யத்யஸ்மத்பரித்ராணாஸமர்தம் பவாநாத்மாநமதிகச்சதி ததயமஸ்மத்தஸ்தாவந்மணிஃ ஸம்க்ரு'ஹ்ய ரக்ஷ்யதாமிதி
நீ என்னை காப்பாற்ற முடியாது என்று நினைத்தால், இந்த மணியை எடுத்துக்கொண்டு பாதுகாப்பாயாக.
ஏகமுக்தஃ ஸோऽப்யாஹ
இவ்வாறு கூறியதும், மற்றவன் பதிலளித்தான்.
யத்யம்த்யயாமப்யவஸ்தாயாம் ந கஸ்மைசித்பவாந் கதயிஷ்யதி ததஹமேதம் க்ரஹீஷ்யாமீதி
இறுதி நேரத்திலும் நீ யாரிடமும் இதைச் சொல்லவில்லை என்றாலும், நான் அந்த மாணிக்கத்தை பெற்றே ஆகுவேன்.
ததேத்யுக்தே சாக்ரூரஸ்தந்மணிரத்நம் ஜக்ராஹ
அக்குருரன், 'சரி' என்று ஒப்புக்கொண்டதும், அந்த மாணிக்கத்தை எடுத்துக்கொண்டான்.
ஶததநுரப்ய துலவேகாம் ஶதயோஜநவாஹிநீம் வடவாமாருஹ்யாபக்ராம்தஃ
சததன்வன், தராசு போல் வேகமாக ஓடும், நூறு யோஜனை தூரம் செல்லும் குதிரையில் ஏறி தப்பிச் சென்றான்.
ஶைவ்யஸுக்ரீவமேகபுஷ்பபலாஹகாஶ்வசதுஷ்டயயுக்தரதஸ்திதௌ பலதேவவாஸுதேவௌ தமநுப்ரயாதௌ
சைவியன், சுக்ரீவன், மேகபுஷ்பன், பலாகன் என்ற நான்கு குதிரைகள் இணைக்கப்பட்ட ரதத்தில் பாலராமனும் வாசுதேவனும் அவனைத் தொடர்ந்து சென்றார்கள்.
ஸா ச வடவா ஶதயோஜநப்ரமாணமார்கமதீதா புநரபி வாஹ்யமாநா மிதிலாவநோத்தேஶோ! ப்ராணாநுத்ஸஸர்ஜ
அந்த குதிரை நூறு யோஜனை தூரம் சென்று, மீண்டும் ஓடச் சொன்னபோது, மிதிலா காட்டு பகுதியில் உயிர் விட்டது.
ஶததநுரபி தாம் பரித்யஜ்ய பதாதிரேவாத்ர வத்
சததன்வன் அந்த குதிரையை விட்டுவிட்டு, நடக்கத் தொடங்கினான்.
க்ரு'ஷ்ணோபி பலபத்ர மாஹ
கிருஷ்ணன், பாலபத்ரனை நோக்கி பேசினான்.
தாவதத்ர ஸ்யம்தநே பவதா ஸ்தேயமஹமேநமதமாசாரம் பதாதிரேவ பதாதிமநுகம்ய யாவத்காதயாமி அத்ர ஹி பூபாகே த்ரு'ஷ்டதோஷாஸ்ஸபயா அதோ நைதேஶ்வா பவதேமம் பூமிபாகமுல்லம்கநீயாஃ
நீ இங்கே ரதத்தில் இருக்க வேண்டும். நான் நடக்கவே நடக்கிற இந்தத் தீயவன் பின்னால் சென்று அவனை அழிப்பேன். இந்த நிலத்தில் அரசர்கள் எச்சரிக்கையுடன் இருக்கிறார்கள். அதனால், நாமும் நம் ரதத்துடன் இந்தப் பகுதியை கடந்துவிடக் கூடாது.
ததேத்யுக்த்வா பலதேவோ ரத ஏவ தஸ்தௌ
பாலராமன் 'சரி' என்று ஒப்புக்கொண்டு ரதத்திலேயே இருந்தான்.
க்ரு'ஷ்ணோபி த்விக்ரோஶமாத்ரம் பூமிபாகமநுஸ்ரு'த்ய தூரஸ்திதஸ்யைவ சக்ரம் க்ஷிப்த்வா ஶததநுஷஶ்ஶிரஶ்சிச்சேத
கிருஷ்ணன், இரண்டு குறோசம் தூரம் நடந்து, தொலைவில் இருந்த சததன்வனை துரத்தி, தன் சக்கரத்தை எறிந்து அவனது தலையை வெட்டினான்.
தச்சரீராம்பராதிஷு ச பஹுப்ரகாரமந்விச்சந்நபி ஸ்யமம்தகமணிம் நாவாப பதா ததோபகம்ய பலபத்ர மாஹ
அவன் உடல், உடை மற்றும் பிற பொருள்களில் எவ்வளவு தேடியும், ச்யமந்தக மாணிக்கம் கிடைக்கவில்லை. பிறகு பாலபத்ரனை அணுகி பேசினான்.
வ்ரு'தைவாஸ்மாபிஃ ஶததநுர்காதிதஃ ந ப்ராப்தமகிலஜகத்ஸாரபூதம் தந்மஹாரத்நம் ஸ்யமம்தகாக்யமித்யாகர்ண்யோத்பூதகோபோ பலதேவோ வாஸுதேவமாஹ
நாம் வீணாகவே சததன்வனை கொன்றோம்; உலகத்துக்கே சிறப்பாக விளங்கும் அந்தச் ச்யமந்தக மாணிக்கத்தை பெறவில்லை. இதைக் கேட்ட பாலராமனுக்கு கோபம் எழுந்து வாசுதேவனை நோக்கி சொன்னான்:
திக்த்வாம் யஸ்த்வமேவமர்தலிப்ஸுரேதச்ச தே ப்ராத்ரு'த்வாந்மயா க்ஷாம்தம் ததயம் பம்தாஸ்ஸ்வேச்சயா கம்யதாம் ந மே த்வாரகயா ந த்வயா ந சாஶ்ஷோபம்துபிஃ கார்ய்யமலமலமேபிர்மமாக்ரதோऽலீகஶபதைரித்யாக்ஷிப்ய தத்கதாம் கதம்சித்ப்ரஸாத்யமாநோபி ந தஸ்தௌ
அட, உனக்கு இந்த அளவு பொருள் ஆசை! நீ என் சகோதரன் என்பதால்தான் சகித்தேன். இனி உனக்கு வேண்டியபடி போ. எனக்கு துவாரகையோ, உன்னோ, இந்த பொய்யான சத்தியங்களோ தேவையில்லை. போதும், போதும்! கிருஷ்ணன் எவ்வளவு சமாதானப்படுத்தினாலும், பாலராமன் அங்கேயே தங்கவில்லை.
ஸ விதேஹபுரீம் ப்ரவிவேஶ
அவன் விதேக நகரத்துக்குள் சென்றான்.
ஜநகராஜஶ்சார்க்யபூர்வகமேநம் க்ரு'ஹம் ப்ரவேஶயாமாஸ
ஜனகன் என்ற மன்னன், மரியாதையாக அர்க்யம் அளித்து அவனை வீட்டுக்குள் அழைத்தான்.
ஸ தத்ரைவ ச தஸ்தௌ
அவன் அங்கேயே தங்கினான்.
வாஸுதேவோऽபி த்வாரகாமாஜகாம
வாசுதேவனும் துவாரகைக்கு திரும்பினான்.
யாவச்ச ஜநகராஜக்ரு'ஹே பலபத்ரோ ऽவதஸ்தே தாவத்தார்த்தராஷ்ட்ரோ துர்யோதநஸ்தத்ஸகாஶாத்கதாஶிக்ஷாமஶிக்ஷயத்
ஜனக மன்னரின் இல்லத்தில் பாலராமன் தங்கியிருந்தபோது, த்ருதராஷ்டிரனின் மகன் துரியோதனன், அவனிடம் இருந்து கதைப் போர் கற்றுக்கொண்டான்.
வர்ஷத்ரயாம்தே ச பப்ரூக்ரஸேநப்ரப்ரு'திபிர்யாதவைர்ந தத்ர த்நம் க்ரு'ஷ்ணேநாऽபஹ்ரு'தமிதி க்ரு'தாவகதிபிர்விதேஹநகரீம் கத்வா பலதேவஸ்ஸம்ப்ரத்யாய்ய த்வாரகாமாநீதஃ
மூன்று ஆண்டுகள் கழித்து, உக்ரசேனன் தலைமையிலான யாதவர்கள் மற்றும் பப்ரூ, கண்ணன் அந்த மாணிக்கத்தை எடுத்துச் செல்லவில்லை என்பதை உணர்ந்து, விதேக நகரத்திற்குச் சென்று, பலராமனை நம்ப வைத்து, அவரைத் திரும்பத் துவாரகைக்கு அழைத்து வந்தார்கள்.
அக்ரூரோப்யுத்தமமணிஸமுத்பூதஸுவர்ணேந பகவத்த்யாநபரோऽநவரதம் யஜ்ஞாநியாஜ
அக்ரூரன், இறைவனை நினைத்து எப்போதும் தியானத்தில் மூழ்கி, அந்த உயர்ந்த மாணிக்கத்திலிருந்து கிடைத்த சிறந்த பொன்னால் இடைநீங்காது யாகங்கள் செய்தான்.
ஸவநகதௌ ஹி க்ஷத்ரியவைஶ்யௌ நிக்நந்ப்ரஹ்மஹா பவதீத்யேவம்ப்ரகாரம் தீக்ஷாகவசம் ப்ரவிஷ்ட ஏவ தஸ்தௌ
வேள்வி நடக்கும் இடத்திற்கு க்ஷத்திரியரும் வைசியரும் சென்றால், பிராமணனை கொன்றவன் அழிந்துவிடுவான்; ஆகவே, தீட்சையின் பாதுகாப்பில் அக்ரூரன் அங்கேயே தங்கினான்.
த்விஷஷ்டிவர்ஷாண்யேவம் தந்மணிப்ரபாவாத்தத்ரோபஸர்கதுர்பிக்ஷமாரிகாமரணாதிகம் நாபூத்
அந்த மாணிக்கத்தின் சக்தியால் அங்கே அறுபத்து இரண்டு ஆண்டுகள் எந்தப் பேரழிவும், பஞ்சமும், நோயும், மரணமும் எதுவும் ஏற்படவில்லை.
அதாக்ரூரபக்ஷீயைர்போஜைஶ்ஶத்ருக்நே ஸாத்வதஸ்ய ப்ரபௌத்ரே வ்யாபாதிதே போஜைஸ்ஸஹாக்ரூரோ த்வாரகாமபஹாயாபக்ராந்தஃ
பின்னர், சாத்த்வதனின் பரபரப்பன் சத்ருக்னன், அக்ரூரனின் தரப்பைச் சேர்ந்த போஜர்களால் கொல்லப்பட்டபோது, அக்ரூரன் போஜர்களுடன் சேர்ந்து துவாரகையை விட்டு வெளியேறினான்.
ததபக்ராம்திதிநாதாரப்ய தத்ரோபஸர்கதுர்பிக்ஷவ்யாலாநாவ்ரு'ஷ்டிமாரிகாத்யுபத்ர வா பபூவுஃ
அந்த நாள் முதலே அங்கே பேரழிவுகள், பஞ்சம், காட்டுமிருகங்கள், வறட்சி, நோய் போன்ற துன்பங்கள் தோன்றின.
அத யாதவா பலபத்ரோ க்ரஸேநஸமவேதா மம்த்ரமமம்த்ரயந்
அப்போது யாதவர்கள், பலபத்ரனும் உக்ரசேனனும் சேர்ந்து ஆலோசனை நடத்தினார்கள்.
பகவாநுரகாரிகேதநஃ கிமிதமேகதைவ ப்ரசுரோபத்ர வாகமநமேததாலோச்யதாமித்யுக்தேம்தகநாமா யதுவ்ரு'த்தஃ ப்ராஹ
அனைவராலும் நேசிக்கப்படும் பகவான், 'இது என்ன? ஏன் இவ்வளவு துன்பங்கள் ஒரே நேரத்தில் வந்துள்ளன? இதை யோசிக்க வேண்டும்,' என்றார். அப்போது அந்தகன் என்ற யாதவ மூதாட்டி பேசினான்.
அஸ்யாக்ரூரஸ்ய பித்ரு'ஶ்வபல்கோ யத்ர யத்ராபூத்தத்ரதத்ர துர்பிக்ஷமாரிகாநாவ்ரு'ஷ்ட்யாதிகம் நாபூத்
இந்த அக்ரூரனின் தந்தை ச்வபால்கன் எங்கு இருந்தாரோ, அங்கு பஞ்சம், நோய், வறட்சி போன்றவை ஒருபோதும் ஏற்படவில்லை.
காஶீராஜஸ்ய விஷயே த்வநாவ்ரு'ஷ்ட்யா ச ஶ்வபல்கோ நீதஃ ததஶ்ச தத்க்ஷணாத்தேவோ வவர்ஷ
காசி நாட்டில் வறட்சி ஏற்பட்டபோது, ச்வபால்கனை அங்கே அழைத்தார்கள்; உடனே மழை பொழிந்தது.