வர்ணாஶ்ரமவிருத்தம் ச கர்ம குர்வந்தி யே நராஃ । கர்மணா மநஸா வாசா நிரயேஷு பதந்தி தே ॥ ௨,௬.
யார் தங்கள் வகுப்புக்கும் வாழ்க்கை முறைக்கும் எதிராகச் செய்கிறார்களோ, செயல், சிந்தனை, சொல் மூலமாக, அவர்கள் நரகத்திற்கே விழுகிறார்கள்.
அதஃ ஶிரோபித்ரு'ஶ்யந்தே நாரகைர்திவி தேவதாஃ । தேவாஶ்சாதோமுகாந்ஸர்வாநதஃ பஶ்யந்தி நாரகாந் ॥ ௨,௬.
வானில் உள்ள தேவர்கள், நரகத்தில் இருப்பவர்களை தலை கீழாகப் பார்க்கிறார்கள்; அதுபோல், நரகத்தில் இருப்பவர்கள் எல்லோரும் தேவர்களை தலை கீழாகவே பார்க்கிறார்கள்.
ஸ்தாவராஃ க்ரிமயோப்ஜாஶ்ச பக்ஷிணஃ பஶவோ நராஃ । தார்மிகாஸ்த்ரிதஶாஸ்தத்தந்மோக்ஷிணஶ்ச யதாக்ரமம் ॥ ௨,௬.
நிலைத்திருக்கும் உயிர்கள், பூச்சிகள், முட்டையிலிருந்து பிறக்கும் உயிர்கள், பறவைகள், மிருகங்கள், மனிதர்கள், தர்மத்தில் நிலைத்தவர்கள், தேவர்கள், பிறகு முக்தி அடைந்தவர்கள்—இவை எல்லாம் தக்க வரிசையில் உள்ளன.
ஸஹஸ்ரபாகப்ரதமா த்விதீயாநுக்ரமாஸ்ததா । ஸர்வே ஹ்யேதே மஹாபாகா யாவந்முக்திஸமாஶ்ரயாஃ ॥ ௨,௬.
முதலாவது வகைக்கு ஆயிரத்தில் ஒரு பங்கு, அடுத்தவர்களுக்கு அடுத்தபடி குறைவாக; இவ்வாறு எல்லா உயிர்களும், பெருமையுள்ளவரே, முக்தி அடையும் வரை தொடர்கின்றன.
யாவந்தோ ஜந்தவஃ ஸ்வர்கே தாவந்தோ நரகௌகஸஃ । பாபக்ரு'த்யாதி நரகம் ப்ராயாஶ்சித்தபராங்முகஃ ॥ ௨,௬.
எத்தனை உயிர்கள் சொர்க்கத்தில் இருக்கின்றனோ, அதே அளவு உயிர்கள் நரகத்திலும் இருக்கின்றனர்; பாவம் செய்தவன், பரிகாரம் செய்யாமல் விலகினால், அவன் நரகத்துக்குச் செல்கிறான்.
பாபாநாமநுரூபாணி ப்ராயஶ்சித்தாநி யத்யதா । ததா ததைவ ஸம்ஸ்ம்ரு'த்ய ப்ரோக்தாநி பரமர்ஷிபிஃ ॥ ௨,௬.
பாவங்களுக்கு ஏற்றபடி, தக்க பரிகாரங்கள் உண்டு; அவற்றை நினைத்து, அந்த பரிகாரங்களை உயர்ந்த முனிவர்கள் கூறியுள்ளனர்.
பாபே குரூணி குருணி ஸ்வல்பாந்யல்பே ச தத்விதஃ । ப்ராயஶ்சித்தாநி மைத்ரேய ஜகுஃ ஸ்வாயம்புவாதயஃ ॥ ௨,௬.
பெரிய பாவங்களுக்கு பெரிய பரிகாரம், சிறிய பாவங்களுக்கு சிறிய பரிகாரம் என்று, ஸ்வாயம்புவன் முதலான அறிந்தவர்கள், மைத்ரேயா, அறிவுறுத்தியுள்ளனர்.
ப்ராயஶ்சித்தாந்யஶேஷாணி தபஃகர்மாத்மகாநி வை । யாநி தேஷாமஶேஷாணாம் க்ரு'ஷ்ணாநுஸ்மரணம்பரம் ॥ ௨,௬.
எல்லா பரிகாரங்களும் தவம் போன்ற செயல்களாகும்; ஆனால், அவற்றில் எல்லாவற்றிற்கும் மேலானது, கிருஷ்ணனை நினைவில் கொள்ளுதல்தான்.
க்ரு'தே பாபேऽநுதாபோ வை யஸ்ய பும்ஸஃ ப்ரஜாயதே । ப்ராயஶ்சித்தம் து தஸ்யைகம் ஹரிஸம்ஸ்மரணம் பரம் ॥ ௨,௬.
ஒரு மனிதன் செய்த பாவத்திற்கு உண்மையான மனவருத்தம் ஏற்பட்டால், அவனுக்கான ஒரே உயர்ந்த பரிகாரம் ஹரியை நினைவில் கொள்ளுதல்தான்.
ப்ராதர்நிஶி ததா ஸந்த்யாமத்யாஹ்நாதிஷு ஸம்ஸ்மரந் । நாராயணமவாப்நோதி ஸத்யஃ பாபக்ஷயந்நரஃ । விஷ்ணுஸம்ஸ்மரணாத்க்ஷீணஸமஸ்தக்லேஶஸஞ்சயஃ । முக்திம் ப்ரயாதி ஸ்வர்காப்திஸ்தஸ்ய விக்நோநுமீயதே ॥ ௨,௬.
காலை, இரவு, சந்த்யை, மதிய நேரம் முதலான நேரங்களில் நாராயணனை நினைத்தால், மனிதன் உடனே அவனை அடைந்து, பாவம் அழிகிறது; விஷ்ணுவை நினைத்தால், சேர்த்து வைத்த எல்லா துயரங்களும் நீங்கி, முக்தி அடைகிறான்; சொர்க்கம் கிடைத்தால் கூட அது தடையாகவே கருதப்படுகிறது.
வாஸுதேவே மநோ யஸ்யஜபஹோமார்சநாதிஷு । தஸ்யாந்தராயோ மைத்ரேய தேவேந்த்ரத்வாதிகம் பலம் ॥ ௨,௬.
வாசுதேவனை ஜபம், ஹோமம், பூஜை முதலானவற்றில் மனதை நிலைநிறுத்தும் ஒருவருக்கு, மைத்ரேயா, இடையூறு என்றால் அது தேவர்களின் தலைமை போன்ற பலனாகும்.
க்வ நாகப்ரு'ஷ்டகமநம் புநராவ்ரு'த்திலக்ஷணம் । க்வ ஜபோ வாஸுதேவேதி முக்திபீஜமநுத்தமம் ॥ ௨,௬.
மீண்டும் பிறப்பை தரும் சொர்க்கம் செல்லுதலுக்கும், முக்திக்கு உன்னதமான விதையாகிய 'வாசுதேவ' என்ற ஜபத்துக்கும் என்ன ஒப்புமை இருக்கிறது?
தஸ்மாதஹர்நிஶம் விஷ்ணும் ஸம்ஸ்மரந்புருஷோ முநே । ந யாதி நரகம் மர்த்யஃ ஸம்க்ஷீணாகிலபாதகஃ ॥ ௨,௬.
ஆகையால், முனிவரே, பகலும் இரவும் விஷ்ணுவை நினைக்கும் மனிதன் நரகத்துக்குச் செல்லமாட்டான்; அவனுடைய எல்லா பாவங்களும் குறைந்து விடும்.
மநஃ ப்ரீதிகரஃ ஸ்வர்கோ நரகஸ்தத்விபர்யயஃ । நரகஸ்வர்கஸம்ஜ்ஞே வை பாபபுண்யே த்விஜோத்தம ॥ ௨,௬.
மனதை மகிழ்விக்கும் இடம்தான் சொர்க்கம்; அதற்கு எதிரானதே நரகம். 'நரகம்', 'சொர்க்கம்' என்ற பெயர்கள் பாவம், புண்ணியம் என்பவற்றை குறிக்கின்றன, சிறந்த துவிஜனே.
வஸ்த்வேகமேவ துஃகாய ஸுகாயேர்ஷ்யாகமாய ச । கோபாய ச யதஸ்தஸ்மாத்வஸ்து வஸ்த்வாத்மகம் குதஃ ॥ ௨,௬.
ஒரே ஒரு பொருள் துயரத்துக்கும், இன்பத்துக்கும், பொறாமைக்கும், கோபத்துக்கும் காரணமாகிறது; அப்படி இருக்க, ஒரு பொருள் உண்மையில் பொருளாக இருக்க முடியுமா?
ததேவ ப்ரீதயே பூத்வா புநர்துஃகாய ஜாயதே । ததேவ கோபாய யதஃ ப்ரஸாதாய ச ஜாயதே ॥ ௨,௬.
அதே பொருள் ஒருபோதும் இன்பத்திற்காக இருந்தாலும், மறுபடியும் துயரத்திற்கும் காரணமாகிறது; அதே பொருள் கோபத்துக்கும், அருளுக்கும் காரணமாகிறது.
தஸ்மாத்துஃகாத்மகம் நாஸ்தி ந ச கிஞ்சித்ஸுகாத்மகம் । மநஸஃ பரிணாமோயம் ஸுகதுஃகாதிலக்ஷணஃ ॥ ௨,௬.
ஆகையால், எதுவும் இயல்பாக துயரமானதல்ல; எதுவும் இயல்பாக இன்பமானதுமல்ல; இவை எல்லாம் மனத்தின் மாற்றமே, இன்பம், துயரம் முதலியவற்றால் அடையாளப்படுத்தப்படுகிறது.
ஜ்ஞாநமேவ பரம் ப்ரஹ்ம ஜ்ஞாநம் பந்தாய சேஷ்யதே । ஜ்ஞாநாத்மகமிதம் விஶ்வம் ந ஜ்ஞாநாத்வித்யதே பரம் ॥ ௨,௬.
அறிவே பரம பிரம்மம்; அறிவே பந்தமாகும் என்று கூறப்படுகிறது. இந்த உலகம் அனைத்தும் அறிவால் ஆனது; அறிவைத் தவிர வேறு எதுவும் இல்லை.
வித்யாவித்யேதி மைத்ரேய ஜ்ஞாநமேவோபதாரய ॥ ௨,௬.
மைத்ரேயா, 'வித்யை', 'அவித்யை' என்றாலும் அறிவே என்று அறிந்து கொள்.
ஏவமேதந்மயாக்யாதம் பவதோ மண்டலம் புவஃ । பாதாலாநி ச ஸர்வாணி ததைவ நரகா த்விஜ ॥ ௨,௬.
இவ்வாறு, உமக்கு பூமியின் சுற்றத்தை, எல்லா பாதாளங்களையும், அதுபோல நரகங்களையும் நான் விளக்கியுள்ளேன், துவிஜனே.
ஸமுத்ராஃ பர்வதாஶ்சைவ த்வீபா வர்ஷாணி நிம்நகாஃ । ஸம்க்ஷேபாத்ஸர்வமாக்யாதம் கிம் பூயஃ ஶ்ரோதுமிச்சஸி ॥ ௨,௬.
கடல்கள், மலைகள், தீவுகள், நாடுகள், நதிகள் — இவை எல்லாம் சுருக்கமாக விவரிக்கப்பட்டுவிட்டன; இனி நீ எதை கேட்க விரும்புகிறாய்?
கதிதம் பூதலம் ப்ரஹ்மந்மமைததகிலம் த்வயா । புவர்லோகாதிகாँ ல்லோகாஞ்ச்ரோதுமிச்சாம்யஹம் முநே
பிரம்மனே, இந்த பூமியை முழுவதும் நீ எனக்கு விளக்கியுள்ளாய்; இப்போது, முனிவரே, பூவர்லோகம் முதலான உலகங்களை பற்றி கேட்க விரும்புகிறேன்.
ததைவ க்ரஹஸம்ஸ்தாநம் ப்ரமாணாநி யதா ததா । ஸமாசக்ஷ்வ மஹாபாக தந்மஹ்யம் பரிப்ரு'ச்சதே
அதேபோல், கிரகங்களின் அமைப்பும் அளவுகளும் எப்படி இருக்கின்றன என்பதை, மகாபாக்கியவனே, நான் கேட்டுக்கொள்கிறேன்; தயவுசெய்து அதை எனக்கு விளக்கவும்.
ஶ்ரீபராஶர உவாச । ரவிசந்த்ர மஸோர்யாவந்மயூகைரவபாஸ்யதே । ஸஸமுத்ர ஸரிச்சைலா தாவதீ ப்ரு'திவீ ஸ்ம்ரு'தா
ஸ்ரீ பராசரர் சொன்னார்: சூரியன், சந்திரன், அக்னி ஆகியவற்றின் ஒளி எங்கு பரவுகிறதோ, அந்த எல்லைக்குள் உள்ள கடல்கள், நதிகள், மலைகளுடன் கூடிய பூமி அவ்வளவுதான் என்று கருதப்படுகிறது.
யாவத்ப்ரமாணா ப்ரு'திவீ விஸ்தாரபரிமண்டலாத் । நபஸ்தாவந்ப்ரமாணம் வை வ்யாஸமண்டலதோ த்விஜ
துவிஜனே, பூமியின் பரப்பளவு எவ்வளவு இருக்கிறதோ, அந்த அளவிற்கே ஆகாயத்தின் பரப்பும் இருப்பதாகச் சொல்லப்படுகிறது.
பூமேர்யோ ஜநலக்ஷே து ஸௌரம் மைத்ரேய மண்டலம் । லக்ஷாத்திவாகரஸ்யாபி மண்டலம் ஶஶிநஃ ஸ்திதம்
மைத்ரேயா, பூமியிலிருந்து ஒரு இலட்சம் யோஜன தூரத்தில் சூரியன் சுழலும்; அதே தூரத்தில் சூரியனைத் தாண்டி சந்திரனும் சுழல்கிறான்.
பூர்ணே ஶதஸஹஸ்ரே து யோஜநாநாம் நிஶாகராத் । நக்ஷத்ரமண்டலம் க்ரு'த்ஸ்நமுபரிஷ்டாத்ப்ரகாஶதே
சந்திரனைத் தாண்டி இன்னும் ஒரு இலட்சம் யோஜன உயரத்தில், நட்சத்திரங்களின் வட்டம் முழுவதும் பிரகாசிக்கிறது.
த்வே லக்ஷே சோத்தரே ப்ரஹ்மந் புதோ நக்ஷத்ரமண்டலாத் । தாவத்ப்ரமாணபாகே து புதஸ்யாப்யுஶநாஃ ஸ்திதஃ
பிரம்மனே, நட்சத்திர வட்டத்திலிருந்து இரண்டு இலட்சம் யோஜன உயரத்தில் புதன் இருக்கிறான்; அதே தூரத்தில் புதனைத் தாண்டி சுக்கிரன் இருக்கிறான்.
அங்காரகோபி ஶுக்ரஸ்ய தத்ப்ரமாணே வ்யவஸ்திதஃ । லக்ஷத்வயே து பௌமஸ்ய ஸ்திதோ தேவபுரோஹிதஃ
சுக்கிரனைத் தாண்டியும் அதே தூரத்தில் செவ்வாய் இருக்கிறான்; செவ்வாயைத் தாண்டி இரண்டு இலட்சம் யோஜன உயரத்தில் தேவர்களின் குரு வியாழன் இருக்கிறார்.
ஸௌரிர்ப்ரு'ஹஸ்பதேஶ்சோர்த்வம் த்விலக்ஷே ஸமவஸ்திதஃ । ஸப்தர்ஷிமண்டலம் தஸ்மால்லக்ஷமேகம் த்விஜோத்தம
வியாழனைத் தாண்டி இரண்டு இலட்சம் யோஜன உயரத்தில் சனி இருக்கிறான்; அதற்கு மேல் ஒரு இலட்சம் யோஜன உயரத்தில் சப்தரிஷிகள் இருக்கும் வட்டம் உள்ளது, துவிஜர்களில் சிறந்தவரே.