ப்ரு'ஹஸ்பதிமிம்தும் ச தஸ்ய குமாரஸ்யாதிசாருதயா ஸாபிலாஷௌ த்ரு'ஷ்ட்வா தேவஸ்ஸமுத்பந்நஸம்தேஹாஸ்தாராம் பப்ரச்சுஃ
ப்ருஹஸ்பதியும் சோமனும், அந்தக் குழந்தையின் அபூர்வ அழகைக் கண்டு இருவரும் ஆசைப்பட்டனர்; தேவர்கள் சந்தேகத்தில் தாரையை வினவினர்.
ஸத்யம் கதயாஸ்மாகமிதி ஸுபகே ஸோமஸ்யாத வா ப்ரு'ஹஸ்பதேரயம் புத்ர இதி
நல்லவளே, எங்களுக்கு உண்மையைச் சொல்: இந்தக் குழந்தை சோமனுடையவனா, ப்ருஹஸ்பதியுடையவனா?
ஏவம் தைருக்தா ஸா தாரா ஹ்ரியா கிம்சிந்நோவாச
அவர்கள் இப்படிச் கேட்டபோது, தாரை வெட்கத்தால் எதுவும் பேசவில்லை.
பஹுஶோப்யபிஹிதா யதாऽஸௌ தேவேப்யோ நாசசக்ஷே ததஸ்ஸ குமாரஸ்தாம் ஶப்துமுத்யதஃ ப்ராஹ
பலமுறை கேட்டும் அவள் பதில் சொல்லாததால், அந்தக் குழந்தை அவளை சபிக்க நினைத்து பேசத் தொடங்கியது.
துஷ்டேம்வ கஸ்மாந்மம தாதம் நாக்யாஸி
தீயவளே, என் தந்தை யார் என்று ஏன் சொல்ல மறுக்கிறாய்?
அத்யைவ தே வ்யலீகலஜ்ஜாவத்யாஸ்ததா ஶாஸ்திமஹம் கரோமி
இன்று, நீ அநியாயமான வெட்கத்தால் பேச மறைத்ததற்காக, உனக்கு தக்க தண்டனை கொடுப்பேன்.
யதா ச நைவமத்யாப்யதிமம்தரவசநாபவிஷ்யஸீதி
இதற்குப் பிறகு நீ இப்படிப் பெரும் தயக்கத்துடன் பேச முடியாதபடி செய்வேன்.
அதாஹ பகவாந் பிதாமஹஃ தம் குமாரம் ஸந்நிவார்ய ஸ்வயமப்ரு'ச்சத்தாம் தாராம்
அப்போது, பிதாமகன் அந்தக் குழந்தையை அடக்கி, தானே தாரையை வினவினார்.
கதய வத்ஸே கஸ்யாயமாத்மஜஃ ஸோமஸ்ய வா ப்ரு'ஹஸ்பதேர்வா இத்யுக்தா லஜ்ஜமாநாஹ ஸோமஸ்யேதி
குழந்தையே, இந்தக் குழந்தை யாருடையது? சோமனுடையதா, ப்ருஹஸ்பதியுடையதா என்று கேட்டார். வெட்கத்துடன் தாரை, 'சோமனுடையது' என்று பதிலளித்தாள்.
ததஃ ப்ரஸ்புரதுச்ச்வாஸிதாமலகபோலகாம்திர்பகவாநுடுபதிஃ குமாரமாலிம்க்ய ஸாது ஸாது வத்ஸ ப்ராஜ்ஞோஸீதிபுத இதி தஸ்ய ச நாம சக்ரே
அப்பொழுது, முகம் பிரகாசித்து, மூச்சு வேகமாக, சந்திரன் அந்தக் குழந்தையை அணைத்துப், 'நன்றாக செய்தாய், புத்திசாலி குழந்தையே' என்று பாராட்டி, அவனுக்கு 'புதன்' என்று பெயர் வைத்தார்.
ததாக்யாதமேவைதத் ஸ ச யதேலாயாமாத்மஜம் புரூரவஸமுத்பாதயாமாஸ
அப்பொழுது கூறியபடியே, இலா என்பவளுடன் புரூருவசு என்ற மகனைப் பெற்றான்.
புரூரவாஸ்த்வதிதாநஶீலோऽதியஜ்வாதிதேஜஸ்வீ யம் ஸத்யவாதிநமதிரூபஸ்விநம் மநஸ்விநம் மித்ராவருணஶாபாந்மாநுஷே லோகே மயா வஸ்தவ்யமிதி க்ரு'தமதிருர்வஶீ ததர்ஶ
புரூருவசு மிகுந்த தானம் கொடுப்பவன், பல யாகங்கள் செய்தவன், பெரும் ஒளியுடையவன், உண்மையோடு பேசுகிறவன், புத்திசாலி, அழகானவன், மனம் தெளிந்தவன். மித்ரன், வருணன் ஆகியோரின் சாபத்தால், உர்வசி 'நான் மனிதர்களிடையே வாழ வேண்டும்' என்று தீர்மானித்து, அவனைப் பார்த்தாள்.
த்ரு'ஷ்டமாத்ரே ச தஸ்மிந்நபஹாய மாநமஶ்ஷோமபாஸ்ய ஸ்வர்கஸுகாபிலாஷம் தந்மநஸ்கா பூத்வா தமேவோபதஸ்தே
அவனைப் பார்த்தவுடன், உர்வசி தன் பெருமையும், சொர்க்க சுகத்தையும் விரும்பும் எண்ணத்தையும் விட்டு, முழுமையாக அவனையே நினைத்து, அவனிடம் சென்றாள்.
ஸோऽபி ச தாமதிஶயிதஸகலலோகஸ்த்ரீகாம்திஸௌகுமார்யலாவண்யக-திவிலாஸஹாஸாதிகுணாமவலோக்ய ததாயத்தசித்தவ்ரு'த்திர்பபூவ
அவனும், உலகிலுள்ள எல்லா பெண்களையும் விட அழகு, மென்மை, கவர்ச்சி, சிரிப்பு, விளையாட்டு போன்ற சிறப்புகளில் உர்வசி மேலானவளாக இருப்பதைப் பார்த்து, அவளையே விரும்பி மனம் ஈர்க்கப்பட்டான்.
உபயமபி தந்மநஸ்கமநந்யத்ரு'ஷ்டி பரித்யக்தஸமஸ்தாந்யப்ரயோஜநமபூத்
இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் மட்டுமே நினைத்து, மற்ற எல்லாவற்றையும் மறந்து விட்டனர்.
ராஜா து ப்ராகல்ப்யாத்தாமாஹ
அப்போது அரசன் தைரியத்துடன் அவளிடம் பேசினான்.
ஸுப்ரு த்வாமஹமபிகாமோऽஸ்மி ப்ரஸீதாऽநுராகமுத்வஹேத்யுக்தா லஜ்ஜாவகம்டிதமுர்வஶீ தம் ப்ராஹ
'அழகான眉கொண்டவளே, நான் உன்னை விரும்புகிறேன்; தயவு செய்து எனது காதலை ஏற்று,' என்று கூறினான். அவ்வாறு கேட்டபோது, உர்வசி வெட்கத்தை விட்டு அவனுக்கு பதிலளித்தாள்.
பவத்வேவம் யதி மே ஸமயபரிபாலநம் பவாந் கரோதீத்யாக்யாதே புநரபி தாமாஹ
'நீ என் விதிகளை மதித்து நடப்பாய் என்றால், அது நடக்கட்டும்,' என்று உர்வசி கூறினாள். பின்னர் அரசன் மீண்டும் அவளிடம் பேசினான்.
ஆக்யாஹி மே ஸமயமிதி
'உன் விதிகள் என்னவென்று சொல்லு,' என்றான்.
அத ப்ரு'ஷ்டா புநரப்யப்ரவீத்
அப்போது, கேட்டவுடன், அவள் மீண்டும் கூறினாள்.
ஶயநஸமீபே மமோரணகத்வயம் புத்ரபூதம் நாபநேயம்
'என் படுக்கையின் அருகில் இருக்கும் என் இரு ஆட்டுக்குட்டிகள் எனக்கு மகன்களைப் போல. அவற்றை யாரும் எடுத்து செல்லக் கூடாது.'
பவாம்ஶ்ச மயா ந நக்நோ த்ர ஷ்டவ்யஃ
'நீ என் முன்னிலையில் நிர்வாணமாக இருக்கக் கூடாது.'
க்ரு'தமாத்ரம் ச மமாஹார இதி
'எனக்கு உணவாக நெய் மட்டுமே வேண்டும்.'
ஏவமேவேதி பூபதிரப்யாஹ
'அப்படியே நடக்கும்,' என்று அரசன் ஒப்புக்கொண்டான்.
தயா ஸஹ ஸ சாவநிபதிரலகயாம் சைத்ரரதாதிவநேஷ்வமலபத்மகம்டேஷு மாநஸாதிஸரஸ்ஸ்வதிரமணீயேஷு ரமமாண ஏகஷஷ்டிவர்ஷாண்யநுதிநப்ரவர்த்தமாநப்ரமோதோऽநயத்
அவளுடன், அரசன் அலகா நகரிலும், செய்த்ரரதம் போன்ற வனங்களிலும், தூய பன்தடாகங்களிலும், மனஸா போன்ற அழகான ஏரிகளிலும், அறுபது ஆண்டுகள் தினமும் மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்ந்தான்.
உர்வஶீ ச ததுபபோகாத்ப்ரதிதிநப்ரவர்த்தமாநாநுராகா அமரலோகவாஸேऽபி ந ஸ்ப்ரு'ஹாம் சகார
உர்வசி அவனை அனுபவித்து, நாள்தோறும் அதிகமான பாசத்துடன் இருந்தாள்; தேவலோகத்தில் இருந்தாலும், அங்கு செல்லும் ஆசை அவளுக்கு ஏற்படவில்லை.
விநா சோர்வஶ்யா ஸுரலோகோऽப்ஸரஸாம் ஸித்தகம்தர்வாணாம் ச நாதிரமணீயோऽபவத்
உர்வசி இல்லாமல், தேவலோகம் அப்பசரஸ்கள், சித்தர்கள், கந்தர்வர்கள் ஆகியோருக்குப் பெரிதாக இனிமையாய் இல்லை.
ததஶ்சோர்வஶீ புரூரவஸோஸ்ஸமயவித்விஶ்வாவஸுர்கம்தர்வஸமவேதோ நிஶி ஶயநாப்யாஶாதேகமுரணகம் ஜஹார
பின்னர், உர்வசி புரூருவசுவுடன் செய்த உடன்படிக்கையை மீறி, விஶ்வவசு மற்றும் கந்தர்வர்களுடன், இரவில் படுக்கையின் அருகிலிருந்த ஒரு ஆட்டுக்குட்டியை எடுத்துச் சென்றாள்.
தஸ்யாகாஶோ! நீயமாநஸ்யோர்வஶீ ஶப்தமஶ்ரு'ணோத்
அவரை அழைத்துச் செல்லும்போது, ஊர்வசி அந்த ஓசையை கேட்டாள், ஆகாயமே!
ஏவமுவாச ச மமாநாதாயாஃ புத்ரஃ கேநாபஹ்ரியதே கம் ஶரணமுபயாமீதி
அவள் இப்படிச் சொன்னாள்: 'என் பிள்ளை, ஆதரவில்லாமல், யாரோ கொண்டு போகிறார்கள்; நான் யாரிடம் புகலிடம் கேட்கப் போவேன்?''