ததாபித்யாயதஸ்தஸ்ய ஸத்யாபித்யாயிநஸ்ததஃ । ப்ராதுர்பபூவ சாவ்யக்தாதர்வாக்ஸ்ரோதாஸ்து ஸாதகஃ
அவர் உண்மையான எண்ணத்துடன் தியானித்தபோது, அவ்யக்தத்திலிருந்து கீழே செல்லும், பயனுள்ள படைப்பு தோன்றியது.
யஸ்மாதர்வாக்வ்யவர்த்தந்த ததோர்வாக்ஸ்ரோதஸஸ்து தே । தே ச ப்ரகாஶபஹுலாஸ்தமோத்ரி க்தா ரஜோதிகாஃ
மேல் நோக்கிச் செல்லும் வழியை அவர்கள் விட்டு விலகியதால், அந்த வார்த்தைகளின் ஓட்டம் அவர்களுக்கே உரியது ஆனது; அவை வெளிச்சம் நிறைந்திருந்தும், இருள் சூழ்ந்தும், ஆசை அதிகமாகவும் இருந்தன.
தஸ்மாத்தே துஃகபஹுலா பூயோபூயஶ்ச காரிணஃ । ப்ரகாஶா பஹிரந்தஶ்ச மநுஷ்யாஃ ஸாதகாஸ்து தே
அதனால், அவர்கள் துன்பம் நிறைந்தவர்களாக, மீண்டும் மீண்டும் செயல்களில் ஈடுபடுகின்றனர்; மனிதர்கள் வெளியில் மற்றும் உள்ளிலும் வெளிப்படுகின்றவர்கள், முயற்சி செய்பவர்களாக இருக்கின்றனர்.
இத்யேதே கதிதாஃ ஸர்காஃ ஷடத்ர முநிஸத்தம । ப்ரதமோ மஹதஃ ஸர்கோ விஜ்ஞேயோ ப்ரஹ்மணஸ்து ஸஃ
இவ்வாறு, முனிவர்களில் சிறந்தவரே, இந்த ஆறு படைப்புகளும் இங்கு கூறப்பட்டுள்ளன; முதல் படைப்பு மகத் என அழைக்கப்படுகிறது, அது பிரம்மாவுக்குரியது.