விஷ்ணுபுராணம்

ஶ்ரீபராஶர உவாச அவிகாராய ஶுத்தாய நித்யாய பரமாத்மநே । ஸதைகரூபரூபாய விஷ்ணவே ஸர்வஜிஷ்ணவே

பராசரர் சொன்னார்: எப்போதும் ஒரே வடிவில், மாற்றமில்லாமல், தூய்மையாக, நிலைத்திருக்கும், எல்லாவற்றையும் வெல்லும் பரமாத்மாவாகிய விஷ்ணுவுக்கு வணக்கம்.

நமோ ஹிரண்யகர்பாய ஹரயே ஶம்கராய ச । வாஸுதேவாய தாராய ஸர்கஸ்தித்யந்தகாரிணே

ஹிரண்யகர்ப்பனுக்கும், ஹரிக்கும், சங்கரனுக்கும், வாசுதேவருக்கும், உலகை உருவாக்கி, காப்பாற்றி, அழிக்கும் ரட்சகருக்கும் வணக்கம்.

ஏகாநேகஸ்வரூபாய ஸ்தூலஸூக்ஷ்மாத்மநே நமஃ । அவ்யக்தவ்யக்தரூபாய விஷ்ணவே முக்திஹேதவே

ஒருமித்தும், பல வடிவங்களாகவும் இருக்கும், நிலையானதும், நுண்ணியமானதும் ஆன ஆத்மாவுக்கு, வெளிப்படாததும், வெளிப்பட்டதும் ஆகிய வடிவமுள்ள, விடுதலிக்குக் காரணமான விஷ்ணுவுக்கு வணக்கம்.

ஸர்கஸ்திதிவிநாஶாநாம் ஜகதோ யோ ஜகந்மயஃ । மூலபூதோ நமஸ்தஸ்மை விஷ்ணவே பரமாத்மநே

உலகத்தின் உருவாக்கம், நிலை, அழிவுக்கெல்லாம் காரணமான, எல்லா உலகங்களிலும் நிறைந்துள்ள, மூலமான பரமாத்மா விஷ்ணுவுக்கு வணக்கம்.

ஆதாரபூதம் விஶ்வஸ்யாப்யணீயாம்ஸமயீயஸாம் । ப்ரணம்ய ஸர்வபூதஸ்தமச்யுதம் புருஷோத்தமம்

உலகத்திற்குத் தளமாகவும், மிக நுண்ணியவனாகவும், எல்லா உயிரிலும் உறையும், அழியாத, உயர்ந்த மனிதனாகிய அசுதனுக்கு நான் வணங்குகிறேன்.

ஜ்ஞாநஸ்வரூபமத்யந்தநிர்மலம் பரமார்ததஃ । தமேவார்தஸ்வரூபேண ப்ராந்திதர்ஶநதஃ ஸ்திதம்

உயர்ந்த அறிவின் இயற்கை முற்றிலும் தூயது; ஆனால், தவறான பார்வையால் அது பொருள்களின் இயல்பாகத் தோன்றுகிறது.

விஷ்ணும் க்ரஸிஷ்ணும் விஶ்வஸ்ய ஸ்திதௌ ஸர்கே ததா ப்ரபும் । ப்ரணம்ய ஜகதாமீஶமஜமக்ஷயமவ்யயம்

உலகத்தைப் படைத்து, காக்கும் எல்லாம் உடையவன், பிறப்பில்லாதவன், அழியாதவன், நிலையானவன், உலகங்களின் ஆண்டவன் ஆகிய விஷ்ணுவை வணங்கி,

கதயாமி யதாபூர்வ தக்ஷாத்யைர்முநிஸத்தமைஃ । ப்ரு'ஷ்ட ப்ரோவாச பகவாநப்ஜயோநிஃ பிதாமஹஃ

தக்ஷன் முதலான சிறந்த முனிவர்கள் கேட்டபோது, அம்புயத்தில் பிறந்த பெரியோன், பிதாமஹன் கூறியது போலவே நான் இப்போது சொல்கிறேன்.

தைஶ்சௌக்தம் புருகுத்ஸாய பூபுஜே நிர்மதாதடே । ஸாரஸ்வதாய தேநாபி மஹ்மம் ஸாரஸ்வதேந ச

அதைச் சாரஸ்வதர் நிர்மதா நதிக்கரையில் பூமியின் அரசன் புருகுத்ஸனிடம் கூறினார்; அவர் அதை எனக்குக் கூறினார்; நான் அதை சாரஸ்வதரிடம் சொன்னேன்.

பரஃ பராணாம் பரமஃ பரமாத்மாத்மஸம்ஸ்திதஃ । ரூபவர்ணாதிநிர்தேஶவிஶேஷணவிவர்ஜிதஃ

அவன் எல்லாவற்றிலும் உயர்ந்தவன், தன்னிலே நிலை கொண்டுள்ள பரமாத்மா; உருவம், நிறம் போன்ற வேறுபாடுகள் எதுவும் இல்லாதவன்.

அபக்ஷயவிநாஶாப்யாம் பரிணாமர்திஜந்மபிஃ । வர்ஜிதஃ ஶக்யதே வக்தும்யஃ ஸதாஸ்தீதி கேவலம்

அவன் அழிவும், மாற்றமும், வளர்ச்சியும், பிறப்பும் இல்லாதவன்; அவனைப் பற்றி 'அவன் எப்போதும் இருக்கிறான்' என்பதையே மட்டும் சொல்ல முடியும்.

ஸர்வத்ராஸௌ ஸமஸ்தம் ச வஸத்யத்ரேதி வை யதஃ । ததஃ ஸ வாஸுதேவேதி வித்வத்பிஃ பரிபட்யதே

அவன் எல்லாவற்றிலும் நிறைந்து, அனைத்திலும் தங்கி இருப்பதால், அறிவாளிகள் அவனை வாசுதேவன் என்று அழைக்கின்றனர்.

தத்‌ப்ரஹ்ம பரம்மம் நித்யமஜமக்ஷயமவ்யயம் । ஏகஸ்வரூபம் து ஸதா ஹேயாபாவாச்ச நிர்மலம்

அந்த பரம்பொருள் என்றென்றும் நிலையானது, பிறப்பற்றது, அழியாதது, மாறாதது; எப்போதும் ஒரே தன்மையுடன், குறைபாடுகள் எதுவும் இல்லாத தூயது.

ததேவ ஸர்வமேவைதத்‌வ்யக்தாவ்யக்தஸ்வரூபவத் । ததா புருஷரூபேண காலரூபேண ச ஸ்திதம்

அது தான் இந்த எல்லாம்; வெளிப்பட்டதும் மறைந்ததும் ஆகிய இயல்புகளுடன், மனித உருவிலும் கால உருவிலும் நிலை கொண்டுள்ளது.

பரஸ்ய ப்ரஹ்மணோ ரூபம் புருஷஃ ப்ரதமம் த்விஜ । வ்யக்தாவ்யக்தே ததைவாந்யே ரூபே காலஸ்ததா பரம்

இருமுறை பிறந்தவரே, பரம்பொருளின் முதல் உருவம் மனிதன்; அதுபோல வெளிப்பட்டதும் மறைந்ததும், காலமும் மற்ற உயர்ந்த உருவங்கள்.

ப்ரதாநபுருஷவ்யக்தகாலாநாம் பரமம் ஹி யத் । பஶ்யந்தி ஸூரயஃ ஶுத்தம் தத்விஷ்ணோஃ பரமம் பதம்

மூலப் பொருள், மனிதன், வெளிப்பட்டது, காலம் ஆகியவற்றுக்கு அப்பாற்பட்ட தூய நிலையை முனிவர்கள் விஷ்ணுவின் உயர்ந்த தலம் என்று காண்கிறார்கள்.

ப்ரதாநபுருஷவ்யக்தகாலாஸ்து ப்ரவிபாகஶஃ । ரூபாணி ஸ்திதிஸர்காந்தவ்யக்திஸத்பாவஹேதவஃ

மூலப் பொருள், மனிதன், வெளிப்பட்டது, காலம் ஆகியவை பிரிவுகளாக, உயிர்களின் நிலை, உருவாக்கம், அழிவு ஆகியவற்றுக்கு காரணமாகின்றன.

வ்யக்தம் விஷ்ணுஸ்ததாவ்யக்தம் புருஷஃ கால ஏவ ச । க்ரீடதோ பாலகஸ்யேவ சேஷ்டாம் தஸ்ய நிஶாமய

விஷ்ணுவே வெளிப்பட்டதும், மறைந்ததும், மனிதனும், காலமும்; அவனது செயல்கள் குழந்தை விளையாடும் போல் நிகழ்கின்றன என்பதைப் பார்.

அவ்யக்தம் காரணம் யத்தத்ப்ரதாநம்ரு'ஷிஸத்தமைஃ । ப்ரோச்யதே ப்ரக்ரு'திஃ ஸூக்ஷ்மா நித்யம் ஸதஸதாத்மகம்

மறைந்த காரணம், முனிவர்கள் மூலப் பொருள் என்று அழைக்கும் அது, நுண்ணிய இயற்கை, என்றும் நிலை கொண்டது, இருப்பும் இல்லாமையும் கொண்டது.

அக்ஷய்யம் நாந்யதாதாரமமேயமஜரம் த்ருவம் । ஶப்தஸ்பர்ஶவிஹீநம் தத்ரூபாதிபிரஸம்ஹிதம்

அது அழியாதது, வேறு ஆதாரம் இல்லாதது, அளவிட முடியாதது, முதுமையற்றது, நிலையானது; ஒலி, தொடுதல் இல்லாதது, உருவம் போன்ற பண்புகள் சேராதது.

த்ரிகுணம் தஜ்ஜகத்யோநிரநாதிப்ரபவாப்யயம் । தேநாக்ரே ஸர்வமேவாஸீத்வ்‌யாம்த்பம் வை ப்ரலயாதநு

அது மூன்று குணங்களுடன் கூடியது, உலகத்தின் ஆதாரம், ஆரம்பமும் முடிவும் இல்லாதது; ஆகவே படைப்பு முன்பும் அழிவுக்குப் பிறகும் அனைத்தும் அதுவே இருந்தது.

வேதவாதவிதோ வித்தந்நியதா ப்ரஹ்மவாதிநஃ । படந்தி சைதமேவார்த ப்ரதாநப்ரதிபாதகம்

வேதக் கோட்பாடுகளை அறிந்தவர்கள், நிலையான பிரம்மவாதிகள், இந்த அர்த்தத்தை, அதாவது மூலப் பொருளின் முக்கியத்துவத்தை எடுத்துரைக்கும் உரையைப் படிக்கின்றனர்.

நாஹோ ந ராத்ரிர்ந நபோ ந பூமி- ர்நாஸீத்மமோஜ்யோதிரபூச்ச நாந்யத் । ஶ்ரோத்ராதிபுத்தயாநுபலப்யமேகம் ப்ராதாநிகம் ப்ரஹ்ம புமாம்ஸ்ததாஸீத்

அங்கு பகலும் இரவும் இல்லை, ஆகாயமும் பூமியும் இல்லை, ஆத்மாவும் ஒளியும் இல்லை, வேறு எதுவும் இல்லை; செவியாலும் மனதாலும் grasp செய்ய முடியாத ஒரே அந்த மூலப் பிரம்மமே அப்போது இருந்தது.

விஷ்ணோஃ ஸ்வரூபாத்ப​ரதோ ஹி தே த்வே ரூபே ப்ரதாநம் புருஷஶ்ச விப்ர । தஸ்யைவ தேऽந்யேந தூதே வியுக்தே ரூபாம்ந்தரம் தத்‌த்விஜ காலஸம்ஜ்ஞம்

விஷ்ணுவின் உண்மை வடிவத்தைத் தாண்டி, இரண்டு வடிவங்கள் உள்ளன என்று அறிஞரே, ஒன்று பிரதானம், மற்றொன்று புருஷன். இவை இரண்டும் தனித்தும் தூய்மையடைந்ததும், வேறு ஒரு வடிவம் தோன்றுகிறது; அதற்கு 'காலம்' என்று பெயர், இருமுறை பிறந்தவரே.

ப்ரக்ரு'தௌ ஸம்ஸ்திதம் வ்யக்தமதீதப்ரலயே து யத் । தஸ்மாத்ப்ராக்ரு'தஸம்ஜ்ஞோऽயமுச்யதே ப்ரதிஸத்ர்சரஃ

பிரகிருதி அழிந்த பிறகும், அதில் வெளிப்படையாக இருக்கும் பொருளை அறிவாளர்கள் 'பிராகிருதம்' என்று அழைக்கின்றனர்; ஏனெனில் அது ஒவ்வொரு சுழற்சியிலும் நிலைத்து நிற்கும்.

அநாதிர்பகவாந்காலோ நாந்தோऽஸ்ய த்விஜ வித்யதே । அவ்யுச்சிந்நாஸ்ததஸ்த்வேதே ஸர்கஸ்தித்யந்தஸம்யமாஃ

பகவான் காலத்திற்கு ஆரம்பமில்லை, முடிவும் இல்லை, இருமுறை பிறந்தவரே; அதனால் படைப்பு, நிலை, அழிவு ஆகிய சுழற்சிகள் இடையறாது நடைபெறுகின்றன.

குணஸாம்யே ததஸ்தஸ்மிந்ப்ரு'தக்பூம்ஸி வ்யவஸ்திதே । காலஸ்வரூபம் தத்விஷ்ணோர்மைத்ரேய பரிவர்த்ததே

குணங்கள் சமநிலையிலும், உயிர் தனித்தும் இருக்கும்போது, மைத்ரேயா, விஷ்ணுவின் கால வடிவு மாற்றம் அடைகிறது.

ததஸ்து தப்தரம் ப்ரஹ்மம் பரமாத்மா ஜகந்மயஃ । ஸர்வகஃ ஸர்வபூதேஶஃ ஸர்வாத்மா பரமேஶ்வரஃ

அப்போது, பரமாத்மா, உலகம் முழுவதும் நிறைந்தவன், எல்லாவற்றிலும் உள்ளவன், எல்லா உயிர்களின் ஆண்டவன், எல்லோரின் ஆன்மா, உயர்ந்த இறைவன், பிரம்மமாகக் கம்பீரமாக விளங்குகிறான்.

ப்ரதாநபுருஷௌ சாபி ப்ரவிஶ்யாத்மேச்சயா ஹரிஃ । க்ஷோபயாமாஸ ஸம்ப்ராப்தே ஸர்ககாலே வ்யயாவ்யயௌ

ஹரி, தன் சொந்த விருப்பத்தால், பிரதானத்திலும் புருஷனிலும் நுழைந்து, அழிவும் அழிவில்லாததும் ஆகியவற்றை படைப்பு நேரத்தில் கலக்கமூட்டினான்.