டும் சொல்ல முடியும்.
ஸர்வத்ராஸௌ ஸமஸ்தம் ச வஸத்யத்ரேதி வை யதஃ । ததஃ ஸ வாஸுதேவேதி வித்வத்பிஃ பரிபட்யதே
அவன் எல்லாவற்றிலும் நிறைந்து, அனைத்திலும் தங்கி இருப்பதால், அறிவாளிகள் அவனை வாசுதேவன் என்று அழைக்கின்றனர்.
தத்ப்ரஹ்ம பரம்மம் நித்யமஜமக்ஷயமவ்யயம் । ஏகஸ்வரூபம் து ஸதா ஹேயாபாவாச்ச நிர்மலம்
அந்த பரம்பொருள் என்றென்றும் நிலையானது, பிறப்பற்றது, அழியாதது, மாறாதது; எப்போதும் ஒரே தன்மையுடன், குறைபாடுகள் எதுவும் இல்லாத தூயது.
ததேவ ஸர்வமேவைதத்வ்யக்தாவ்யக்தஸ்வரூபவத் । ததா புருஷரூபேண காலரூபேண ச ஸ்திதம்
அது தான் இந்த எல்லாம்; வெளிப்பட்டதும் மறைந்ததும் ஆகிய இயல்புகளுடன், மனித உருவிலும் கால உருவிலும் நிலை கொண்டுள்ளது.
பரஸ்ய ப்ரஹ்மணோ ரூபம் புருஷஃ ப்ரதமம் த்விஜ । வ்யக்தாவ்யக்தே ததைவாந்யே ரூபே காலஸ்ததா பரம்
இருமுறை பிறந்தவரே, பரம்பொருளின் முதல் உருவம் மனிதன்; அதுபோல வெளிப்பட்டதும் மறைந்ததும், காலமும் மற்ற உயர்ந்த உருவங்கள்.
ப்ரதாநபுருஷவ்யக்தகாலாநாம் பரமம் ஹி யத் । பஶ்யந்தி ஸூரயஃ ஶுத்தம் தத்விஷ்ணோஃ பரமம் பதம்
மூலப் பொருள், மனிதன், வெளிப்பட்டது, காலம் ஆகியவற்றுக்கு அப்பாற்பட்ட தூய நிலையை முனிவர்கள் விஷ்ணுவின் உயர்ந்த தலம் என்று காண்கிறார்கள்.
ப்ரதாநபுருஷவ்யக்தகாலாஸ்து ப்ரவிபாகஶஃ । ரூபாணி ஸ்திதிஸர்காந்தவ்யக்திஸத்பாவஹேதவஃ
மூலப் பொருள், மனிதன், வெளிப்பட்டது, காலம் ஆகியவை பிரிவுகளாக, உயிர்களின் நிலை, உருவாக்கம், அழிவு ஆகியவற்றுக்கு காரணமாகின்றன.
வ்யக்தம் விஷ்ணுஸ்ததாவ்யக்தம் புருஷஃ கால ஏவ ச । க்ரீடதோ பாலகஸ்யேவ சேஷ்டாம் தஸ்ய நிஶாமய
விஷ்ணுவே வெளிப்பட்டதும், மறைந்ததும், மனிதனும், காலமும்; அவனது செயல்கள் குழந்தை விளையாடும் போல் நிகழ்கின்றன என்பதைப் பார்.
அவ்யக்தம் காரணம் யத்தத்ப்ரதாநம்ரு'ஷிஸத்தமைஃ । ப்ரோச்யதே ப்ரக்ரு'திஃ ஸூக்ஷ்மா நித்யம் ஸதஸதாத்மகம்
மறைந்த காரணம், முனிவர்கள் மூலப் பொருள் என்று அழைக்கும் அது, நுண்ணிய இயற்கை, என்றும் நிலை கொண்டது, இருப்பும் இல்லாமையும் கொண்டது.
அக்ஷய்யம் நாந்யதாதாரமமேயமஜரம் த்ருவம் । ஶப்தஸ்பர்ஶவிஹீநம் தத்ரூபாதிபிரஸம்ஹிதம்
அது அழியாதது, வேறு ஆதாரம் இல்லாதது, அளவிட முடியாதது, முதுமையற்றது, நிலையானது; ஒலி, தொடுதல் இல்லாதது, உருவம் போன்ற பண்புகள் சேராதது.
த்ரிகுணம் தஜ்ஜகத்யோநிரநாதிப்ரபவாப்யயம் । தேநாக்ரே ஸர்வமேவாஸீத்வ்யாம்த்பம் வை ப்ரலயாதநு
அது மூன்று குணங்களுடன் கூடியது, உலகத்தின் ஆதாரம், ஆரம்பமும் முடிவும் இல்லாதது; ஆகவே படைப்பு முன்பும் அழிவுக்குப் பிறகும் அனைத்தும் அதுவே இருந்தது.
வேதவாதவிதோ வித்தந்நியதா ப்ரஹ்மவாதிநஃ । படந்தி சைதமேவார்த ப்ரதாநப்ரதிபாதகம்
வேதக் கோட்பாடுகளை அறிந்தவர்கள், நிலையான பிரம்மவாதிகள், இந்த அர்த்தத்தை, அதாவது மூலப் பொருளின் முக்கியத்துவத்தை எடுத்துரைக்கும் உரையைப் படிக்கின்றனர்.
நாஹோ ந ராத்ரிர்ந நபோ ந பூமி- ர்நாஸீத்மமோஜ்யோதிரபூச்ச நாந்யத் । ஶ்ரோத்ராதிபுத்தயாநுபலப்யமேகம் ப்ராதாநிகம் ப்ரஹ்ம புமாம்ஸ்ததாஸீத்
அங்கு பகலும் இரவும் இல்லை, ஆகாயமும் பூமியும் இல்லை, ஆத்மாவும் ஒளியும் இல்லை, வேறு எதுவும் இல்லை; செவியாலும் மனதாலும் grasp செய்ய முடியாத ஒரே அந்த மூலப் பிரம்மமே அப்போது இருந்தது.
விஷ்ணோஃ ஸ்வரூபாத்பரதோ ஹி தே த்வே ரூபே ப்ரதாநம் புருஷஶ்ச விப்ர । தஸ்யைவ தேऽந்யேந தூதே வியுக்தே ரூபாம்ந்தரம் தத்த்விஜ காலஸம்ஜ்ஞம்
விஷ்ணுவின் உண்மை வடிவத்தைத் தாண்டி, இரண்டு வடிவங்கள் உள்ளன என்று அறிஞரே, ஒன்று பிரதானம், மற்றொன்று புருஷன். இவை இரண்டும் தனித்தும் தூய்மையடைந்ததும், வேறு ஒரு வடிவம் தோன்றுகிறது; அதற்கு 'காலம்' என்று பெயர், இருமுறை பிறந்தவரே.
ப்ரக்ரு'தௌ ஸம்ஸ்திதம் வ்யக்தமதீதப்ரலயே து யத் । தஸ்மாத்ப்ராக்ரு'தஸம்ஜ்ஞோऽயமுச்யதே ப்ரதிஸத்ர்சரஃ
பிரகிருதி அழிந்த பிறகும், அதில் வெளிப்படையாக இருக்கும் பொருளை அறிவாளர்கள் 'பிராகிருதம்' என்று அழைக்கின்றனர்; ஏனெனில் அது ஒவ்வொரு சுழற்சியிலும் நிலைத்து நிற்கும்.
அநாதிர்பகவாந்காலோ நாந்தோऽஸ்ய த்விஜ வித்யதே । அவ்யுச்சிந்நாஸ்ததஸ்த்வேதே ஸர்கஸ்தித்யந்தஸம்யமாஃ
பகவான் காலத்திற்கு ஆரம்பமில்லை, முடிவும் இல்லை, இருமுறை பிறந்தவரே; அதனால் படைப்பு, நிலை, அழிவு ஆகிய சுழற்சிகள் இடையறாது நடைபெறுகின்றன.
குணஸாம்யே ததஸ்தஸ்மிந்ப்ரு'தக்பூம்ஸி வ்யவஸ்திதே । காலஸ்வரூபம் தத்விஷ்ணோர்மைத்ரேய பரிவர்த்ததே
குணங்கள் சமநிலையிலும், உயிர் தனித்தும் இருக்கும்போது, மைத்ரேயா, விஷ்ணுவின் கால வடிவு மாற்றம் அடைகிறது.
ததஸ்து தப்தரம் ப்ரஹ்மம் பரமாத்மா ஜகந்மயஃ । ஸர்வகஃ ஸர்வபூதேஶஃ ஸர்வாத்மா பரமேஶ்வரஃ
அப்போது, பரமாத்மா, உலகம் முழுவதும் நிறைந்தவன், எல்லாவற்றிலும் உள்ளவன், எல்லா உயிர்களின் ஆண்டவன், எல்லோரின் ஆன்மா, உயர்ந்த இறைவன், பிரம்மமாகக் கம்பீரமாக விளங்குகிறான்.
ப்ரதாநபுருஷௌ சாபி ப்ரவிஶ்யாத்மேச்சயா ஹரிஃ । க்ஷோபயாமாஸ ஸம்ப்ராப்தே ஸர்ககாலே வ்யயாவ்யயௌ
ஹரி, தன் சொந்த விருப்பத்தால், பிரதானத்திலும் புருஷனிலும் நுழைந்து, அழிவும் அழிவில்லாததும் ஆகியவற்றை படைப்பு நேரத்தில் கலக்கமூட்டினான்.
யதா ஸந்நிதிமாத்ரேண கந்தஃ க்ஷோபாய ஜாயதே । மநஸோ நோபகர்த்ரு'த்வாத்ததாऽஸௌ பரமேஶ்வரஃ
எப்படி வாசனை அருகில் இருந்தாலே கலக்கம் ஏற்படுகிறது, ஆனால் மனம் நேரடியாகச் செய்பவன் அல்லவோ, அதுபோல் பரமேஸ்வரனும் செயல்படுகிறான்.
ஸ ஏவ க்ஷோபகோ ப்ரஹ்மந் க்ஷோப்யஶ்ர்ச புருஷோத்தமஃ । ஸ ஸம்கோசவிகாஸாப்யாம் ப்ரதாநத்வேऽபிச ஸ்திதஃ
அந்த இறைவனே, பிராமணனே, கலக்கம் செய்யும் வனும், கலக்கமடைவதற்குரியவனும், உன்னத புருஷனும்; சுருங்கலும் விரிவும் கொண்டு பிரதானமாகவும் இருக்கிறான்.
விகாஸாணுஸ்வரூபைஶ்ச ப்ரஹ்மரூபாதிபிஸ்ததா । வ்யக்தஸ்வரூபஶ்ச ததா விஷ்ணுஃ ஸர்வேஶ்வரேஶ்வரஃ
விரிவும் நுண்மையும் கொண்ட பல வடிவங்களில், பிரம்மன் முதலிய வடிவங்களாகவும், வெளிப்படையாகவும், விஷ்ணு எல்லா ஆண்டவர்களின் ஆண்டவனாகத் தோன்றுகிறான்.
குணஸாம்யாத்ததஸ்தஸ்மாத்க்ஷேத்ரஜ்ஞாதிஷ்டிதாந்முநே । குணவ்யத்ர்ஜநஸம்பூதிஃ ஸர்ககாலே த்விஜோத்தம
அப்பொழுது, முனிவரே, குணங்கள் சமநிலையிலும், க்ஷேத்ரஜ்ஞன் அதில் இருக்கும்போது, படைப்பு நேரத்தில் குணங்கள் வேறுபட்டு தோன்றுகின்றன, இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவரே.
ப்ரதாநதத்த்வமுத்பதம் மஹாந்தம் தத்ஸமாவ்ரு'ணோத் । ஸாத்விகோ ராஜஸஶ்சைவ தாமஸஶ்ச த்ரிதா மஹாந்
பிரதான தத்துவம் மகத்தை உருவாக்கியது; அது அதனை மூடியது. மகன் மூன்று வகைப்படும் — சாத்த்விகம், ராஜசம், தாமசம்.
ப்ரதாநதத்வேந ஸமம் த்வசா பீஜமிவாவ்ரு'தம் । வைகாரிகஸ்தைஜஸஶ்ச பூதாதிஶ்சைவ தாமஸ்வஃ
மகத், பிரதானத்துடன் சமமாகவும், விதைபோல் மூடப்பட்டும் உள்ளது; அது மூன்று வகை — வைகாரிகம் (சத்துவம்), தைஜசம் (ரஜஸ்), பூதாதி (தமஸ்).
த்ரிவிதோऽயமஹம்காரோ மஹத்தத்த்வாதஜாயத । பூதேந்த்ரியாணாம் ஹேதுஸ்ஸ த்ரிகுணத்வாந்மஹாமுநே । யதா ப்ரதாநேந மஹாந்மஹதா ஸ ததாவ்ரு'தஃ
மகத்திலிருந்து இந்த மூவகை அஹங்காரம் தோன்றியது; அது பூதங்களுக்கும், இந்திரியங்களுக்கும் காரணம், மூன்று குணங்களால், பெரிய முனிவரே. எப்படி மகத் பிரதானத்தால் மூடப்படுகிறது, அதுபோல் அஹங்காரமும் மகத்தால் மூடப்படுகிறது.
பூதாதிஸ்து விகுர்வாணஃ ஶப்ததந்மாத்ரகம் ததஃ । ஸஸர்ஜ ஶப்ததந்மாத்ராதாகாஶம் ஶப்தலக்ஷணம்
பூதாதி மாற்றம் அடைந்து, முதலில் ஒலி எனும் நுண்மையான தன்மையை உருவாக்கியது; அந்த ஒலி தன்மையிலிருந்து, ஒலியால் அமையப்பட்ட ஆகாயம் தோன்றியது.
ஶப்தமாத்ரம் ததாகாஶம் பூதாதிஃ ஸ ஸமாவ்ரு'ணோத் । ஆகாஶஸ்து விகுர்வாணஃ ஸ்பர்ஶமாத்ரம் ஸஸர்ஜ ஹ
பூதாதி, ஒலி தன்மையும் ஆகாயத்தையும் மூடியது; ஆகாயம் மாற்றம் அடைந்து, தொடு எனும் நுண்மையான தன்மையை உருவாக்கியது.
பலவாநபவத்வாயுஸ்தஸ்ய ஸ்பர்ஶோ குணோ மதஃ । ஆகாஶம் ஶப்தமாத்ரம் து ஸ்பர்ஶமாத்ரம் ஸமாவ்ரு'ணோத்
அதிலிருந்து வலிமையான வாயு தோன்றியது; அதற்கான குணம் தொடுதான் என்று கூறப்படுகிறது. ஆகாயம், ஒலி தன்மையையே கொண்டது, ஆனால் தொடு தன்மை அதனை மூடியது.